कान्ताविरहिणाम् एकं वासरं वत्सरायते । मृतो जातो ऽहम् अन्यो मे पितेति स्वप्नधाम्नि च
प्रिय व्यक्तीपासून दूर असणाऱ्यांसाठी एक दिवसही वर्षासारखा वाटतो; 'मी मेलो, मी जन्मलो, दुसराच माझा वडील आहे'—असं स्वप्नातही वाटतं.
अभुक्तस्यैव भोग्यस्य भुक्तधीर् उपजायते । भुक्ते चाभुक्तधीर् दृष्टम् इत्य् अलं कितवादिषु
जे काही उपभोगलेलं नाही, त्याच्याबद्दलही उपभोगल्यासारखी भावना मनात येते; आणि जेव्हा खरोखरच उपभोगलं जातं, तेव्हा न उपभोगल्यासारखं वाटतं—हे जुगार खेळणाऱ्यांमध्ये नेहमीच दिसतं.
शून्यम् आकीर्णताम् एति तुल्यं व्यसनम् उत्सवैः । विप्रलम्भो ऽपि लाभश् च मदस्वप्नादिसंविदि
रिकामेपण भरून जातं, आणि दुःखसुद्धा उत्सवासारखंच वाटतं; जसं नशेत, स्वप्नात किंवा अशाच अवस्थेत विरह आणि लाभ दोन्ही सारखेच भासतात.
तैक्ष्ण्यं यथा मरिचबीजकणे स्थितं स्वं स्तम्भे ऽथवा रचितपुत्रकजालम् अन्तः । दृश्यं त्व् अनन्यद् इदम् एवम् अजे ऽस्ति शान्तं कस्यास्ति बन्धनविमोक्षदृशः कुतः काः
जसं तीक्ष्णता मोहरीच्या दाण्यात असते, किंवा आपल्या खांबात, किंवा आत तयार केलेल्या खेळण्यांच्या जाळ्यात असते, तसंच हे सगळं दृश्य जगही वेगळं नाही. मग जो अजन्मा आणि शांत आहे, त्याला बंधन किंवा मुक्ती कोणासाठी, कुठून आणि काय असणार?
प्रतिभान्ति जगन्त्य् आशु मृतिमोहाद् अनन्तरम् । जीवस्योन्मीलनाद् अक्ष्णो रूपाणीवाखिलान्य् अलम्
मृत्यूच्या भ्रमानंतर लगेचच जगं दिसायला लागतात, जसं डोळे उघडल्यावर जिवंत माणसाला सगळी रूपं दिसतात.
दिक्कालकलनाकाशधर्मकर्ममयानि च । परिस्फाराण्य् अनन्तानि कल्पान्तस्थैर्यवन्ति च
ही सगळी जगं दिशा, काळ, मोजमाप, आकाश, स्वभाव आणि कर्म यांनी बनलेली आहेत; ती अनंत प्रकारांनी प्रकटतात आणि कल्पाच्या शेवटापर्यंत टिकून राहतात.
नानुभूतं न यद् दृष्टं तन् मया कृतम् इत्य् अपि । तत् क्षणात् स्मृतिताम् एति स्वप्ने स्वमरणं यथा
ज्याचं अनुभव घेतलेलं नाही किंवा जे पाहिलेलं नाही, असं जरी मी केलं असं म्हटलं, तरी ते क्षणात आठवणीत येतं, जसं स्वप्नात आपला मृत्यू आठवतो.
भ्रान्तिर् एवम् अनन्तेयं चिद्व्योमव्योम्नि भासुरा । अपकुड्या जगन्नाम्नी नगरीकल्पनात्मिका
असं हे अनंत भ्रमचैतन्याच्या आकाशात उजळून दिसतं, आणि जग नावाचं शहर फक्त कल्पनेतलं, भिंती नसलेलं आहे.
अहं जगद् इयं सर्गस्मृतिर् एवेति जृम्भति । दूरकल्पक्षणाभ्यासविपर्यासैककारिणी
‘मी’, हे जग आणि सृष्टीची आठवण — हे सगळं फक्त दूरच्या कल्पनेच्या आणि तिच्या उलटसुलट सरावामुळेच निर्माण होतं.
