एताः प्रसृतमन्दारमञ्जरीपुञ्जपिञ्जराः । दोलालोलाप्सरश्श्रेण्यश् शक्रोपवनवीथयः
या म्हणजे इंद्राच्या बागांमधील रस्ते, जिथे मंदार कळ्यांच्या गुच्छांनी रंग भरला आहे आणि अप्सरांच्या समूहांनी झुलत झुलत चालले आहेत.
इमे ते कुन्दमन्दारमकरन्दसुगन्धयः । चन्द्रांशुनिकराकाराः पारिजातसमीरणाः
इथे कुंद आणि मंडार फुलांच्या मधुर सुवासाने भरलेली वारे वाहतात, जणू काही चंद्राच्या किरणांसारखी शीतल आणि सुखद आहेत.
पुष्पकेसरनीहारपटवासेरणोत्सुकैः । लताङ्गनागणैर् व्याप्तम् इदं तन् नन्दनं वनम्
या नंदनवनात फुलांच्या पराग आणि केसराच्या धुक्याने उत्साही झालेल्या वेलींनी सगळीकडे गच्च भरले आहे.
कान्तगीतरवानन्दप्रनर्तितसुराङ्गनौ । इमौ तौ वल्लकीस्निग्धस्वरौ नारदतुम्बुरू
इथे नारद आणि तुम्बुरू आपल्या वीणेवर गोड सुर वाजवत आहेत, आणि त्यांच्या प्रिय गाण्यांच्या आवाजावर आनंदाने नाचणाऱ्या देवांगना हरखून गेल्या आहेत.
इमे ते पुण्यकर्तारो भूरिभूषणभूषिताः । व्योमन्य् उड्डयमानेषु विमानेषु सुखं स्थिताः
हे पुण्यवान लोक अनेक अलंकारांनी सजलेले आहेत आणि आकाशात उडणाऱ्या विमानांमध्ये आनंदाने वावरत आहेत.
मदमन्मथमत्ताङ्ग्य इमास् तास् सुरयोषितः । देवेश्वरं निषेवन्ते वनं वनलता इव
या स्वर्गातील सुंदर स्त्रिया, गर्व आणि कामाने मत्त झालेल्या, देवांचा राजा जसा आहे त्याच्याभोवती जणू काही वेलींनी झाडाला वेढावं तशा वेढून राहतात.
चन्द्रांशुजालकुसुमाश् चिन्तामणिगुलुच्छकाः । कल्पवृक्ष इमे पक्वरत्नस्तबकदन्तुराः
हे कल्पवृक्ष चंद्रकिरणांनी विणलेल्या फुलांनी, चिंतामणीच्या घडांनी आणि पिकलेल्या रत्नांच्या फांद्या जड झालेल्या आहेत.
इह तावद् इमं शक्रम् अहम् आसनसंस्थितम् । द्वितीयम् इव देवेशं पूजयैवाभिवादये
इथे, या ठिकाणी, मी या आसनावर बसलेल्या इंद्राला दुसऱ्या देवाधिदेवासारखा मान देऊन नमस्कार करतो.
इति सञ्चिन्त्य शुक्रेण मनसैव शचीपतिः । तेनाभिवादितस् तत्र द्वितीय इव वै भृगुः
असं मनाशी ठरवून शुक्राने मनातल्या मनात शचीपतीला नमस्कार केला आणि तिथे तो जणू दुसरा भृगुचच्याप्रमाणे आदराने स्वागत केला गेला.
अथ सादरम् उत्थाय शुक्रश् शक्रेण पूजितः । गृहीतहस्तम् आनीय समीप उपवेशितः
मग शुक्र आदराने उठला. इंद्राने त्याचा सन्मान केला, त्याचा हात धरून जवळ आणले आणि आपल्याजवळ बसवले.
धन्यस् त्वदागमेनाद्य स्वर्गो ऽयं शुक्र शोभते । उष्यतां चिरम् एवेह शक्र इत्थम् उवाच तम्
इंद्र म्हणाला, 'शुक्र, आज तुझ्या आगमनामुळे हे स्वर्गलोक धन्य झाले आहे; कृपया इथे दीर्घकाळ राहा.'
