दुहितास्मि सखि ज्ञप्ते स्वागतं ते ऽस्तु सुन्दरि । प्रतीक्षमाणा त्वाम् एव स्थितास्मीह नभःपथे
सखी ज्ञाप्ति, मी तुझी मुलगी आहे; सुंदरिये, तुला स्वागत आहे. मी इथे आकाशमार्गावर फक्त तुझीच वाट पाहत थांबले आहे.
देवि भर्तृसमीपं मां नय नीरजलोचने । महतां दर्शनं यस्मान् न कदाचन निष्फलम्
देवी, पाण्यासारख्या डोळ्यांची, मला माझ्या पतीजवळ ने; कारण थोर लोकांचं दर्शन कधीच व्यर्थ जात नाही.
एहि तत्रैव गच्छाव इत्य् उक्त्वा सा कुमारिका । पुरस् तस्यास् स्थिता व्योम्नि मार्गदर्शनतत्परा
"चल, आपण तिथे जाऊ," असे म्हणत ती कुमारिका आकाशात तिच्यासमोर उभी राहिली आणि वाट दाखवायला सज्ज झाली.
ततस् तदनुयाता सा प्राप कोटरम् अम्बरम् । निर्मलं करवालाङ्गं यथा लक्षणलेखिका
मग तिच्या मागे जात ती एका स्वच्छ, उजळलेल्या आकाशातील गुहेत पोहोचली, जी अगदी नितळ हातासारखी किंवा सरळ रेषेसारखी दिसत होती.
मेघमार्गम् अथोल्लङ्घ्य वातस्कन्धान्तरोत्थिता । सूर्यमार्गाद् अतिगता तारामार्गमहीम् इता
त्यानंतर ती ढगांच्या वाटा ओलांडून, वाऱ्याच्या प्रवाहातून वर गेली आणि सूर्याच्या मार्गालाही मागे टाकून ताऱ्यांच्या प्रदेशात शिरली.
वाय्विन्द्रसुरसिद्धानां लोकान् उल्लङ्घ्य लाघवात् । ब्रह्मविष्णुमहेशानां प्राप ब्रह्माण्डकर्परम्
ती वाऱ्याचे, इंद्राचे, देवांचे आणि सिद्धांचे लोक सहजतेने ओलांडून ब्रह्मा, विष्णु आणि महेश यांच्या ब्रह्मांडाच्या कवचापर्यंत पोहोचली.
हिमशैत्यं यथान्तस्स्थं कुम्भभित्तेर् बहिर् भवेत् । तथा सङ्कल्पसिद्धा सा ब्रह्माण्डान् निर्गता बहिः
जसं मडक्याच्या आतलं गार बाहेरूनही जाणवतं, तशीच ती आपल्या संकल्पशक्तीने सिद्ध होऊन, ब्रह्मांडांच्या बाहेर आली.
स्वचित्तमात्रदेहैषा स्वसङ्कल्पप्रभावजम् । अन्तरे वानुभवति किलैवं नाम विभ्रमम्
ती आपल्या मनाने आणि संकल्पाच्या तेजाने निर्माण झालेल्या देहांतून, आतूनच असा गोंधळ अनुभवते.
ततो ब्रह्माण्डपारस्थाञ् जलाद्यावरणान् नव । समुल्लङ्घ्य पुरः प्राप महाचिद्गगनान्तरम्
मग तिने ब्रह्मांडाच्या पलीकडील पाणी वगैरे नव्हे नव्हे अशा नऊ आवरणांना ओलांडून, समोर असलेल्या महान चैतन्याच्या आकाशात प्रवेश केला.
अदृष्टपारपर्यन्तम् अतिवेगेन धावता । सर्वतो गरुडेनापि कल्पकोटिशतैर् अपि
ज्याचा शेवट आणि कड कुठेच दिसत नव्हता, अशा विस्तारातून ती अतिशय वेगाने धावत गेली, आणि सर्व दिशांनी, अगदी गरुडापेक्षाही, कित्येक कल्पकोट्यांपेक्षा जास्त वेगाने पुढे गेली.