नानुभूतानुभूता च ज्ञप्तिर् इत्थं द्विरूपिणी । पूर्वं कारणरिक्तेव चिद्रूपैव प्रवर्तते
असं ज्ञान दोन प्रकारचं असतं — जे अनुभवलं आहे आणि जे नाही. सुरुवातीला ते कारणासारखं वागतं, पण खरंतर ते चैतन्यरूपच असतं.
नानुभूते ऽनुभूतत्वं संविदो ऽन्तर् उदेत्य् अपि । स्वप्नभ्रमाद् अनन्यस्मिन् पितरीव पितृस्मृतिः
अनुभव न झालेल्या गोष्टींचं जाणिवेत अनुभवाचं स्वरूप येत नाही, जसं स्वप्न किंवा भ्रांतिमुळे ज्याचा बापच नाही त्याला वडिलांची आठवण येत नाही.
कदाचित् स्मृतिताम् त्यक्त्वा प्रतिभामात्रम् एव सत् । भाति प्रथमसर्गेशरूपेण तदनु क्रमात्
कधी कधी आठवण बाजूला ठेवून फक्त एक झलक उमटते, ती प्रथम सृष्टीच्या अधिपतीच्या रूपात दिसते, आणि मग हळूहळू पुढे पुढे प्रकट होते.
दृश्यं त्रिभुवनादीदम् अनुभूतस्मृतौ स्थितम् । केषाञ्चित् तन्वि केषाञ्चिन् नानुभूतस्मृतौ स्थितम्
हे तीन लोकांसह दिसणारं विश्व, काही जणांच्या आठवणीत अनुभवलेलं असतं, पण काहींच्या आठवणीत ते कधीच अनुभवलेलं नसतं.
प्रतिभासत एवेदं केषाञ्चित् स्मरणं विना । चिदणूनां प्रजेशत्वं काकतालीयवद् यतः
काही लोकांना हे विश्व फक्त एक भास म्हणून दिसतं, आठवणीशिवाय; कारण चेतनेच्या कणांना सृष्टीच्या अधिपतीपदाची अनुभूती अगदी कावळा आणि नारळाच्या योगासारखी अचानक मिळते.
अत्यन्तविस्मृतं दृश्यं मोक्ष इत्य् अभिधीयते । ईप्सितानीप्सिते तत्र न स्तः केचन कस्यचित्
जे पूर्णपणे विसरले जाते, तेच खरे मुक्ती आहे. त्या अवस्थेत कोणालाही काही हवे असते किंवा नको असते, असं काहीच राहत नाही.
अत्यन्ताभावसम्पत्तिं विनाहन्त्वजगत्स्थितेः । अनुत्पादमयीम् एव नोदेत्य् एव विमुक्तता
'मी' आणि जग यांची जाणीव असताना, पूर्णपणे अस्तित्व नाहीशी होण्याची स्थिती गाठल्याशिवाय, म्हणजेच काहीच उत्पन्न होत नाही अशी खरी मुक्ती मिळत नाही.
रज्ज्वां सर्पभ्रमस् सर्पशब्दार्थासम्भवं विना । अनुत्पादमयो नित्यं शान्तो ऽपि न हि शाम्यति
दोऱ्यात साप आहे असा भ्रम, जरी नेहमीच न उत्पन्न होणारा आणि शांत असतो, तरी 'साप' या शब्दाचा आणि अर्थाचा संबंध असताना तो भ्रम संपत नाही.
अर्धशान्तो न शान्तो ऽसौ समेत्य् अन्यतया पुनः । उदेत्य् एकपिशाचान्ते पिशाचो ऽन्यो ऽप्य् अधीमतः
अर्धवट शांत झालेले खरे शांत होत नाही, कारण दुसऱ्या गोष्टीशी संबंध आला की, पहिल्या भुताचा शेवट झाला तरी दुसरा भूत उगवतो, आणि हे ज्ञानी माणसालाही लागू पडते.
संसारश् चायम् आभोगी परम् एवेति निश्चयः । कारणाभावतो भाति यद् इहाभावम् एति तत्
हा संसार खरा आणि अंतिम वाटतो, पण नीट पाहिलं तर त्याला काही खरी कारणं नाहीत. इथे जे काही दिसतं, ते शेवटी नाहीसं होतंच.
