सो ऽयं प्रगृह्यतां तेन सर्वं हृदयशूलनम् । शमम् एष्यति लोके ऽस्मिन् का कथा मत्कृते भ्रमे
म्हणून हा मंत्र स्वीकारावा; त्याने या जगातील सर्व हृदयदुखी शांत होईल. माझ्यामुळे निर्माण होणाऱ्या गोंधळाबद्दल आणखी काय सांगावे?
विरतैवास्मि हिंसातो यत् पुरा हिंसितं मया । जनस्य हृदयं तेन नाड्यो वैधुर्यम् आगताः
मी आता हिंसा सोडली आहे. पूर्वी मी ज्यांच्या मनाला दुखावले, त्यांच्या शरीरातील नाड्या त्यामुळे कमजोर झाल्या आहेत.
हिंसित्वा रक्तमांसानि सन्त्यक्ता ये मया जनाः । तेभ्यो विधुरनाडिभ्यो ये जातास् ते ऽपि तादृशाः
ज्यांच्या रक्त आणि मांसाला मी इजा करून त्यांना टाकले, त्यांच्या कमजोर नाड्यांमधून जे नवे लोक जन्मले, तेही तशाच त्रासाला सामोरे जात आहेत.
राजन् विषूचिकामन्त्रस् सो ऽयं सम्पन्न एव ते । न हि सत्त्ववताम् अस्ति दुस्साध्यम् इह किञ्चन
राजा, हा विषूचिका मंत्र तुझ्यासाठी पूर्ण झाला आहे. जे सत्पुरुष आहेत, त्यांच्यासाठी या जगात काहीही अशक्य नाही.
अतो दुर्नाडिकोशेषु शूलानां परिशान्तये । मन्त्रो यो ब्राह्मणा प्रोक्तो राजञ् शीघ्रं गृहाण तम्
म्हणून, ज्यांच्या नाड्या कमजोर झाल्या आहेत आणि ज्यांना वेदना आहेत, त्यांना आराम मिळावा म्हणून, हे राजा, ब्राह्मणांनी सांगितलेला मंत्र लवकर घ्या.
आगच्छ निकटं नद्या गच्छामस् तत्र भूपते । स्वाचान्ताभ्यां संयताभ्यां भवद्भ्यां सुव्रता ददे
राजा, नदीजवळ या. आपण तिकडे जाऊ या. शांत आणि संयमित मनाने, मी धर्मनिष्ठेने हे आपल्याला अर्पण करते.
इति तस्यां तदा रात्र्यां राक्षसीमन्त्रिभूभृतः । जग्मुस् ते सरितस् तीरं मिथस्सञ्जातसौहृदाः
त्या रात्री, राक्षसी, तिचा मंत्री आणि राजा, एकमेकांशी मैत्री निर्माण करून, नदीच्या काठी गेले.
अन्वयव्यतिरेकाभ्यां राक्षस्यास् सौहृदं तथा । ज्ञात्वा स्थितौ तौ स्वाचान्ताव् उभाव् अन्ते निवासिनौ
राक्षसीचे मैत्री दोघांनी प्रत्यक्ष आणि अप्रत्यक्षरीत्या ओळखले, आणि ते दोघे शांतपणे तिथेच राहिले.
तया ब्रह्मोपदिष्टो ऽसौ ततस् ताभ्यां यथाक्रमम् । स्नेहाद् विषूचिकामन्त्रः प्रदत्तो जपसिद्धिदः
तिने त्यांना ब्रह्मविद्या शिकवली आणि प्रेमापोटी, त्या दोघांना विषूचिकेपासून वाचवणारा, जपल्यास सिद्धी देणारा मंत्र दिला.