अथ तत्रोपविश्यासौ भार्गवश् शोभिताननः । श्रियं जहार शशिनस् सकलस्यामलस्य च
मग भार्गव तिथे बसला, त्याचा चेहरा तेजस्वी दिसत होता. त्याने निर्मळ चंद्र आणि त्याच्या सर्व तेजालाही मागे टाकले.
सकलसुरगणाभिवन्दितो ऽसौ भृगुतनयश् शतमन्युपार्श्वसंस्थः । चिरतरम् अतुलाम् अवाप तुष्टिं नरमतिम् उज्झितवान् अलं बभूव
सर्व देवांनी त्याचा सन्मान केला. भृगुपुत्र इंद्राजवळ बसला आणि दीर्घकाळ अतुलनीय समाधान अनुभवले; त्याने सर्व मानवी विचार सोडून दिले आणि शांत झाला.
मुहूर्तम् अथ विश्रम्य तस्य पार्श्वे शचीपतेः । स्वर्गं विहर्तुम् उत्तस्थौ स्वर्वासिपरिचोदितः
शचीपतीच्या शेजारी थोडा वेळ विसावा घेतल्यावर, स्वर्गातील रहिवाशांच्या आग्रहाने तो स्वर्गात फिरायला उठला.
स्वर्गश्रियं समालोक्य लोललोचनलाञ्छितम् । स्त्रैणं द्रष्टुं जगामासौ नलिनीम् इव सारसः
स्वर्गाची शोभा आणि चंचल डोळ्यांच्या स्त्रियांनी सजलेली सभा पाहून, तो त्या स्त्रियांची सभा पाहायला गेला, जणू काही हंस कमळाच्या तळ्याकडे जातो.
तत्र तां मृगशावाक्षीं कान्ताम् अध्यागताम् असौ । ददर्श विपिनान्तस्स्थां भृङ्गश् चूतलताम् इव
तेथे त्याने ती हरिणीच्या डोळ्यांसारखी डोळे असलेली प्रियसी, जी नुकतीच आली होती आणि वनाच्या काठावर उभी होती, तिला पाहिले; जणू काही भृंग आंब्याच्या कोवळ्या फांदीजवळ आहे.
ताम् आलोक्य लसल्लोलविलासवलिताकृतिम् । आसीद् विलीयमानाङ्गो ज्योत्स्नयेन्दुमणिर् यथा
तिच्या खेळकर आणि मोहक हालचालींनी सजलेल्या रूपाकडे पाहून, त्याचे शरीर जणू चंद्रप्रकाशात वितळणाऱ्या चंद्रकांतीसारखे विरघळू लागले.
विलीयमानसर्वाङ्गस् ताम् अवैक्षत कामिनीम् । चन्द्रकान्त इव ज्योत्स्नां शीतलां खे विलासिनीम्
संपूर्ण शरीर शिथिल झालेल्या अवस्थेत त्याने त्या कामेच्छुक स्त्रीकडे पाहिलं, जणू काही चंद्रकांत मणी आकाशात पसरलेल्या गार व खेळकर चांदण्याकडे पाहतो.
तेनावलोकिता सापि तत्परायणतां गता । निशान्ते चक्रवाकेन कान्तेव परिकूजिता
त्याच्या अशा नजरेनं पाहिल्यावर तीही पूर्णपणे त्याच्याशी एकरूप झाली, जणू रात्र संपताना चक्रवाकिणी आपल्या प्रियकरासाठी हळूवार कुजन करते.
रसाद् विकसतोर् नूनम् अन्योऽन्यम् अनुरक्तयोः । प्रातर् अर्कनलिन्योर् या शोभा सैव तयोर् अभूत्
आनंदाने व परस्पर प्रेमाने दोघंही फुलून आले होते, आणि त्यांच्यातली तेजस्विता सकाळच्या सूर्यप्रकाशात कमळाच्या तळ्याप्रमाणे दिसत होती.
