ततो ऽपि पुष्करद्वीपलेखया द्विगुणस्थया । अन्ते स्वादूदकाम्भोधिलेखयैवम्प्रमाणया
त्यानंतर पुष्कर द्वीपाच्या दुप्पट मोठ्या रेषेने, आणि शेवटी गोड पाण्याच्या महासागरासारख्या एवढ्याच मोठ्या रेषेने ती सजली होती.
सप्तस्व् अर्णवलेखासु नैरृते ककुबन्तरे । जलेन्धनज्वलज्ज्वालवडवाग्निकणाङ्किताम्
सात महासागरांच्या रेषांमध्ये, नैऋत्य दिशेत, पाण्यात जळणाऱ्या इंधनासारख्या ज्वलंत ज्वाळांनी, म्हणजेच पाण्याखालील ज्वालामुखीच्या अग्नीच्या थेंबांनी ती चिन्हांकित होती.
ततो ऽपि कोटिदशकं तप्तकाञ्चनकान्तया । वलितां कान्तिशालिन्या भुवा गीर्वाणभोग्यया
त्यापुढे, दहा कोटी पट एवढ्या विस्ताराची, तापलेल्या सोन्यासारखी तेजस्वी, वळणदार आणि शोभिवंत, देवतांना आनंद देणारी अशी भूमी आहे.
अथ सप्तार्णवद्वीपहेमोर्वीणां प्रमाणतः । ततो दशगुणेनाधः पातालतलगामिना
मग सात समुद्रांनी वेढलेल्या आणि सोन्यासारख्या या भूमींच्या मापानुसार, त्याच्या दहा पट खाली, पाताळाच्या दिशेने पसरलेली भूमी आहे.
निखातवलयेनोच्चैश् श्वभ्रसम्भाररूपिणा । पातालगममार्गेण वलितां भयदात्मना
ती भूमी खोलवर रुजलेल्या वलयासारखी, उंच उठलेली, गुहेसारख्या रचनेची, पाताळाकडे जाणाऱ्या मार्गावर वळण घेत गेलेली आणि भयावह स्वरूपाची आहे.
एतस्मात् खलु सर्वस्मात् ततो दशगुणोच्चया । आव्योम सचतुर्दिक्कं श्वभ्रसम्भारभीमया
या सर्वांपेक्षा दहा पट उंच, चारही दिशांनी व्यापलेले आणि गुहेच्या समूहांनी भयंकर झालेले आकाश आहे.
अर्धे म्लानतमोरूपलग्ननीलोत्पलस्रजा । नानामाणिक्यशिखरकल्हारकुमुदाब्जया
अर्धवटलेली काळोख्या छायेत गुंतलेली निळ्या कमळांची माळ, त्यात विविध रत्नांच्या टोकांसह, शिरींवर कुमुद, कमळ आणि पाण्यातील फुलांनी सजलेली.
लोकालोकाचलोत्तालविपुलाट्टालमालया । वलितां त्रिजगल्लक्ष्मीधम्मिल्लवलनाम् इव
लोकालोक पर्वतांच्या विशाल रांगेने वेढलेली, जिच्या उंच शिखरांनी त्रैलोक्यलक्ष्मीच्या वळलेल्या वेणीसारखा आकार घेतला आहे.
एतस्माद् अथ सर्वस्मात् ततो दशगुणात्मना । अज्ञातभूतसञ्चारनाम्नारण्येन पालिताम्
या सर्वांपेक्षा आणि त्याहून दहा पट मोठ्या स्वरूपात, 'अज्ञात जीवांची भटकंती' असे नाव असलेले एक अरण्य आहे, जे सर्वांचे रक्षण करते.
एतस्माद् अथ सर्वस्मात् ततो दशगुणात्मना । नभसेव चतुर्दिक्कं व्याप्तां निर्मलवारिणा
या सर्वांपेक्षा आणि त्याहून दहा पट मोठ्या स्वरूपात, ते स्वच्छ पाण्याने आकाशभर पसरल्यासारखे चारही दिशांना व्यापलेले आहे.
