इत्य् उक्त्वा पुष्पमृद्वङ्गी सा तस्य पतितोरसि । व्याघूर्णितालिनयना सुतराव् इव मञ्जरी
असं म्हणून, फुलासारख्या कोमल अंगांची ती, त्याच्या छातीवर पडली; तिच्या डोळ्यांत भुंग्यांची गडद हालचाल होती, जशी एखादी मंजिरी वारंवार हलते.
तौ दम्पती तत्र विलासकान्तौ विलेसतुस् तासु वनस्थलीषु । किञ्जल्कगौरानिलघूर्णितासु मत्तौ द्विरेफाव् इव पद्मिनीषु
ते दोघे पती-पत्नी आनंदाने न्हालेल्या, त्या वनातील मोकळ्या जागांमध्ये फिरत होते, जणू काही मंद वाऱ्यात हलणाऱ्या कमळांमध्ये दोन मस्त मधमाशा भटकत आहेत.
मन्दारदामाकुलया वैबुधासवमत्तया । तदा तेन तया सार्धं द्वितीयेनामलेन्दुना
मंदाराच्या दाट झाडीत, देवांच्या अमृताने मस्त झालेले, तो त्या दुसऱ्या निर्मळ चंद्रासारख्या स्त्रीसोबत रमला.
विहृतं मत्तहंसासु हेमपङ्कजिनीषु च । तटेष्व् अमरवाहिन्यास् सह किन्नरचारणैः
त्यांनी सोन्याच्या कमळांनी भरलेल्या तळ्यांमध्ये, मस्त हंसांसोबत, आणि अमरांच्या नदीच्या काठावर, किन्नर आणि चारणांसोबत आनंदाने संचार केला.
पीतम् इन्दुदलस्यन्दि देवैस् सह रसायनम् । पारिजातलताजालनिलयेषु विलासिना
पारिजाताच्या फांद्यांनी विणलेल्या मांडवांमध्ये, त्यांनी देवांसोबत आणि खेळकर सख्यांसोबत, चंद्रातून वाहणारे अमृत प्याले.
चारुचैत्ररथोद्यानलतादोलासु लीलया । चिरं विलसितं व्यग्रैस् सह विद्याधरीगणैः
सुंदर चित्ररथाच्या बागांमधल्या झाडांच्या झुल्यांवर, त्यांनी विद्या मिळवलेल्या उत्साही मित्रांसोबत खूप काळ आनंदाने खेळ केला.
नन्दनोपवनाभोगो मन्दरेणेव वारिधिः । भृशम् उल्लोलतां नीतः प्रमथैस् सह शाम्भवैः
नंदनवनाच्या रम्य बागांमध्ये, मंदार पर्वतासारख्या समुद्रासह, शंभूंच्या गणांनी मोठ्या उत्साहाने सर्वत्र गजबजाट निर्माण केला.
बालहेमलताजालजटिलासु दरीषु च । भ्रान्तम् उन्मत्तरागेण मैरवीष्व् अब्जिनीष्व् इव
सोन्याच्या कोवळ्या वेलींनी गुंतलेल्या गुहांमध्ये, ते प्रेमाच्या वेडाने भरकटले होते, जणू मेरू पर्वतावरील कमळांभोवती भुंगे भटकतात तशी.
कैलासवनकुञ्जेषु तया सह विलासिना । हारेन्दुधवला रात्रिः क्षपिता गणगीतिभिः
कैलासाच्या बागांमध्ये आपल्या प्रियेसोबत, त्यांनी हारासारख्या चंद्रप्रकाशात न्हालेली रात्र गणांच्या गाण्यांनी आनंदात घालवली.
गन्धमादनशैलस्य विश्रम्योपरि सानुषु । सा तेन कनकाम्भोजैर् आपादम् अभिमण्डिता
ती सुवर्ण कमळांनी डोक्यापासून पायापर्यंत सजलेली, त्याच्यासोबत गंधमादन पर्वताच्या शिखरांवर विसावली.
