स्त्रीलोचनैस् तडित्पुञ्जैर् ज्वालामालैस् तरङ्गकैः । चापलं शिक्षितं ब्रह्मञ् शैशवान् मनसो ऽथ वा
स्त्रियांच्या नजरा जणू वीजेच्या चमकांसारख्या, ज्वाळांच्या माळा आणि लाटांसारख्या असतात. हे ब्रह्मन्, चंचलपणा हा लहानपणापासून किंवा मनापासून शिकला जातो.
शैशवं च मनश् चैव सर्वास्व् एव हि वृत्तिषु । भ्रातराव् इव लक्ष्येते सततं भङ्गुरस्थिती
लहानपण आणि मन यांच्या सर्व वागण्यात नेहमीच दोन भावांसारखी अस्थिरता दिसते.
सर्वाणि दुष्टभूतानि सर्वे दोषा दुराशयाः । बाल्यम् एवोपजीवन्ति श्रीमन्तम् इव मानवाः
सर्व वाईट प्रवृत्ती, दोष आणि वाईट इच्छा या सगळ्या लहानपणावरच वाढतात, जसे लोक श्रीमंतावर अवलंबून असतात.
नवं नवं प्रीतिकरं न शिशुः प्रत्यहं यदि । प्राप्नोति तद् असौ याति विषवेगस्य मूर्छनाम्
लहान मुलाला रोज काहीतरी नवीन आणि आवडणारे मिळाले नाही, तर तो जणू विषारी अस्वस्थतेने बेशुद्ध होतो.
स्तोकेन वशम् आयाति स्तोकेनैति विकारिताम् । अमेध्य एव रमते बालः कौलेयको यथा
थोड्या थोड्या प्रमाणात तो वश होतो, थोड्या थोड्या प्रमाणात अस्वस्थही होतो; लहान मूल नेहमी अशुद्ध गोष्टींतच रमते, जणू कौलेय कुळातील एखाद्या मुलासारखे.
अजस्रं बाष्पवदनः कर्दमान्तर् जडाशयः । वर्षोक्षितस्य तप्तस्य स्थलस्य सदृशश् शिशुः
नेहमी डोळ्यांत पाणी, मनात गढूळपणा, हे मूल जणू पावसाने भिजलेली पण आधी तापलेली वाळवंटासारखे, आतून जड आणि सुस्त असते.
भयाहारपरं दीनं यथादृष्टाभिलाषि च । लोलबुद्धिर् वपुर् धत्ते बालो दुःखाय केवलम्
भीतीने भरलेले, खाण्यावर लक्ष केंद्रित केलेले, दुःखी, दिसेल त्याची इच्छा करणारे, अस्थिर मन आणि शरीर असलेले हे मूल फक्त दुःखासाठीच जगते.
स्वसङ्कल्पाभिलषितान् भावान् अप्राप्य तप्तधीः । दुःखम् एत्य् अबलो बालो विनिकृत्त इवाशये
स्वतःच्या कल्पनेत ज्या गोष्टींची इच्छा असते त्या न मिळाल्याने, मनाने त्रस्त झालेले हे दुर्बल मूल, जणू हृदय फाडल्यासारखे दुःख भोगते.
दुरीहालब्धलक्ष्याणि बहुपक्षोल्वणानि च । बालस्य यानि दुःखानि मुने तानि न कस्यचित्
मुनिवरा, लहान मुलाला ज्या गोष्टी मिळवायच्या असतात त्या फारच कठीण असतात आणि त्याच्या मनाला अनेक बाजूंनी ओढ लागलेली असते. त्यामुळे त्याला जे दुःख सहन करावं लागतं, तसं दुसऱ्या कुणालाच वाटत नाही.
बालो बलवताश्व् एव मनोरथविलासिना । मनसा तप्यते नित्यं ग्रीष्मेणेव वनस्थलम्
लहान मुलाचं बळ फक्त कल्पनेपुरतंच असतं. तो नेहमीच मनाने त्रस्त असतो, जसं उन्हाळ्यात जंगल जळून निघतं.