ततस् सञ्जातसौहार्दौ तौ विसृज्य निशाचरी । यदा गन्तुं प्रवृत्तासौ तदा राजाब्रवीद् वचः
मग त्या दोघांनी एकमेकांशी मैत्री जुळवली आणि त्या रात्री हिंडणाऱ्या राक्षसीला सोडून दिलं. ते निघायला लागले तेव्हा राजा म्हणाला—
गुरुस् त्वं नौ महादेवि वयस्या च सुनिर्वृता । निमन्त्रयावहे यत्नात् त्वाम् अम्भोरुहसुन्दरि
तू आमची गुरू आहेस, महादेवी, आणि आमची समाधानी मैत्रीणसुद्धा. कमळासारख्या सुंदर चेहऱ्याची देवी, आम्ही तुला आमच्या घरी अगत्याने बोलावतो.
न प्रार्थनां तथास्माकं वितथीकर्तुम् अर्हसि । सौहार्दं सुजनानां हि दर्शनाद् एव वर्धते
आमचं हे आमंत्रण नाकारू नकोस; कारण चांगल्या माणसांची मैत्री फक्त भेटल्यावरच वाढते.
लघुसौभाग्यसंयुक्तं कृत्वाकारं मनोहरम् । आगच्छास्मद्गृहं भव्या तत्र तिष्ठ यथासुखम्
थोड्याशा सौभाग्याने सजलेली, मनाला भरणारी सुंदर रूप घेऊन आमच्या घरी ये, हे भव्ये. तिथे हवे तितके राहा, जशी तुला सोय वाटेल.
मुग्धस्त्रीरूपधारिण्यै दातुं शक्नोषि भोजनम् । सन्तर्पयसि मां केन राक्षसीरूपधारिणीम्
भोळी स्त्रीचे रूप घेतलेल्या तुला जेवण देऊ शकतोस; पण राक्षसीचे रूप घेतलेल्या मलाही कशाने तृप्त करशील?
रक्षोऽन्नम् एव मे तुष्ट्यै न सामान्यजनाशनम् । पूर्वसिद्धस् स्वभावो ऽयम् आ सर्गान्ताद् विवर्धते
माझ्या तृप्तीसाठी फक्त मांसच अन्न आहे, सर्वसामान्य लोकांचे जेवण नव्हे; ही माझी स्वभावधर्मिता पूर्वीपासूनच ठरलेली असून सृष्टीच्या शेवटापर्यंत वाढतच राहते.
हेमस्रग्दामवलिता दिनानि कतिचिद् गृहे । मम स्त्रीरूपिणी तिष्ठ यावदिच्छम् अनिन्दिते
सोन्याच्या माळा घालून, निर्दोषे, काही दिवस माझ्या घरी स्त्रीरूपात राहा, जोपर्यंत मला हवे आहे तोपर्यंत.
ततो दुष्कृतिनश् चौरान् वध्याञ् शतसहस्रशः । मण्डलेभ्यस् समानीय ददे तुभ्यं सुभोजने
नंतर मी जिल्ह्याजिल्ह्यातून शेकडो हजारो वाईट, फाशीच्या शिक्षेला पात्र चोर गोळा करून तुला उत्तम जेवण म्हणून दिले.
कान्तारूपं परित्यज्य गृहीत्वा राक्षसं वपुः । आदाय वध्याञ् शतशः पुरुषांस् तान् स्वसञ्चितान्
आपलं सुंदर रूप सोडून, राक्षसाचं रूप घेतलंस आणि स्वतः गोळा केलेल्या शेकडो दोषी माणसांना उचलून नेलंस.
नयस्व हिमवच्छृङ्गं तत्र भुङ्क्ष्व यथासुखम् । महाशनानाम् एकान्ते भोजनं हि सुखायते
त्यांना हिमालयाच्या शिखरावर घेऊन जा आणि तिथे मनासारखं जेवा; कारण मोठ्या खाणाऱ्यांना एकट्याने जेवणं सुखद वाटतं.
सुप्ता निद्रां परित्यज्य भव भूयस् समाधिभाक् । समाधिविरता भूयो ऽप्य् आगत्य पुनर् अन्यदा
झोप आणि निद्रा बाजूला ठेवून, पुन्हा ध्यानात मग्न हो; ध्यानातून बाहेर पडून, पुन्हा कधीतरी परत ये.
