धन्यस् त्वदागमेनाद्य स्वर्गो ऽयं शुक्र शोभते । उष्यतां चिरम् एवेह शक्र इत्थम् उवाच तम्
इंद्र म्हणाला, 'शुक्र, आज तुझ्या आगमनामुळे हे स्वर्गलोक धन्य झाले आहे; कृपया इथे दीर्घकाळ राहा.'
अथ तत्रोपविश्यासौ भार्गवश् शोभिताननः । श्रियं जहार शशिनस् सकलस्यामलस्य च
मग भार्गव तिथे बसला, त्याचा चेहरा तेजस्वी दिसत होता. त्याने निर्मळ चंद्र आणि त्याच्या सर्व तेजालाही मागे टाकले.
सकलसुरगणाभिवन्दितो ऽसौ भृगुतनयश् शतमन्युपार्श्वसंस्थः । चिरतरम् अतुलाम् अवाप तुष्टिं नरमतिम् उज्झितवान् अलं बभूव
सर्व देवांनी त्याचा सन्मान केला. भृगुपुत्र इंद्राजवळ बसला आणि दीर्घकाळ अतुलनीय समाधान अनुभवले; त्याने सर्व मानवी विचार सोडून दिले आणि शांत झाला.
मुहूर्तम् अथ विश्रम्य तस्य पार्श्वे शचीपतेः । स्वर्गं विहर्तुम् उत्तस्थौ स्वर्वासिपरिचोदितः
शचीपतीच्या शेजारी थोडा वेळ विसावा घेतल्यावर, स्वर्गातील रहिवाशांच्या आग्रहाने तो स्वर्गात फिरायला उठला.
स्वर्गश्रियं समालोक्य लोललोचनलाञ्छितम् । स्त्रैणं द्रष्टुं जगामासौ नलिनीम् इव सारसः
स्वर्गाची शोभा आणि चंचल डोळ्यांच्या स्त्रियांनी सजलेली सभा पाहून, तो त्या स्त्रियांची सभा पाहायला गेला, जणू काही हंस कमळाच्या तळ्याकडे जातो.
तत्र तां मृगशावाक्षीं कान्ताम् अध्यागताम् असौ । ददर्श विपिनान्तस्स्थां भृङ्गश् चूतलताम् इव
तेथे त्याने ती हरिणीच्या डोळ्यांसारखी डोळे असलेली प्रियसी, जी नुकतीच आली होती आणि वनाच्या काठावर उभी होती, तिला पाहिले; जणू काही भृंग आंब्याच्या कोवळ्या फांदीजवळ आहे.
ताम् आलोक्य लसल्लोलविलासवलिताकृतिम् । आसीद् विलीयमानाङ्गो ज्योत्स्नयेन्दुमणिर् यथा
तिच्या खेळकर आणि मोहक हालचालींनी सजलेल्या रूपाकडे पाहून, त्याचे शरीर जणू चंद्रप्रकाशात वितळणाऱ्या चंद्रकांतीसारखे विरघळू लागले.
विलीयमानसर्वाङ्गस् ताम् अवैक्षत कामिनीम् । चन्द्रकान्त इव ज्योत्स्नां शीतलां खे विलासिनीम्
संपूर्ण शरीर शिथिल झालेल्या अवस्थेत त्याने त्या कामेच्छुक स्त्रीकडे पाहिलं, जणू काही चंद्रकांत मणी आकाशात पसरलेल्या गार व खेळकर चांदण्याकडे पाहतो.
तेनावलोकिता सापि तत्परायणतां गता । निशान्ते चक्रवाकेन कान्तेव परिकूजिता
त्याच्या अशा नजरेनं पाहिल्यावर तीही पूर्णपणे त्याच्याशी एकरूप झाली, जणू रात्र संपताना चक्रवाकिणी आपल्या प्रियकरासाठी हळूवार कुजन करते.
रसाद् विकसतोर् नूनम् अन्योऽन्यम् अनुरक्तयोः । प्रातर् अर्कनलिन्योर् या शोभा सैव तयोर् अभूत्
आनंदाने व परस्पर प्रेमाने दोघंही फुलून आले होते, आणि त्यांच्यातली तेजस्विता सकाळच्या सूर्यप्रकाशात कमळाच्या तळ्याप्रमाणे दिसत होती.