विद्यागृहगतो बालः पराम् एति कदर्थनाम् । आलान इव नागेन्द्रो विषवैषम्यभीषणाम्
शाळेत किंवा विद्या शिकायला गेलेला मुलगा फार मोठ्या अडचणीत सापडतो, जणू काही एखादा मोठा साप बांधून ठेवला आहे आणि त्याच्यावर विषारी संकटं येत आहेत.
नानामनोरथमयी मिथ्याकल्पितकल्पना । दुःखायात्यन्तदीर्घाय बालता पेलवाशया
लहानपण हे अशक्त मनाचं असतं, त्यात निरर्थक कल्पना आणि निरनिराळ्या इच्छा भरलेल्या असतात, आणि त्यामुळे खूप काळ टिकणारं दुःखच मिळतं.
सम्भृष्टं तुहिनं भोक्तुम् इन्दुम् आदातुम् अम्बरात् । वाञ्छ्यते येन मौर्ख्येण तत् सुखाय कथं भवेत्
कोणीतरी जर मूर्खपणाने आकाशातून चंद्र काढायचा किंवा शिजवलेला बर्फ खायचा हट्ट धरला, तर त्याला खरंच सुख मिळेल का?
अन्तश्चितेर् अशक्तस्य शीतातपनिवारणे । को विशेषो महाबुद्धे बालस्योर्वीरुहस्य च
ज्याच्या मनातले बळच संपले आहे आणि जो थंडी-उष्णता सहन करू शकत नाही, अरे बुद्धिवंतांनो, त्याचा आणि एखाद्या लहान मुलाचा किंवा झाडाचा काय फरक राहतो?
उड्डीनम् अभिवाञ्छन्ति पक्षाभ्यां क्षुत्परायणाः । भयाहारपरा नित्यं बाला विहगधर्मिणः
लहान मुले नेहमीच पक्ष्यांसारखी पंखांनी उडायची इच्छा धरतात, त्यांना सतत भूक लागलेली असते आणि त्यांचे मन कायम भीती आणि खाण्यावरच असते.
शैशवे गुरुतो भीतिर् मातृतः पितृतस् तथा । जनतो ज्येष्ठबालाच् च शैशवं भयमन्दिरम्
बालपणी गुरुची, आईची, वडिलांची, लोकांची आणि मोठ्या मुलांची भीती वाटते; बालपण म्हणजे खरं तर भीतीचं घर आहे.
सकलदोषदशाविहताशयं शरणम् अप्य् अविवेकविलासिनः । इह न कस्यचिद् एव महामुने भवति बाल्यम् अलं परितुष्टिदम्
हे महर्षे, ज्याच्या सर्व आशा दोषांनी भरल्या आहेत आणि ज्याला मूर्खपणातच आनंद वाटतो, त्याला बालपण कधीच खरं समाधान देत नाही.
बाल्यानर्थम् अथ त्यक्त्वा पुमान् अभिहताशयः । आरोहति निपाताय यौवनश्वभ्रसम्भ्रमम्
बालपणातील दुःख मागे टाकून, ज्या माणसाच्या आशा अपूर्ण राहिल्या आहेत, तो युवक वयाच्या गोंधळात उंच जातो आणि पुन्हा खाली पडतो.
तत्रानन्तविलासस्य लोलस्य स्वस्य चेतसः । वृत्तीर् अनुसरन् याति दुःखाद् दुःखतरं जडः
तेथे, आपल्या चंचल आणि अस्थिर मनाच्या इच्छांमागे धावत, तो मूर्ख माणूस एका दुःखातून दुसऱ्या मोठ्या दुःखात जातो.
स्वचित्तबिलसंस्थेन नानासम्भ्रमकारिणा । बलात् कामपिशाचेन विवशः परिभूयते
स्वतःच्या मनाच्या गुहेत राहणाऱ्या आणि सतत गोंधळ निर्माण करणाऱ्या कामरूपी राक्षसाने तो पूर्णपणे बेजार होतो.
