परिवारविलासिन्यो देव्य आहृत्य मूर्धजैः । आक्रन्दन्त्यो बलान् नीताः कुरर्य इव धीवरैः
आमच्या घरातील सन्माननीय स्त्रिया, केस विस्कटलेले, मोठ्याने रडत शत्रूंच्या सैन्याने पकडून नेल्या, जणू मासेमारी करणाऱ्यांनी बगळ्यांना पकडून नेलं.
इति नो येयम् आयाता शाखा प्रसरशालिनी । आपत् ताम् अलम् उद्धर्तुं देवस्यैवास्ति शक्तिता
अशी ही संकटाची फांद्या पसरवत आमच्यावर आली आहे; अशा प्रसंगातून वाचवण्याची खरी ताकद फक्त देवाकडेच आहे.
इत्य् आकर्ण्यावलोक्यासौ देव्यौ युद्धाय याम्य् अहम् । क्षम्यतां मम भार्येयं युष्मत्पादाब्जषट्पदी
हे ऐकून आणि पाहून, मी आता युद्धासाठी निघते आहे, देवी. मला क्षमा करा, कारण ही माझी पत्नी तुमच्या कमळासारख्या पायांवर भुंगेरीसारखी आहे.
इत्य् उक्त्वा निर्ययौ राजा कोपाकुलितचेतनः । मत्तेभनिर्भिन्नवनः कन्दराद् इव केशरी
असं म्हणून, राजाचा रागाने भरलेला मनाने तो बाहेर गेला — जणू काही मदमस्त हत्तीने जंगल फोडल्यावर गुहेतून सिंह बाहेर येतो तसा.
लीला लीलां ददर्शाथ स्वाकारसदृशाकृतिम् । प्रतिबिम्बम् इवायाताम् आदर्शे चारुदर्शनाम्
तेव्हा लीलाने स्वतःलाच पाहिलं, अगदी तिच्यासारख्याच रूपात, जणू आरशात सुंदर प्रतिबिंब जवळ येतं तसं.
किम् इदं देवि मे ब्रूहि कस्माद् इयम् अहं स्थिता । या साभवम् अहं पूर्वं कथं सेयम् इह स्थिता
हे देवी, मला सांग, हे काय आहे? मी इथे अशी का उभी आहे? मी जी आधी कुठेतरी होते, तीच आता इथे कशी आहे?
मन्त्रिप्रभृतयः पौरा योधास् सबलवाहनाः । सर्व एव त एवेमे स्थितास् तत्र तथैव ये
मंत्री, नगरातील लोक, सैनिक आणि त्यांची सैन्ये व रथ — हे सगळे जसे तिथे आहेत, तसेच इथेही आहेत.
तत्रापीदम् अयं देवि सर्वे कथम् इह स्थिताः । बहिर् अन्तश् च मकुर इवैते किं प्रचेतनाः
देवी, इथेही हे सगळे कसे आहेत? हे बाहेरून आणि आतून आरशातल्या प्रतिबिंबासारखेच आहेत का, आणि त्यांना जाणीव आहे का?
यथा ज्ञप्तिर् उदेत्य् अन्तस् तथानुभवति क्षणात् । चितिश् चेत्यार्थताम् एति चित्तं चित्तार्थताम् इव
जशी जाणीव आतून उगवते, तशी ती क्षणात अनुभवली जाते; जशी चित्त वस्तूच्या स्वरूपात येते, तशीच चेतना देखील जाणिवेच्या वस्तूचे रूप घेते.
यादृग्भावन एवान्तश्चेतनस् तनुते स्मृतिम् । तादृगर्थजगद्रूपस् तत्रैवोदेति तत्क्षणात्
मनात जशी कल्पना निर्माण होते, तशीच ती चेतना आठवणींना विस्तारते; आणि त्याच क्षणी, तिथेच त्या कल्पनेप्रमाणे जग प्रकट होते.