सङ्कल्पितार्थदायित्वाद् देशस्य मदनेन सा । सर्वाङ्गं विवशीकृत्य शुक्रायैव समर्पिता
त्या जागेतील कामभावनेमुळे त्यांच्या कल्पनेतील इच्छा पूर्ण झाल्या, आणि ती स्त्री सर्वांगाने मोहित होऊन पूर्णपणे शुक्रदेवतेला समर्पित झाली.
पेतुस् स्मरशरास् तस्या मृदुष्व् अङ्गेषु भूरिशः । पलाशेष्व् इव पद्मिन्या धारा नवपयोमुचः
तिच्या नाजूक अंगांवर प्रेमाचे असंख्य बाण अलगद पडले, जणू नवीन पावसाचे थेंब कमळाच्या पानांवर सांडतात.
सा बभूव स्मराधूता लोलालिवलयालका । मन्दवातविनुन्नाया मञ्जर्यास् सहधर्मिणी
ती प्रेमाने अस्वस्थ झाली; तिच्या बांगड्या आणि केस हलके हलके डोलू लागले, जणू मंद वाऱ्याने फुलांची माळ हलते.
नीलनीरजनेत्रां तां हंसवारणगामिनीम् । मदनः क्षोभयाम् आस पूरः कमलिनीम् इव
नीळसर डोळ्यांची आणि राजहंसासारखी चाल असलेली ती, मदनाने अशा प्रकारे हलवली, जशी पूर येऊन कमळाच्या तळ्याला अस्वस्थ करतो.
अथ तां तादृशीं दृष्ट्वा शुक्रस् सङ्कल्पितार्थभाक् । तमस् सङ्कल्पयाम् आस संहारम् इव भूतकृत्
मग तिला अशा अवस्थेत पाहून, इच्छित फल मिळवलेल्या शुक्राने, जणू सृष्टीकर्त्याने संहाराचा विचार करावा तसा, अंधाराचा संकल्प केला.
त्रिविष्टपस्य देशो ऽसौ बभूव तिमिराकुलः । भूलोकस्यान्धतमसो लोकालोकतटो यथा
त्या स्वर्गातील प्रदेशात काळोख पसरला, जणू पृथ्वीच्या टोकावर जसा घनदाट अंधार असतो तसा.
लज्जान्धकारतीक्ष्णांशौ तस्मिंस् तिमिरमण्डले । प्रतिष्ठाम् आगते तस्य मिथुनस्येव मन्मथे
त्या गडद अंधाराच्या वर्तुळात लाज आणि तीव्र सावली भरली होती; तिथे ते दोघे, प्रेमाने एकमेकांत गुंतलेल्यासारखे, एकत्र उभे राहिले.
तेषु सर्वेषु भूतेषु गतेष्व् अभिमतां दिशम् । तस्मात् प्रदेशाद् भूलोकं दिनान्ते विहगेष्व् इव
तेथील सर्व जीव आपापल्या इच्छेप्रमाणे निघून गेल्यावर, त्या दोघांनीही त्या प्रदेशातून पृथ्वीवर, जशी संध्याकाळी पक्षी परत येतात तशी, वाट धरली.
सा दीर्घधवलापाङ्गा प्रवृद्धमदना तथा । आजगाम भृगोः पुत्रं मयूरी वारिदं यथा
ती दीर्घ, तेजस्वी कटाक्ष असलेली आणि प्रेमाने पूर्ण भरलेली होती; ती भृगूच्या पुत्राजवळ जशी मोरिणी पावसाच्या ढगाजवळ जाते तशी आली.
धवलागारमध्यस्थे पर्यङ्के परिकल्पिते । विवेश भार्गवस् तत्र क्षीरोद इव माधवः
पांढऱ्या खोलीच्या मध्यभागी तयार केलेल्या पलंगावर भृगुवंशीय तिथे गेला, जणू काही माधव क्षीरसागरात प्रवेश करतोय.