चिन्तानां लोलवृत्तीनां ललनानाम् इवाभितः । अर्पयत्य् अवशश् चेतो ज्वालानाम् आत्मजं यथा
मन, अस्थिर विचारांच्या ओघात, जणू एखाद्या मुलाला जशी ज्वाळांमध्ये टाकतात तशी, आपले भान नाईलाजाने त्यांच्या हवाली करते.
ते ते दोषा दुरारम्भास् तत्र तं तादृशाशयम् । तरुणं प्रविलुम्पन्ति दृश्यास् ते नैव ये मुने
अनेक दुर्गुण, जे सहज जिंकता येत नाहीत, असे तरुण मन पूर्णपणे उद्ध्वस्त करतात; पण जे दोष दिसतात, ते तसे करत नाहीत, हे ऋषी.
महानरकबीजेन सन्ततभ्रमदायिना । यौवनेन न ये नष्टा नष्टा नान्येन ते जनाः
ज्यांना तरुणपण, जे मोठ्या नरकाचे मूळ आहे आणि अखंड भटकंतीला कारणीभूत ठरते, ते नष्ट करू शकत नाही, त्यांना दुसरे काहीही नष्ट करू शकत नाही.
नानारसमयी चित्रा वृत्तान्तनिचयोम्भिता । भीमा यौवनभूर् येन तीर्णा धीरस् स उच्यते
जो विविध कथा आणि असंख्य घटनांनी भरलेल्या, भीषण अशा तरुणपणाच्या प्रदेशातून पार गेला आहे, तोच खरा शहाणा म्हणावा.
निमेषभासुराकारम् आलोलघनगर्जितम् । विद्युत्प्रकाशम् अनिशं यौवनं मे न रोचते
तरुणपण मला आवडत नाही, कारण ते वीज चमकल्यासारखं क्षणभरच तळपून जातं, ढगांच्या गडगडाटासारखं अस्थिर असतं आणि क्षणिक तेज दाखवतं.
विविधावर्तबहुलं पङ्कलग्नं जडाशयम् । तरङ्गभङ्गुरं भीमं यौवनं मे न रोचते
तरुणपण मला आवडत नाही, कारण त्यात अनेक वावटळी असतात, ते चिखलात अडकलेलं असतं, त्याचं मन सुस्त असतं आणि त्याच्या नाजूक लाटा भीतीदायक वाटतात.
सर्वस्याग्रेसरं पुंसः क्षणमात्रमनोहरम् । गन्धर्वनगरप्रख्यं यौवनं मे न रोचते
तरुणपण मला आवडत नाही, कारण ते सगळ्यांमध्ये अग्रेसर असलं तरी क्षणभरच मोहक वाटतं आणि ते गंधर्वांच्या नगरीसारखं फसवं असतं.
इषुप्रपातमात्रं हि सुखदं दुःखभासुरम् । दाहदोषप्रदं नित्यं यौवनं मे न रोचते
तरुणपण मला आवडत नाही, कारण ते बाण पडण्याइतक्या वेळापुरतंच सुख देतं, दुःखानं उजळून जातं आणि नेहमीच जळजळ निर्माण करतं.
मधुरं स्वादु तिक्तं च दूषणं दोषभूषणम् । सुराकल्लोलसदृशं यौवनं मे न रोचते
गोड, सुखद, पण कडू, दोषांनी भरलेलं, आणि अनेक त्रुटींनी व्यापलेलं; दारूच्या फेसासारखं—हे तारुण्य मला आवडत नाही.
असत्यं सत्यसङ्काशम् अचिराद् विप्रलम्भदम् । स्वप्नाङ्गनासङ्गसमं यौवनं मे न रोचते
खोटं असूनही खरं वाटणारं, लगेचच फसवणूक करणारे; स्वप्नातल्या स्त्रीच्या मिठीप्रमाणे—हे तारुण्य मला आवडत नाही.