ववुर् आवलितासारा मेघाडम्बरभेदिनः । कीर्णशीकरनीहारहारोदारास् समीरणाः
वाऱ्यांनी गडगडणाऱ्या ढगांचा थाट फोडला, ते थंडगार आणि पाण्याच्या सरींनी सजलेले होते.
प्रस्फुरुस् त्रस्तसौवर्णसर्पापसरणोपमाः । विद्युतो दिवि दैत्यस्त्रीकटाक्षवलना इव
आकाशात विजा चमकल्या, जणू घाबरलेल्या सोन्याच्या सापांसारख्या किंवा राक्षसी स्त्रियांच्या वर फेकलेल्या कटाक्षांसारख्या.
जुघूर्णुर् गर्जनोच्छूनप्रतिश्रुद्घनकन्दराः । दिशश् चलितमातङ्गसिंहर्क्षवनघर्घराः
डोंगर दणाणून गेले, गडगडाटाच्या प्रतिध्वनीने सर्व दिशांना जणू हत्ती, सिंह आणि अस्वलांच्या जंगलातील गर्जना ऐकू येत होती.
महामुसुलधाराभिः पेतुर् आसारवृष्टयः । कष्टटाङ्कारकठिनाः कृतान्तस्येव दृष्टयः
मोठ्या मुसळधार धारा पडल्या, त्या इतक्या कठीण आणि भीषण होत्या की जणू मृत्यूच्या कटाक्षासारख्या आणि लोखंडाच्या आवाजासारख्या वाटत होत्या.
उदभूत् प्रथमं बाष्प उष्णोष्णो ऽद्रिनिभो भुवः । पातालाद् अभ्रवृन्दानां युद्धायेवाभ्रविभ्रमाः
सुरुवातीला पृथ्वीवरून उष्ण, डोंगरासारखा वाफ बाहेर आला; जणू पाताळातून ढगांची फौज युद्धासाठी उठली आणि ढग गोंधळात फिरू लागले.
ततो निमेषमात्रेण प्रशेमुर् मृगतृष्णिकाः । परबोधरसापूरैर् यथा संसारवासनाः
त्या क्षणातच मृगजळं नाहीशी झाली, जशी परमज्ञानाच्या अमृताने मनातील संसाराच्या इच्छा विरघळून जातात.
आसीत् पङ्काङ्कम् अखिलं भूमण्डलम् असञ्चरम् । पूरितः पूर्णधाराभिस् सिन्धुस् सिन्धुम् इवाम्बुना
संपूर्ण पृथ्वी चिखलाने भरली, हललीसुद्धा नाही; जणू पाण्याने ओसंडून वाहणाऱ्या समुद्रासारखी ती पूर्णपणे धारांनी भरली होती.
वायव्यम् अस्त्रम् असृजद् घूर्णिताकाशकोटरम् । कल्पान्तनृत्तसंपन्नरणद्भैरवभीषणम्
त्याने वाऱ्याचं अस्त्र सोडलं, ते आकाशभर फिरू लागलं; जणू कल्पांताच्या विनाशनृत्यासारखं ते भीषण आणि भयंकर होतं.
ववुर् अशनिनिपातपिण्डिताङ्गा दलितशिलाशकलाः ककुम्मुखेषु । प्रलयसमयसूचका भटानां कृतकटुटाङ्कृतटङ्किनस् समीराः
आकाशातून वीज कोसळून, तिच्या आघाताने अंग जखमी झालेले, डोंगरांच्या गुहांतून तुकडे तुकडे झालेले दगड उडत होते. संकटाची चिन्हे घेऊन, तीव्र वारे योद्ध्यांना झोडपून, त्यांना कठोर आणि जखमी करत होते.
ववुर् वलितनीहारा विकीर्णघनपल्लवाः । वायवो धूतवृक्षौघाः पतनोत्पाटनोद्भटाः
वारे जोरात वाहू लागले, धुक्याचे वळसे वळवत आणि दाट पानगळ उडवत. त्यांनी झाडांचे झुंड हलवले, काही झाडे उपटून खाली फेकली.