लोकालोकतटान्तेषु विचित्राश्चर्यहारिषु । क्रीडितं कृतहासेन राम तेन तया सह
लोकालोक पर्वताच्या काठावरच्या अद्भुत आणि मन मोहून टाकणाऱ्या प्रदेशांत, त्या दोघांनी एकत्र खेळत हसत आनंद घेतला.
मन्दरान्तरकच्छेषु सार्धं हरिणशावकैः । अवसत् स समाष् षष्टिं कल्पितामरमन्दिरः
मंदार पर्वताच्या दऱ्यांमध्ये, हरिणाच्या पाडसांसोबत, त्याने जणू काही स्वर्गासारख्या महालात साठ वर्षे आनंदाने वास्तव्य केले.
क्षीरार्णवतटेष्व् अस्य वनितासहचारिणः । क्षीणं कृतयुगाद् अर्धं श्वेतद्वीपजनैस् सह
क्षीरसागराच्या काठावर, स्त्रियांच्या संगतीत आणि श्वेतद्वीपातील लोकांसोबत, त्याने कृतयुगाच्या अर्धा काळ शांततेत घालवला.
गन्धर्वनगरोद्यानलीलाविरचनैर् असौ । सृष्टानन्तजगत्सृष्टेः कालस्यानुकृतिं गतः
त्याने गंधर्वांच्या नगरीतील बागांचे खेळकर आराखडे करून, जगांच्या अनंत सृष्टीसारखी निर्मिती केली आणि काळाच्या प्रवाहाचे अनुकरण केले.
अथावसद् असौ शुक्रः पुरन्दरपुरे पुनः । सुखं चतुर्युगान्य् अष्टौ हरिणेक्षणया सह
मग पुन्हा एकदा शुक्राने पुरंदराच्या नगरीत त्या हरिणासारख्या डोळ्याच्या स्त्रीसोबत आठ चतुर्व्युगे आनंदाने वास्तव्य केले.
पुण्यक्षयानुसन्धानात् ततश् चावनिमण्डले । तयैव सह मानिन्या पपातापहृताकृतिः
पुण्य संपल्यावर, त्या अभिमानी स्त्रीसोबत त्याचे तेज हरपलेले रूप पृथ्वीवर पडले.
परालूनसमस्ताङ्गो हृतस्यन्दननन्दनः । चिन्तापरवशो ध्वस्तस् समितीवाहतो भटः
संपूर्ण अंग मोडलेले, रथ आणि बाग गमावलेला, तो चिंता ग्रस्त होऊन पडला, जणू युद्धात मार खाल्लेला सैनिक.
पतितस्यावनौ तस्य चिन्तया सह दीर्घया । शरीरं शतधा यातं शिलापातीव निर्झरः
तो जमिनीवर पडला आणि त्याच्या दीर्घ काळ चाललेल्या चिंतेसह त्याचे शरीर जणू एखाद्या धबधब्यावर मोठा दगड कोसळावा तसे, शंभर तुकड्यांत तुटून गेले.
संशीर्णयोर् देहकयोश् चित्ते ते वासनावृते । विचेरतुस् तयोर् व्योम्नि निर्नीडौ विहगौ यथा
दोन्ही शरीरं नष्ट झाल्यावर आणि मन वासनांनी झाकले गेल्यावर, ते दोघं जणू घरटं नसलेल्या पक्ष्यांसारखे आकाशात भटकू लागले.
तत्राविविशतुश् चान्द्रं ते चित्ते रश्मिजालकम् । प्रालेयताम् उपेत्याशु शालिताम् अथ जग्मतुः
तेव्हा त्यांच्या मनात त्यांनी चंद्रकिरणांच्या जाळ्यात प्रवेश केला; आणि लगेचच बर्फासारखे थंड होऊन, ते तांदळाच्या रोपांत रूपांतरित झाले.