सा पादाव् अवलम्ब्यास्य विवशेव वरानना । रराज च सुरेभस्य पादलग्नेव पद्मिनी
ती सुंदर मुखवाली स्त्री त्याच्या पायांना धरून बसली, जणू देवेंद्राच्या पायाशी कमळ जडलेलं असावं तशी ती शोभत होती.
उवाच चेदं ललितं लसत्स्नेहोत्कया गिरा । वचो मधुरम् आनन्दि विलासवलिताक्षरम्
मग तिने प्रेमळ आणि खेळकर स्वरात, गोड आणि आनंदी शब्दांत, मोहक लहेजात हे बोलले:
पश्यामलेन्दुवदन मण्डलीकृतकार्मुकः । अबलाम् अनुबध्नाति माम् एष किमनङ्गकः
हे चंद्रासारख्या मुखाच्या, पाहा ना, हा मदन आपला धनुष्य घेऊन माझ्या मागे लागलाय, मी तर असहाय्य आहे; हे अनंग, हे काय चाललंय?
पाहि माम् अबलां नाथ दीनां त्वच्छरणाम् इह । कृपणाश्वासनं साधो विद्धि सच्चरितव्रतम्
नाथा, मी अगदी असहाय आहे, तुझ्या चरणी आलोय, माझी रक्षा कर. मी फारच दीन आहे, आणि तुझ्या चांगल्या वागणुकीवर श्रद्धा ठेवून तुझ्याकडे आधार मागतोय. मला खऱ्या आचरणावर प्रेम करणारी, दुःखी जीव समज.
स्नेहदृष्टिम् अजानद्भिर् मूढैर् एव महामते । प्रणया अवगण्यन्ते न रसज्ञैः कदाचन
हे महाज्ञानी, ज्या मूर्खांना प्रेमळ नजरेचं मोल कळत नाही, तेच आपुलकीची कदर करत नाहीत; पण ज्यांना त्याचा खरा अर्थ कळतो, ते कधीच तिला दुर्लक्ष करत नाहीत.
अशङ्कितोपसम्पन्नः प्रणयो ऽन्योऽन्यरक्तयोः । अधःकरोति निष्यन्दं चान्द्रम् आस्वादितं प्रिय
ज्या दोन प्रेमिकांमध्ये एकमेकांवर संपूर्ण विश्वास असतो, तिथे आपुलकीचं नातं निःसंशय उमलतं आणि ते चंद्राच्या अमृतासारखं गोड आनंद देतं, प्रिय.
न तथा सुखयत्य् एषा चेतस् त्रिभुवनेशता । यथा परस्परानन्दी स्नेहः प्रथमरक्तयोः
तीनही लोकांचं राज्य मिळालं तरी मनाला एवढं सुख मिळत नाही, जितकं पहिल्या प्रेमात एकमेकांच्या आनंदात मिळतं.
त्वत्पादस्पर्शनेनेयं समाश्वस्तास्मि मानद । चन्द्रपादपरामृष्टा यथा निशि कुमुद्वती
तुमच्या पायांचा स्पर्श मिळाल्यामुळे, हे मान देणाऱ्या, मला मोठा दिलासा मिळाला आहे; जशी रात्री चंद्राच्या किरणांनी स्पर्श झाल्यावर कुमुदाची फुलं ताजीतवानी होतात.
संस्पर्शामृतपानेन तव जीवामि सुन्दर । चन्द्रांशुरसपानेन चकोरी चपला यथा
तुमच्या स्पर्शाचा अमृतरस प्यायल्यामुळे, हे सुंदर, मी जगतो आहे; जशी चंचल चकोरी चंद्राच्या किरणांचा रस प्यायून जगते.
माम् इमां चरणालीनां भ्रमरीं करपल्लवैः । आलिङ्ग्यामृतसम्पूर्णे सत्पद्महृदये कुरु
मी तुमच्या पायांवर भुंगा जसा चिकटतो तशी आहे; तुमच्या कमळासारख्या हातांनी, अमृताने भरलेल्या आणि शुद्ध असलेल्या हृदयाने मला मिठीत घ्या.