जय जन्मजराज्वालादाहदोषशशिप्रभे । जय हार्दान्धकारौघनिवारणरविप्रभे
जन्म, वार्धक्य आणि मृत्यू यांच्या जाळणाऱ्या वेदना शांत करणाऱ्या चंद्रासारख्या तुझ्या तेजाला विजय असो; आणि हृदयातील घनदाट अंधार दूर करणाऱ्या सूर्यसमान तुझ्या प्रकाशाला विजय असो.
अम्ब मां त्रिजगन्मातस् त्रायस्व कृपणाम् इमाम् । इदं वरद्वयं देहि यद् इह प्रार्थये शुभम्
आई, त्रैलोक्याची जननी, या दु:खीला तू वाचव. मी जे दोन वर मागते आहे, ते शुभ वर मला दे.
एकं तावद् विदेहस्य भर्तुर् जीवो ममाम्बिके । अस्माद् एव हि मा यासीन् निजान्तःपुरमण्डपात्
आई, माझ्या मरण पावलेल्या पतीचा जीव इथल्या त्याच्या अंतरंग महालातून कुठेही जाऊ नये, हा पहिला वर दे.
द्वितीयं त्वां महादेवि प्रार्थये ऽहं यदा यदा । दर्शनाय वरार्थेन तदा मे देहि दर्शनम्
दुसरा वर असा की, महादेवी, मी जेव्हा केव्हा तुझ्या दर्शनासाठी इच्छा करीन, तेव्हा मला तुझे दर्शन मिळू दे.
इत्य् आकर्ण्य जगन्माता तथास्त्व् एवम् इति क्षणात् । उक्त्वान्तर्धानम् अगमद् उत्थायोर्मिर् इवार्णवे
हे ऐकून जगन्माता क्षणातच म्हणाली, "तसेच होऊ दे," आणि समुद्रातल्या लाटेसारखी उभी राहून ती क्षणात अदृश्य झाली.
अथ सा राजमहिषी परितुष्टेष्टदेवता । श्रुतगीतेव हरिणी बभूवानन्दधारिणी
मग ती राजमाता, आपली आवडती देवता प्रसन्न झाल्याने, ऐकलेल्या गाण्याने आनंदी झालेल्या हरिणीसारखी, मनापासून आनंदित झाली.
परावृत्त्युग्रकटके दिनारे वर्षदण्डके । क्षणनाभौ स्पन्दमये कालचक्रे वहत्य् अपि
दिवस, वर्षे आणि क्षण यांचे तीक्ष्ण टोक असलेले काळाचे चक्र सतत फिरत राहते आणि त्याच्या धडधडत्या मध्यभागी सर्व काही वाहून नेते.
अन्तर्धिम् आजगामास्याः पत्युस् तच् चेतनं तनौ । सन्दृश्यमान एवाशु शुष्कपर्णे रसो यथा
मग तिच्या पतीचे चैतन्य तिच्यात प्रवेशले आणि ते क्षणात स्पष्ट दिसू लागले, जसे कोरड्या पानात रस अचानक प्रकटतो.
रणखण्डितदेहे ऽस्मिन् मृते ऽन्तःपुरमण्डपे । निर्जला नलिनीवासौ परां म्लानिम् उपाययौ
युद्धात शरीर तुकड्या-तुकड्यांनी फेकले गेले आणि अंतःपुरात मृत पडले, तेव्हा जणू पाण्याविना कमळ जसे कोमेजून जाते, तशी ती आत राहणारी पूर्णपणे कोमेजली.
विषोष्णश्वसनस्तब्धसकलाधरपल्लवा । प्राप सा मरणावस्थां मलयाधित्यकाम् इव
तिचे ओठ, जे आधी पाकळ्यांसारखे कोमल होते, आता गरम आणि विषारी श्वासामुळे घट्ट आणि कडक झाले; ती मृत्यूच्या अवस्थेत पोहोचली, जणू मलय पर्वताची कड कोरड्या उन्हाने भाजून गेली.
प्राप सा तमसान्धत्वं तस्मिन् मरणम् आगते । दीपज्वालालवे क्षीणे सद्मश्रीर् इव भूषिता
मृत्यू आल्यावर तिच्यावर काळोख आणि अंधार दाटला, जणू सजवलेल्या घरातील दिव्याची ज्योत विझली की तिथली शोभा हरवते.