तत्र ब्रह्माण्डलक्षाणि सन्त्य् असङ्ख्यानि भूरिशः । अन्योऽन्यं तान्य् अदृष्टानि फलानीव महावने
तेथे अगणित ब्रह्मांडांची संख्या आहे, ती सर्व एकमेकांना दिसत नाहीत, जणू काही मोठ्या जंगलात फळे विखुरलेली असतात तसे.
तत्रैकस्मिन् पुरस्संस्थे विततावरणान्विते । वेधयित्वा विवेशान्तर् वदनं क्रिमिको यथा
त्यातील एका ब्रह्मांडात, जे एका नगरात आणि विस्तीर्ण सीमांनी वेढलेले होते, ती जशी किडा फळाच्या आत प्रवेश करतो तशी आत शिरली.
पुनर् ब्रह्मेन्द्रविष्ण्वादि लोकान् उल्लङ्घ्य भासुरान् । सा महीमण्डलं श्रीमत् प्राप तारापथाद् अधः
नंतर तिने ब्रह्मा, इंद्र, विष्णु व इतर तेजस्वी लोकांना ओलांडून, तारकांच्या मार्गाखाली असलेल्या सुंदर पृथ्वीच्या मंडळात प्रवेश केला.
तत्र तन् मण्डलं प्राप्य तत्पुरं तं च मण्डपम् । प्रविश्य पुष्पगुप्तस्य शवस्य निकटे स्थिता
तेथे त्या मंडळात पोहोचून, त्या नगरात आणि सभागृहात जाऊन, ती पुष्पगुप्ताच्या मृतदेहाजवळ उभी राहिली.
एतस्मिन्न् अन्तरे सात्र न ददर्श कुमारिकाम् । मायाम् इव परिज्ञातां क्वापि यातां वरानना
इतक्यात तिथे तिला ती कुमारिका दिसली नाही; सुंदर चेहऱ्याची ती माया ओळखली गेली होती, पण कुठेतरी निघून गेली होती.
मुखम् आलोक्य सा तस्य स्वभर्तुश् शवरूपिनः । इदं बुद्धवती सत्यं प्रतिभावशतस् स्वतः
तिने आपल्या पतीचं, जो शवासारखा पडला होता, त्याचं तोंड पाहिलं आणि आपल्या बुद्धीने तिने त्या स्थितीचं खरं स्वरूप ओळखलं.
अयं स भर्ता संग्रामे निहतो मम सिन्धुना । वीरलोकान् इमान् प्राप्य क्षणं शेते यथासुखम्
हा माझा पती, युद्धात सिंधूने मारला गेला; आता तो या वीरांच्या लोकांत पोहोचून, क्षणभर सुखाने विश्रांती घेत आहे.
अहं देव्याः प्रसादेन सशरीरैनम् ईदृशम् । इह प्राप्तवती धन्या मदन्या नास्ति काचन
देवीच्या कृपेने मी या देहासकट इथे त्याच्याजवळ पोहोचले; मी किती भाग्यवान आहे! माझ्यासारखी दुसरी कोणीच नाही.
इति सञ्चिन्त्य सा हस्ते गृहीत्वा चारुचामरम् । वीजयाम् आस चान्द्रेण तं द्यौर् वावनिमण्डलम्
अशी विचार करून तिने सुंदर चामर हातात घेतला आणि त्या राजाला पंखा घालू लागली, जणू आकाश ढगांच्या वलयाने चंद्राला शीतलता देतं.
ते भृत्यास् ताश् च वा दास्यस् स राजा वा प्रबुद्धवान् । वक्ष्यन्ति वदतां देवि किं कयेव कथं धिया
ते सेवक, त्या दासी आणि जागृत झालेला तो राजा, हे सर्वजण, 'तू कोण आहेस? कशामुळे आणि कोणत्या हेतूने आली आहेस?' असं विचारतील, हे देवी.