एतस्माद् अथ सर्वस्मात् ततो दशगुणात्मना । मेर्वादिद्रावणोत्केन ज्वालाजालेन मालिताम्
या सर्वापेक्षा आणि त्याहून दहा पट मोठ्या स्वरूपाने, हे अग्निज्वाळांच्या प्रचंड वेढ्यात आहे, ज्या ज्वाळा मेरू पर्वतासारख्या डोंगरांनाही वितळवू शकतात.
एतस्माद् अथ सर्वस्मात् ततो दशगुणात्मना । मेर्वाद्य् अप्य् अचलनीकं नयता तृणपांसुवत्
या सर्वापेक्षा आणि त्याहून दहा पट मोठ्या स्वरूपाने, हे मेरू वगैरे स्थिर पर्वतांनाही गवताच्या काडी किंवा धुळीसारखे सहज हलवू शकते.
वहताद्रीन्द्रविस्फोटकारिदार्वाग्निहारिणा । निश्शून्यत्वाद् अशब्देन मरुता परितो वृताम्
हे सर्व बाजूंनी वाऱ्याने वेढलेले आहे, जो पर्वत फोडू शकतो आणि अग्नि वाहून नेऊ शकतो, पण त्याच्या रिकामेपणामुळे तो शांत असतो.
एतस्माद् अथ सर्वस्मात् ततो दशगुणात्मना । परितो वलितां व्योम्ना निश्शून्येनैकरूपिणा
या सर्वापेक्षा आणि त्याहून दहा पट मोठ्या स्वरूपाने, हे सर्व बाजूंनी आकाशाने वेढलेले आहे, जे रिकामे आणि एकसारखे आहे.
अथ योजनलक्षाणां शतेन घनरूपिणा । व्याप्तां ब्रह्माण्डखण्डेन हैमेन रविपर्वणा
मग, शंभर योजनांची घन आणि ठिसूळ अशी जागा, ब्रह्मांडाच्या तुकड्याने झाकलेली आणि सोनेरी सूर्याच्या किरणांनी शोभलेली होती.
इति जलधिमहाद्रिलोकपाल त्रिदशपुराम्बरभूतलप्रणीतम् । जगदुदरम् अवेक्ष्य मानुषी प्राग् भुवि निजमन्दिरकोटरं ददर्श
अशा प्रकारे, समुद्र, मोठे डोंगर, दिशांचे रक्षक, देवांची नगरे, आकाश आणि पृथ्वी यांनी घडवलेले हे जग पाहून तिने पृथ्वीवरील आपल्या घराच्या खोलीकडे पाहिले.
ततो ददृशतुस् सद्म स्वम् एव सिद्धयोषितौ । अदृश्ये एव लोकस्य मण्डपं ब्राह्मणास्पदम्
मग त्या दोन सिद्ध स्त्रियांनी आपलेच घर पाहिले, जे जगाला दिसत नव्हते आणि ब्रह्मस्वरूप असे एक मंडप होते.
चिन्ताविधुरदासीकं बाष्पक्लिन्नाङ्गनामुखम् । विध्वस्तप्रायरचनं शीर्णपत्त्राम्बुजोपमम्
त्या घरात चिंता ग्रस्त दासी, अश्रूंनी ओले झालेले स्त्रियांचे चेहरे, बऱ्याच अंशी पडझड झालेली रचना आणि कोमेजलेल्या कमळासारखे दृश्य दिसत होते.
नष्टोत्सवपुरप्रायम् अगस्त्यान्तम् इवार्णवम् । ग्रीष्मदग्धम् इवोद्यानं विद्युद्दग्धम् इव द्रुमम्
ती नगरी जणू सण-उत्सव हरवलेली होती, जशी अगस्त्याच्या प्रभावानंतरचं समुद्र, उन्हाने भाजलेली बाग किंवा वीज पडून जळालेलं झाड असावं.
वातच्छिन्नम् इवाम्भोदं हिमदग्धम् इवाम्बुजम् । स्वल्पस्नेहदशं दीपम् इवालोकनखेददम्
ती जणू वाऱ्याने फाटलेलं ढग, गारठ्याने करपलेलं कमळ, किंवा अगदी थोड्या तेलाचा दिवा, ज्याचं पाहणंही दुःख देतं, अशी दिसत होती.