शालींस् तान् भुक्तवान् पक्वान् दशार्णेषु द्विजोत्तमः । शौक्राञ् शुक्राङ्गनागर्भान् मालवेषु च भूपतिः
दशार्ण प्रदेशात श्रेष्ठ ब्राह्मणाने ते पिकलेले तांदूळ खाल्ले, आणि मालवा देशात राजाने स्त्रीच्या गर्भातून उगवलेले तांदळाचे दाणे खाल्ले.
अजायतोशनाः पूर्वं दशार्णेषु द्विजोत्तमात् । नृपाद् उत्तमसौभाग्यान् मालवेषु तदङ्गना
दशार्ण देशात एक श्रेष्ठ ब्राह्मणाच्या खाण्यामुळे आधी गर्भधारणा झाली, आणि मालवा देशात राजाच्या मोठ्या भाग्यामुळे तिथल्या स्त्रीला गर्भ राहिला.
स तत्र ववृधे बालस् सा तत्र ववृधे ऽङ्गना । तौ पूर्वदम्पती जातौ स्वर्भ्रष्टाव् इव भूतले
तिथे तो मुलगा वाढला आणि तिथेच ती मुलगीही मोठी झाली. जणू काही हे दोघे आधीचे पती-पत्नी स्वर्गातून पृथ्वीवर परत जन्माला आले होते.
अथ षोडशवर्षो ऽभूच् छुक्रस् सारङ्गनामभृत् । पितुर् गृहे यौवनवाञ् श्रीमान् विप्रकुमारकः
मग सोळा वर्षांचा झाल्यावर शुक्र, ज्याचं नाव सारंग होतं, आपल्या वडिलांच्या घरी एक देखणा, तरुण आणि श्रीमंत ब्राह्मण मुलगा म्हणून वाढला.
मालानामसुरस्त्री सा कुमारी राजसद्मनि । भृङ्गेक्षणा गता वृद्धिं लता वरवने यथा
माला नावाची ती असुरकन्या, मधमाशीच्या डोळ्यांसारखी डोळे असलेली, राजवाड्यात एक सुंदर कुमारिका म्हणून मोठी झाली, जशी एखादी वेल सुंदर वनात फुलते.
राजपुत्री ततो माला पूजयाम् आस शङ्करम् । लभेयं प्राक्तनं सिद्धं पतिम् इत्य् अनिशं शुभा
मग त्या राजकन्येने शुद्ध मनाने शंकराची फुलांच्या माळांनी पूजा केली आणि नेहमीच मनात प्रार्थना केली, "माझा पूर्वीचा सिद्ध पती मला पुन्हा मिळो."
अथ मालवभूपस्य यज्ञे द्विजसभागतम् । माला ददर्श सारङ्गं पित्रा सह समागतम्
नंतर मालवाच्या राजाच्या यज्ञात, ब्राह्मणांची सभा भरली असताना, माळेला तिच्या वडिलांसोबत आलेला सारंग तिथे दिसला.
तं दृष्ट्वा सानवद्याङ्गी प्राक्तनस्नेहभाविता । दृष्टचन्द्रेन्दुमणिवत् स्नेहस्विन्नाङ्गिका बभौ
त्याला पाहून, निर्दोष रूप असलेल्या आणि जुन्या प्रेमाने ओतप्रोत झालेल्या त्या माळेचे अंग प्रेमाने ओलावले होते, जणू चंद्रप्रकाशात भिजलेला चंद्रकांतमणीच.
ततो यज्ञसभामध्ये दाशार्णद्विजदारकम् । भर्तृत्वे वरयाम् आस सा माला मालवात्मजा
मग यज्ञसभेच्या मध्यभागी, मालवाच्या राजकन्येने दाशार्ण देशातील त्या तरुण ब्राह्मणाला पती म्हणून निवडले.
क्रमात् कृतविवाहाय तस्मै वार्धकजर्जरः । मालवेशो ऽखिलं राज्यं प्रतिपाद्य वनं ययौ
काळानुसार, त्यांच्या लग्नानंतर, वृद्ध आणि अशक्त मालव देशाचा राजा त्याला सगळं राज्य देऊन स्वतः वनात गेला.