ब्राह्मणब्राह्मणीरूपे सर्गे या कारणं स्मृतिः । कथम् अभ्युदिता सा स्यात् स्मरणीयम् इदं विना
ब्राह्मण आणि ब्राह्मणी यांच्या रूपांची निर्मिती स्मरणामुळे होते असं म्हणतात; पण आठवायला काहीच नसेल तर ते स्मरण कसं येईल?
पितामहस्मृतिस् तत्र कारणं तस्य च स्मृतिः । पूर्वं न सम्भवत्य् एव मुक्तत्वात् पूर्वजन्मनः
इथे ब्रह्मदेवाचं स्मरण कारण आहे, आणि त्याचंही स्मरण कारणच आहे; पण आधीचं जन्म मुक्त झालेला असल्यामुळे तसं स्मरण असूच शकत नाही.
पूर्वं न सम्भवत्य् एव स्मरणीया चितिस् स्वयम् । पद्मजादित्वम् आयाति चेतनस्य यथास्थितेः
पूर्वी काहीच आठवायला उरलेलं नसतं; पण जशी चेतना आहे, तशीच कमळातून जन्म घेण्याची स्थिती येते.
अभूवम् अहम् इत्य् अन्यः प्रजानाथः प्रजायते । काकतालीयवत् कश्चिद् भवति प्रतिभामयः
‘माझं आधी अस्तित्व नव्हतं’ असं समजून दुसरा एक जीवांचा स्वामी निर्माण होतो; जसं कधी तरी योगायोगानं कुणीतरी फक्त जाणीवेच्या चमकितून प्रकटतो.
एवम् अभ्युदिते लोके न किञ्चिन् न कदाचन । क्वचिद् अभ्युदितं नाम केवलं चिन्नभस् स्थितम्
अशा रीतीने, जेव्हा हा जग निर्माण झालं असं वाटतं, प्रत्यक्षात कधीच काहीही निर्माण होत नाही; ‘निर्मिती’ असं जे म्हणतात ते फक्त जाणीवेच्या आकाशात स्थिर असतं.
द्विविधायास् स्मृतेर् अस्याः कारणं परमं पदम् । कार्यकारणभावो ऽसाव् एकम् एव चिदम्बरम्
ही स्मृती निर्माण होण्याचं दोन प्रकारचं कारण म्हणजे ते परम पद; कार्य आणि कारण यांचा संबंध एकच — तो जाणीवेचा आकाश आहे.
कार्यकारणयोस् सत्ता कारणैस् सहकारिभिः । कार्यकारणयोर् ऐक्यं तदभावान् न शाम्यति
कार्य आणि कारण यांचं अस्तित्व हे इतर सहाय्यक कारणांमुळे असतं; ती कारणं नसली, तरी कार्य-कारण यांचं एकत्व संपत नाही.
महाचिद्रूपम् एवेदं स्मरणाद् विद्धि वेदनम् । कार्यकारणभावो ऽत्र तेन शब्दो न वास्तवः
हेच महान चैतन्याचं स्वरूप आहे असं समज. आठवणीमधूनच जाणिव निर्माण होते. इथल्या कारण-कार्याचा संबंध फक्त भासतो, म्हणून हा शब्द खरा नाही.
एवं न किञ्चिद् उत्पन्नं दृश्यं त्रिजगदाद्य् अपि । चिदाकाशं चिदाकाशे केवलं स्वात्मनि स्थितम्
असं म्हणून काहीच निर्माण झालेलं नाही, दिसणारं जग किंवा त्रिजगत देखील नाही. चैतन्याचं आकाश चैतन्यातच, स्वतःमध्येच स्थिर आहे.
अहो नु परमा दृष्टिर् दर्शिता देवि मे त्वया । रूपश्रीर् जागती प्रातःप्रभयेवेक्षणद्युतेः
अगदी खरंच, देवी, तू मला श्रेष्ठ अशी दृष्टी दाखवलीस. जगातल्या रूपांची शोभा जशी पहाटेच्या प्रकाशात उजळते, तशीच ती पाहण्यातही चमकते.
इदानीम् अहम् एतस्यां यावत् परिणता दृशि । नाभ्यासेन विना तावद् भिन्द्धीमं देवि कौतुकम्
आता या दृष्टीत मी जितका प्रगल्भ झालो आहे, तितक्यापुरता. देवी, सरावाशिवाय माझ्या या कुतूहलाचा नायनाट कर.