सङ्कल्पितार्थदायित्वाद् देशस्य मदनेन सा । सर्वाङ्गं विवशीकृत्य शुक्रायैव समर्पिता
त्या जागेतील कामभावनेमुळे त्यांच्या कल्पनेतील इच्छा पूर्ण झाल्या, आणि ती स्त्री सर्वांगाने मोहित होऊन पूर्णपणे शुक्रदेवतेला समर्पित झाली.
पेतुस् स्मरशरास् तस्या मृदुष्व् अङ्गेषु भूरिशः । पलाशेष्व् इव पद्मिन्या धारा नवपयोमुचः
तिच्या नाजूक अंगांवर प्रेमाचे असंख्य बाण अलगद पडले, जणू नवीन पावसाचे थेंब कमळाच्या पानांवर सांडतात.
सा बभूव स्मराधूता लोलालिवलयालका । मन्दवातविनुन्नाया मञ्जर्यास् सहधर्मिणी
ती प्रेमाने अस्वस्थ झाली; तिच्या बांगड्या आणि केस हलके हलके डोलू लागले, जणू मंद वाऱ्याने फुलांची माळ हलते.
नीलनीरजनेत्रां तां हंसवारणगामिनीम् । मदनः क्षोभयाम् आस पूरः कमलिनीम् इव
नीळसर डोळ्यांची आणि राजहंसासारखी चाल असलेली ती, मदनाने अशा प्रकारे हलवली, जशी पूर येऊन कमळाच्या तळ्याला अस्वस्थ करतो.
अथ तां तादृशीं दृष्ट्वा शुक्रस् सङ्कल्पितार्थभाक् । तमस् सङ्कल्पयाम् आस संहारम् इव भूतकृत्
मग तिला अशा अवस्थेत पाहून, इच्छित फल मिळवलेल्या शुक्राने, जणू सृष्टीकर्त्याने संहाराचा विचार करावा तसा, अंधाराचा संकल्प केला.
त्रिविष्टपस्य देशो ऽसौ बभूव तिमिराकुलः । भूलोकस्यान्धतमसो लोकालोकतटो यथा
त्या स्वर्गातील प्रदेशात काळोख पसरला, जणू पृथ्वीच्या टोकावर जसा घनदाट अंधार असतो तसा.
लज्जान्धकारतीक्ष्णांशौ तस्मिंस् तिमिरमण्डले । प्रतिष्ठाम् आगते तस्य मिथुनस्येव मन्मथे
त्या गडद अंधाराच्या वर्तुळात लाज आणि तीव्र सावली भरली होती; तिथे ते दोघे, प्रेमाने एकमेकांत गुंतलेल्यासारखे, एकत्र उभे राहिले.
तेषु सर्वेषु भूतेषु गतेष्व् अभिमतां दिशम् । तस्मात् प्रदेशाद् भूलोकं दिनान्ते विहगेष्व् इव
तेथील सर्व जीव आपापल्या इच्छेप्रमाणे निघून गेल्यावर, त्या दोघांनीही त्या प्रदेशातून पृथ्वीवर, जशी संध्याकाळी पक्षी परत येतात तशी, वाट धरली.
सा दीर्घधवलापाङ्गा प्रवृद्धमदना तथा । आजगाम भृगोः पुत्रं मयूरी वारिदं यथा
ती दीर्घ, तेजस्वी कटाक्ष असलेली आणि प्रेमाने पूर्ण भरलेली होती; ती भृगूच्या पुत्राजवळ जशी मोरिणी पावसाच्या ढगाजवळ जाते तशी आली.
धवलागारमध्यस्थे पर्यङ्के परिकल्पिते । विवेश भार्गवस् तत्र क्षीरोद इव माधवः
पांढऱ्या खोलीच्या मध्यभागी तयार केलेल्या पलंगावर भृगुवंशीय तिथे गेला, जणू काही माधव क्षीरसागरात प्रवेश करतोय.