न देशकालदीर्घत्वं न वैचित्र्यं पदार्थजम् । बाह्यम् अस्त्य् अन्तरं भाति स्वप्नार्थो ऽत्र निदर्शनम्
बाहेरील जागा किंवा काळाचा विस्तार, किंवा वस्तूंपासून येणारी वेगळेपणाची भावना, असं काही खरंतर अस्तित्वात नाही. जे काही बाहेर दिसतं, ते सगळं आतच आहे — जसं स्वप्नातल्या गोष्टी असतात, तसं हे उदाहरण आहे.
यद् अन्तस् स्वप्नसङ्कल्पपुरवत् कचनं चितेः । तद् एतद् बाह्यनाम्नैव स्वाभ्यासात् सुस्फुटं स्थितम्
जसं स्वप्नात मनाने एक शहर तयार केलं जातं, तसं मनात जे काही घडतं, तेच इथे पुन्हा पुन्हा सवयीमुळे 'बाहेरचं' असं नाव घेऊन स्पष्टपणे दिसतं.
यादृग्भावो मृतो भर्ता तव तस्मिंस् तदा पुरे । तादृग्भावस् तम् एवार्थं तत्रैव समुपागतः
तुझ्या नवऱ्याचं त्या शहरात मरण्याच्या वेळी जसं मन:स्थिती होती, तीच स्थिती त्या गोष्टीला तिथेच आली आहे.
अन्य एव ह्य् अमी भृत्यास् तेभ्यस् तत्सदृशा अपि । सद्रूपा एव चैतस्य स्वप्नसङ्कल्पसैन्यवत्
हे नोकर त्या आधीच्या नोकरांपेक्षा वेगळे आहेत, जरी दिसायला तसेच वाटले तरी. हे फक्त या मनाच्या कल्पनेचे रूप आहेत, जसं स्वप्नातल्या सैन्याप्रमाणे.
अविसंवादि सर्वार्थरूपं यद् अनुभूयते । तस्य तावद् वद कथं कीदृशी वाप्य् असत्यता
जे नेहमी खरे वाटते आणि सर्व गोष्टींच्या स्वरूपात अनुभवले जाते, त्यात खोटेपणा कसा असू शकतो, किंवा तो कसा असू शकतो, हे सांग.
अथवोत्तरकाले तु भङ्गुरत्वान् न वस्तुसत् । तद् ईदृक् सर्वम् एवेदं तत्र का नास्तिकाधिका
किंवा पुढच्या क्षणी ते नाशवंत असल्यामुळे ते खरे पदार्थ राहात नाही; म्हणून हे सर्व असेच आहे—यात नाकारण्याला काहीच जागा नाही.
स्वप्नो जाग्रत्य् असद्रूपस् स्वप्ने जाग्रद् असद्वपुः । मृतिर् जन्मन्य् असद्रूपा मृतौ जन्माप्य् असन्मयम्
स्वप्न जागेपणी खोटे असते, आणि जागेपण स्वप्नात खोटे असते; मृत्यू जन्मात खोटा असतो, आणि जन्म मृत्यूच्या वेळी खोटा असतो.
विचारविशरारुत्वाद् अनुभूतेश् च सुन्दरि । एवं न सन् नासद् इदं भ्रान्तिमात्रं विभासते
विचाराची सूक्ष्मता आणि अनुभवाच्या स्वरूपामुळे, सुंदरिये, हे ना खरं आहे ना खोटं—फक्त भ्रमासारखं दिसतं.
महाकल्पान्तसम्पत्ताव् अप्य् अद्यान्ययुगे ऽथवा । न कदाचन यन् नाशि तद् ब्रह्मैवास्ति तज् जगत्
महाकल्पाचा शेवट आला, आजचा काळ असो किंवा दुसरं युग असो, जे कधीही नष्ट होत नाही तेच ब्रह्म आहे; तेच खरं जग आहे.
तस्मिन् मध्ये कचन्तीमा भ्रान्तयस् सृष्टिनामिकाः । व्योम्नि केशोण्डुकानीव न कचन्ति तु वस्तुतः
त्या ब्रह्माच्या मध्ये, 'सृष्टी' नावाच्या या भ्रम जणू काही अवकाशात केस किंवा गोळे फिरतात तशी वाटतात, पण प्रत्यक्षात त्या काहीच हलत नाहीत.