स राजा सा च ते भृत्यास् सर्व एव परस्परम् । चिदाकाशैकतायोगाद् आवयोश् च प्रभावतः
तो राजा, ती स्त्री आणि ते सर्व सेवक—हे सगळे, चैतन्याच्या एकत्वामुळे आणि आपल्यातील सामर्थ्यामुळे, एकमेकांना ओळखतील.
महाचित्प्रतिभासाश् च महानियतिनिश्चयात् । अन्योऽन्यम् एवं वेत्स्यन्ति मिथस् सम्प्रतिबिम्बितम्
महान चैतन्याच्या प्रकटींमुळे आणि श्रेष्ठ नियतीच्या ठाम निर्धाराने, हे सर्व एकमेकांना आरशातल्या प्रतिबिंबासारखे ओळखू लागतील.
इयं मे सहजा भार्या ममेयं सहजा सखी । ममेयं सहजा राज्ञी भृत्यो ऽयं सहजो मम
ही माझी जन्माची पत्नी आहे, ही माझी जन्माची सखी आहे, ही माझी जन्माची राणी आहे आणि हा माझा जन्माचा नोकर आहे.
केवलं त्वम् अहं सा च यथावृत्तम् अखण्डितम् । ज्ञास्याम महदाश्चर्यं न तु कश्चिद् अपीतरः
फक्त तू, मी आणि ती — आपण तिघेच, जशी घटना घडली तशी, अखंडपणे हे मोठं आश्चर्य जाणून घेऊ; दुसऱ्या कुणालाही हे कळणार नाही.
अमुनैव शरीरेण किमर्थं नागता पतिम् । एषा वरे ऽपि संप्राप्ते लीला ललितवादिनि
लिला, गोड बोलणाऱ्या, लग्न ठरलं असतानाही तिने ह्याच देहाने पतीकडे का नाही आली?
अप्रबुद्धधियस् सिद्धलोकान् पुण्यवशोदितान् । न समर्थास् स्वदेहेन प्राप्तुं छाया इवातपान्
ज्यांची बुद्धी जागृत नाही, ते पुण्यामुळे सिद्धलोकांपर्यंत पोहोचले तरी, आपल्या देहाने तिथे जाऊ शकत नाहीत; जशी सावली ऊन्हात जाऊ शकत नाही, तसं.
आदिसर्गे हि नियतिस् स्थापितेति प्रबोधिभिः । यथा सत्यम् अलीकेन न मिलत्य् एव किञ्चन
सृष्टीच्या सुरुवातीलाच जागृत ज्ञानी लोकांनी नियती ठरवली आहे; जसं सत्य आणि असत्य कधीच एकत्र येऊ शकत नाहीत.
यावद् वेतालसङ्कल्पो बालस्य किल विद्यते । निर्वेतालधियस् तावद् उदयस् तस्य कः कथम्
ज्यापर्यंत एखाद्या मुलाच्या मनात वेताळाची कल्पना आहे, तोपर्यंत वेताळाविरहित मनाच्या माणसाला खरी अनुभूती कशी आणि कुठून मिळणार?
अविवेकज्वरोष्णत्वं विद्यते यावद् आत्मनि । तावद् विवेकशीतांशुशैत्यं कुत उदेत्य् अलम्
ज्याच्यात विवेकाचा अभाव आणि गोंधळाचे ताप आहे, त्याच्यात विवेकाच्या शीतल चंद्राची गारवा कशी निर्माण होईल?
अहं पृथ्व्यादिदेहः खेगतिर् नास्ति ममोत्तमा । इति निश्चयवान् यो ऽन्तः कथं स्यात् सो ऽन्यनिश्चयः
जो माणूस मनाशी ठाम आहे की 'मी पृथ्वीपासून बनलेलं हे शरीर आहे, मला आकाशात वर जाण्याची काहीच शक्यता नाही', त्याच्या मनात दुसरा विचार कसा येईल?