विकुट्टिताटवीषण्डाश् श्वभ्रभित्तिविभेदिनः । तेनातिभीमवातेन विदूरथरथो ऽप्य् अथ
त्या भयंकर वाऱ्याने जंगल फाटून गेले, डोंगरकड्यांमध्ये भेगा पडल्या. त्या वाऱ्याच्या झटक्याने विदूरथाचं रथही इकडेतिकडे फेकलं गेलं.
उह्यमानो ऽभवन् नद्या यथा जर्जरपल्लवः । विदूरथो ऽथ तत्याज पर्वतास्त्रं महास्त्रवित्
तो नदीतल्या फाटलेल्या फांदीसारखा इकडेतिकडे फेकला गेला. मग विदूरथ, जो मोठ्या अस्त्रांचा जाणकार होता, त्याने पर्वतास्त्र सोडून दिलं.
व्योमापि घनतां येन समाधातुम् इवोद्यतम् । तेन शैलास्त्रघातेन विरराम समीरणः
आकाश जणू काही दाट करायचं ठरवलं होतं, पण डोंगरांच्या अस्त्रांच्या प्रहारामुळे वारा थांबला.
शमं च तेन शान्तेन प्रययौ वायुना यतः । अन्तरिक्षगता वृक्षपङ्क्तयः पतिता भुवि
तो वारा शांत झाल्यावर सर्वत्र शांतता पसरली, आणि आकाशात लटकलेली झाडांची रांग खाली जमिनीवर पडली.
नानाजनाशनव्यूहे काकानाम् इव कोटयः । शेमुश् शीत्कारडक्कारभाक्कारोक्कारका दिशाम्
विविध माणसांना गिळणाऱ्या सैन्यांच्या गर्दीत, असंख्य कावळ्यांनी सर्व दिशांना कर्कश आवाज, किंचाळ्या आणि ओरड करत एकत्र गर्दी केली.
प्रलापा इव विध्वस्तप्रथाः पवनवीरुधाम् । गिरीन् अपश्यन् नभसः पततः पर्णपत्त्रवत्
वादळाने फेकल्या गेलेल्या झाडांचा गोंधळ incoherent बडबडासारखा वाटत होता, आणि त्यांनी पाहिलं की आकाशातून पर्वत झाडाच्या पानांसारखे खाली पडत आहेत.
सिन्धुस् सिन्धुर् इवोत्पन्नान् मैनाकादीन् इतस् ततः । वज्रास्त्रम् असृजद् दीप्तं तेरुर् वज्रघनास् ततः
सागरासारख्या नद्या इकडे तिकडे निर्माण झाल्या, आणि मैनाक वगैरे डोंगरही उभे राहिले. मग त्यांनी तेजस्वी वज्रास्त्र सोडले, आणि वज्रासारख्या मेघांनी मोठा गडगडाट केला.
पिबन्तो ऽद्रीन् प्रतिगिरं वह्निदाहाद् इवाग्नयः । ते गिरीणां पुरीणां च कोटितुण्डावखण्डनैः
जसा आग डोंगरांना जाळून टाकते, तशी त्यांनी डोंगरांच्या शिखरांना आणि त्यांच्या नगरींना असंख्य आघातांनी फोडून टाकले.
शिरांसि शातयाम् आसुः फलानीवोल्बनानिलाः । विदूरथो ऽथ वज्रास्त्रशान्त्यै ब्रह्मास्त्रम् अभ्यदात्
ते उग्र वारे जसे फळे उडवून टाकतात, तशी त्यांनी शिखरे फोडली; मग वज्रास्त्र शांत करण्यासाठी विदूरथाने ब्रह्मास्त्राचा उच्चार केला.
ततो ब्रह्मास्त्रवज्रास्त्रे समं प्रशमम् आगते । श्यामाश्यामं पिशाचास्त्रम् अथ सिन्धुर् अचोदयत्
मग ब्रह्मास्त्र आणि वज्रास्त्र दोन्ही शांत झाले, तेव्हा सिंधूने काळपट, भीषण पिशाचास्त्र जागृत केले.