यथा तरङ्गा जलधौ तथेमास् सृष्टयः परे । उत्पत्योत्पत्य लीयन्ते रजांसीव महानिले
जसं लाटा समुद्रात उठतात आणि विरून जातात, तसंच या सृष्टी त्या परमात्म्यात निर्माण होतात आणि नाहीशा होतात, जसं मोठ्या वाऱ्यात धूळ उडून जाते.
तस्माद् भ्रान्तिमयाभासे मिथ्यात्वम् अहमात्मके । मृगतृष्णाजलरये केवास्था सर्गभस्मनि
म्हणून, या भ्रममय भासामध्ये 'मी'पणाचं भान खोटं आहे; मृगजळाच्या पाण्यावर किंवा सृष्टीच्या राखेवर काय विश्वास ठेवायचा?
भ्रान्तयश् च न तत्रान्यास् तास् ता एव परं पदम् । घने तमसि यक्षाभा तम एव न यक्षकाः
तेथे दुसऱ्या कोणत्याही भ्रांत्या नसतात; ज्या आहेत त्या गोष्टीच ते परम स्थान आहेत. जणू घनदाट अंधारात यक्षासारख्या आकृती दिसतात, पण प्रत्यक्षात तिथे फक्त अंधारच असतो, यक्ष नसतात.
तस्माज् जन्म मृतिर् मोहो व्योमाहं त्वम् इदं ततम् । सर्वं तच् च महाकल्पशान्तौ यद् अवशिष्यते
म्हणून जन्म, मृत्यू, मोह, आकाश, 'मी', 'तू' आणि हे सर्व—महाकल्पाच्या शेवटी जे काही उरते, तेच खरे आहे.
नातस् सत्यम् इदं दृष्टं न चासत्यं कदाचन । द्वयम् एवैतद् अथ वा ब्रह्म तत्रैव सम्भवत्
म्हणून हे जे दिसते ते पूर्णपणे खरे नाही, आणि कधीच पूर्णपणे खोटेही नाही; ते दोन्ही आहे, किंवा तेच ब्रह्म आहे असे समजावे.
आकाशपरमाण्वन्तर् द्रव्यादेर् अणुके ऽपि वा । जीवाणुर् यत्र तत्रेदं जगद् वेत्ति निजं वपुः
आकाशाच्या अगदी सूक्ष्म कणात किंवा पदार्थाच्या अणूतही, जीवात्मा या जगाला आपलेच रूप म्हणून पाहतो.
अग्निर् औष्ण्यं यथा वेत्ति निजभावक्रमोदितम् । पश्यतीदं तथैवात्मा स्वात्मभूतं विशुद्धचित्
जसा अग्नीला स्वतःच्या उष्णतेची जाणीव असते, तशीच निर्मळ चैतन्याला हे विश्व आपलेच रूप आहे असे समजते.
यथा सूर्यातपे गेहे भ्रमन्ति त्रसरेणवः । तथेमे परमाकाशे ब्रह्माण्डत्रसरेणवः
जसा सूर्यप्रकाशात घरात धुळीचे कण फिरतात, तसे हे ब्रह्मांडाचे कण श्रेष्ठ आकाशात फिरतात.
यथा वायौ स्थितस् स्पन्द आमोदश् शैत्यम् अम्बरे । पिण्डग्रहविनिर्मुक्तं तथा विश्वं स्थितम् परे
जसा स्पंदन वाऱ्यात, सुगंध वाऱ्यात आणि गारवा आकाशात असतो, तसाच हा सारा विश्व श्रेष्ठात, कोणत्याही आकाराच्या बंधनाशिवाय, असतो.
भावाभावग्रहोत्सर्गस्थूलसूक्ष्मचराचराः । विवर्जितस्यावयवैर् भावा ब्रह्मण ईदृशैः
अस्तित्व-नास्तित्व, धरून ठेवणे-सोडून देणे, स्थूल-सूक्ष्म, चल-अचल असे सर्व भाव जरी दिसतात, तरी ते सर्व अवयवांपासून मुक्त असलेल्या ब्रह्माचेच आहेत.