नेष्यस्य् अन्यान् वध्यनरान् हिंसा नैषा च धर्मतः । स्वधर्मेण च हिंसैव महाकरुणया समा
तू इतर दोषी माणसांनाही आणशील, कारण हिंसा ही धर्मानुसार योग्य नाही; पण स्वतःच्या कर्तव्याने कधी कधी हिंसा सुद्धा मोठ्या दयेसारखीच असते.
त्वं समेष्यसि चावश्यं मां समाधिविरामिणी । असताम् अपि संरूढं सौहार्दं न निवर्तते
तुझं ध्यान शांत झाल्यावर नक्कीच तू मला पुन्हा भेटशील; एकदा मैत्री झाली की, ती खोटी माणसांतही सहजासहजी तुटत नाही.
युक्तम् उक्तं त्वया राजन् करोम्य् एवम् अहं सखे । सौहार्देन प्रवृत्तस्य को वाक्यं नाभिनन्दति
राजा, तू जे बोललास ते अगदी योग्य आहे; मी तसंच करीन, मित्रा. मैत्रीने वागणाऱ्याचं बोलणं कोणाला आवडणार नाही?
इत्य् उक्त्वा राक्षसी तत्र सम्पन्ना सा विलासिनी । हारकेयूरकटकपट्टस्रग्दामधारिणी
असं म्हणून ती राक्षसी तिथेच उभी राहिली; तिच्या अंगावर हार, कंगण, बांगड्या, कंबरपट्टा आणि फुलांच्या माळा घातलेल्या होत्या, आणि ती फारच देखणी दिसत होती.
राजन्न् आगच्छ गच्छाम इत्य् उक्त्वा नृपमन्त्रिणौ । अग्रे गन्तुं प्रवृत्तौ तौ रात्राव् अनुससार सा
'राजा, चला जाऊ या,' असं म्हणून ती राक्षसी राजासोबत आणि मंत्र्यासोबत निघाली; ते दोघे पुढे चालले आणि ती रात्रीभर त्यांच्या मागे गेली.
अथ ते पार्थिवगृहं प्राप्य तां रजनीं मिथः । कथयैकगृहे रम्ये क्षपयाम् आसुर् आदृताः
मग ते राजवाड्यात पोहोचल्यावर, त्या रात्री एकाच सुंदर खोलीत एकत्र बसून, आपुलकीने गप्पा मारत आनंदाने रात्र घालवली.
प्रभाते ऽन्तःपुरे तस्थौ पुरन्ध्रिजनलीलया । राक्षसी मन्त्रिराजानौ स्वव्यापारौ बभूवतुः
पहाटे, ती राक्षसी अंतःपुरात राहून राजवाड्यातील स्त्रियांमध्ये मिसळली; राजा आणि मंत्री आपापल्या कामात गुंतले.
ततो दिवसषट्केन सञ्चितानि महीभृता । नृपान्तरपुरेभ्यो ऽपि स्वमण्डलगणात् तथा
नंतर सहा दिवसांत, राजाने इतर राजवाड्यांतून आणि आपल्या राज्यातील सरदारांकडून एकत्र केलेले कैदी गोळा केले.
त्रीणि वध्यसहस्राणि तानि तस्यै तदाददौ । सा बभूव निशाकाले सैवोग्रा कृष्णा राक्षसी
त्याने ती तीन हजार फाशीचे कैदी तिला दिले; रात्री तीच ती भयंकर काळी राक्षसी झाली.
तानि वध्यसहस्राणि जग्राह भुजमण्डले । धारानिकरजालानि मेघमालेव कोटरे
तीने त्या हजारो दोषी लोकांना आपल्या हातांच्या वलयात घट्ट धरले, जणू काही ढगाने पाण्याच्या धारांचा समूह आपल्या पोटात पकडला आहे.