तेनोदगुः पिशाचानां पङ्क्तयो ऽनन्तभीतिदाः । सन्ध्यायाम् इव भीत्येव दिवसश् श्यामतां ययौ
त्यामुळे तिथे भूतांच्या रांगा उभ्या राहिल्या, त्या अखंड भीती निर्माण करणाऱ्या होत्या. जणू संध्याकाळी जशी भीती वाटते, तशीच भीती पसरली आणि दिवस काळवंडून गेला.
पिशाचा भुवनं जह्रुर् अन्धकारभरा इव । भास्मनस्तम्भसदृशास् तालोत्तालविलासिनः
त्या भुतांनी सगळं जग जणू काळोखानं व्यापून टाकलं. ते राखेच्या खांबांसारखे दिसत होते आणि उग्र हालचाली करत होते.
दृश्यमानमहाकारा मुष्टिग्राह्या नकिञ्चन । ऊर्ध्वकेशाः कृशाङ्गाश् च केचिच् च श्मश्रुला अपि
ती भूतं मोठ्या आकारात दिसत होती, हातात पकडता येतील अशी पण प्रत्यक्षात काहीच नव्हती. काहींचे केस ताठ उभे होते, काही खूपच सडपातळ होते, आणि काहींना दाढीदेखील होती.
कृशाङ्गा मलिनाङ्गाश् च ग्राम्या इव नभश्चराः । सभायां मूढदृष्टाश् च यत्किञ्चनकराः खलाः
ती भूतं सडपातळ आणि मळकट अंगाची होती, जणू गावातले लोक आकाशात भटकत आहेत असं वाटायचं. सभेत ती मूढ नजरेनं बसलेली, जे वाटेल ते करणारी आणि दुष्ट होती.
दीना बह्वाशिनः क्रूरा दीना ग्राम्यजना इव । तरुकर्दमरथ्यान्तश्शून्यगेहगृहाश् चलाः
दीन, फार खाणारे, क्रूर, आणि गावातील लोकांसारखे दुःखी; अस्थिर, मोकळ्या घरांत, चिखलाच्या रस्त्यांच्या टोकाला आणि झाडाखाली राहणारे.
लेलिहानाः प्रेतरूपाः कृष्णाङ्गाश् श्वपचा इव । जगृहुस् ते तदा मत्ता हतशिष्टम् अरेर् बलम्
ते मृतांसारख्या रूपात, काळ्या अंगाचे, कुत्र्यांसारखे मांस खाणारे, जीभ बाहेर काढत होते; ते नशेत, शत्रूच्या उरलेल्या सैन्याला पकडून घेत होते.
आसन्नसैनिकास् तत्र वित्रस्तक्षुब्धचेतनाः । त्यक्तायुधतनुत्राणास् त्रस्तप्राणास् स्खलद्गमाः
तिथे जवळचे सैनिक घाबरून आणि गोंधळलेल्या मनाने होते; त्यांनी शस्त्रं आणि कवच टाकली, जीव वाचवण्यासाठी घाबरलेले, धावताना पडत होते.
नेत्रैर् अङ्गैर् मुखैः पादैर् विकारभयकारिणः । त्यक्तकौपीनवसना निर्नग्ना हसनोत्तराः
त्यांचे डोळे, हातपाय, तोंड आणि पाय विचित्र वळणांनी भीती निर्माण करत होते; त्यांनी कच्छा आणि कपडे फेकून दिले, नग्न झाले आणि हसत पुढे गेले.
विष्ठां मूत्रं च कुर्वन्तस् स्थिरम् आरब्धनर्तनाः । पिशाचराजो राजानम् अथ यावद्विदूरथम्
ते लोक आपल्या मलमूत्राचा काहीही विचार न करता, वेड्यासारखे नाचू लागले. मग त्या पिशाच्चांचा राजा, जवळच असलेल्या राजाकडे गेला.
समाक्रामति तावत् स मायां तां बुबुधे बुधः । पिशाचसङ्ग्रामकरीं मायां वेत्ति स भूमिपः
तो पिशाच्चांचा राजा पुढे येत असताना, शहाणा राजा त्या मायेचा अर्थ ओळखू शकला. त्याला समजले की ही लढाईसाठी केलेली पिशाच्चांची जादू आहे.