आसन्नमृत्युतरुणान्तरवक्त्रकान्तिसंशीर्णजीर्णतरुपर्णवनोपमानम् । वृष्टिव्यपायपरिधूसरदेशरूक्षं जातं गृहेश्वरवियोगहतं गृहं तत्
गृहस्वामीच्या वियोगाने ते घर जणू मृत्यूच्या छायेत असलेल्या माणसांच्या मलिन चेहऱ्यांमुळे ज्या वयोवृद्ध झाडांची पानं गळून गेली आहेत अशा अरण्यासारखं, किंवा पाऊस ओसरल्यानंतर धुळीने माखलेल्या, कोरड्या प्रदेशासारखं झालं होतं.
अथ सा निर्मलज्ञानचिराभ्यासेन सुन्दरी । सम्पन्ना सत्यसङ्कल्पा सत्यकामा च देववत्
मग त्या सुंदर स्त्रीने निर्मळ ज्ञानाचा दीर्घ काळ सराव केल्याने खरी इच्छाशक्ती आणि खरी इच्छा मिळवली, आणि ती जणू एखाद्या देवीसारखी झाली.
चिन्तयाम् आस माम् एते देवीं चेमां स्वबान्धवाः । पश्यन्तु तावत् सामान्यललनारूपधारिणीम्
ती विचार करू लागली, 'माझे हे नातेवाईक मला आता साध्या स्त्रीच्या रूपात पाहू देत.'
ततो गृहजनस् तत्र स ददर्शाङ्गनाद्वयम् । लक्ष्मीगौर्योर् युगम् इव समुद्भासितमन्दिरम्
मग घरातील लोकांनी तिथे त्या दोन स्त्रियांना पाहिलं, जणू लक्ष्मी आणि गौरी एकत्र चमकत उभ्या आहेत असं भासलं.
आपादं विविधाम्लानमालावलनसुन्दरम् । वसन्तलक्ष्म्योर् युगलम् इवामोदितकाननम्
डोक्यापासून पायापर्यंत त्या दोघी वेगवेगळ्या ताज्या फुलांच्या माळांनी सजलेल्या होत्या, जणू वसंत ऋतूच्या देवींसारख्या आनंदी वनासारख्या दिसत होत्या.
सर्वौषधिवनग्रामं पूरयत् तं रसायनैः । शीतलाह्लादसुखदं चन्द्रद्वयम् इवोदितम्
त्या दोघींनी सगळ्या औषधी वनाला अमृताने भरून टाकलं, गारवा, आनंद आणि सुख देणाऱ्या दोन चंद्रांसारख्या त्या तिथे प्रकट झाल्या.
लम्बालकलतालोललोचनालिविलोकितैः । किरत् कुवलयोन्मिश्रमालतीकुसुमोत्करान्
त्यांच्या लांब, लहरत्या केसांच्या वेण्या आणि चंचल डोळ्यांच्या कटाक्षांनी त्यांनी निळ्या कमळांसोबत चमेलीच्या फुलांचे गुच्छ जणू विखुरले.
द्रुतहेमरसापूर्णसरित्सरणहारिणा । देहप्रभाप्रभावेन कनकीकृतकाननम्
त्यांच्या देहाची कांती वितळलेल्या सोन्याने भरलेल्या नद्यांसारखी वाहत होती, त्यामुळे सारा जंगल जणू सोन्याचं झालं असावं असं उजळून निघालं.
सहजाया वपुर् लक्ष्म्या लीलादोलाविलासिना । तरतेव तरङ्गाढ्यनिजलावण्यवारिधेः
स्वाभाविक सौंदर्य आणि खेळकर अदांनी लक्ष्मीचं रूप आपल्या सौंदर्याच्या समुद्रातील लाटा सहजपणे ओलांडत असल्यासारखं भासत होतं.
विलोलबाहुलतिकायुगेनारुणपाणिना । प्रकिरद् वा नवं हैमकल्पवृक्षलतावनम्
वेलीसारख्या हालणाऱ्या बाहूंनी आणि अरुण रंगाच्या हातांनी तिने जणू सोन्याच्या नव्या कल्पवृक्षांचं वनच पसरवलं.