कार्श्यम् आप क्षणेनासौ बाला विरसतां गता । यथा स्रोतस्विनी स्रोतःक्षये क्षामविधूसरा
क्षणातच ती मुलगी खूपच सुकली, तिच्या अंगावरचा तेज हरवला, जशी एखादी नदी वाहणे थांबले की ती कोरडी आणि धुळीने भरलेली दिसते.
क्षिप्रम् आक्रन्दिनी क्षिप्रं मौनासक्ता वियोगिनी । बभूव चक्रवाकीव मानिनी मरणोन्मुखी
ती पटकन जोरजोराने रडू लागली, मग लगेचच गप्प बसली, विरहाने तुटलेली आणि अभिमानी झाली, जणू मृत्यूच्या उंबरठ्यावर उभी असलेली चक्रवाक पक्षीण.
अथ ताम् अतिमात्रविह्वलां सकृद् आकाशभवा सरस्वती । शफरीं ह्रदशोषविह्वलां प्रथमा वृष्टिर् इवान्वकम्पत
मग ती अत्यंत दुःखाने व्याकुळ झाल्यावर, आकाशातून जन्मलेली सरस्वतीला तिची दया आली, जशी पहिली पाऊसधारा सुकणाऱ्या तलावात तडफडणाऱ्या माशावर दया करते.
शवीभूतम् इमं वत्से भर्तारं पुष्पकम्बलैः । आच्छाद्य स्थापयेह त्वं पुनर् एनम् अवाप्स्यसि
बाळा, या आता प्रेत झालेल्या पतीला फुलांच्या चादरींनी झाका आणि इथे ठेव. पुन्हा तुला तो मिळेल.
पुष्पाणि म्लानिम् एष्यन्ति नो न चैष विनङ्क्ष्यति । भूयश् च तव भर्तायम् अचिरेण भविष्यति
फुलं कोमेजतील, पण तुझा पती नाहीसा होणार नाही; लवकरच तो पुन्हा तुझा होईल.
एतदीयश् च जीवो ऽसाव् आकाशविशदस् तव । न निर्गमिष्यति क्षिप्रम् अप्य् अन्तःपुरमण्डपात्
त्याचा हा जीव, आकाशासारखा निर्मळ, लगेच त्या अंतःपुराच्या मंडपातून बाहेर जाणार नाही.
षट्पदश्रेणिनयना समाकर्ण्येति बन्धुभिः । सा समाश्वासितागत्य पयोभिर् इव पद्मिनी
तिच्या पावलांचा गूंज जणू मधमाशांच्या रांगेसारखा ऐकून नातेवाईकांनी तिला धीर दिला, जसं पाण्याने कमळ पुन्हा ताजं होतं.
पतिं संस्थाप्य तत्रैव पुष्पपूरप्रगोपितम् । किञ्चिद् आश्वासितातिष्ठत् कृपणेव निधानिनी
तिने पतीला तिथेच फुलांनी झाकून ठेवले आणि थोडा वेळ, जणू आपली ठेव गमावलेली गरीब बाई जशी उभी राहते, तशीच हलकीशी सावरून तिथेच उभी राहिली.
तस्मिन्न् एव दिने सैका तस्मिञ् शुद्धान्तमण्डपे । अर्धरात्रं परिजने सर्वस्मिन् निद्रया हृते
त्याच दिवशी, त्या शुद्ध अंतःपुराच्या मंडपात, अर्ध्या रात्री जेव्हा सगळे सेवक झोपेत गेले होते,
ज्ञप्तिं भगवतीं देवीं शुद्धज्ञानमहाधिया । दुःखाद् आह्वाययाम् आस सोवच समुपेत्य ताम्
ती दुःखाने, शुद्ध ज्ञानाची देवी असलेल्या भगवती ज्ञप्तीला हाक मारली आणि ती समोर येताच तिच्याशी बोलली.
किं स्मृतास्मि त्वया वत्से धत्से किम् इति शोकिताम् । संसारे भ्रान्तयो भान्ति मृगतृष्णाम्बुवन् मुधा
मुली, तुला माझी आठवण आली का? का तू इतकी दुःखी आहेस? या जगात भ्रम म्हणजे वाळवंटातल्या पाण्याच्या मृगजळासारखेच, ते व्यर्थच भासतात.
क्व ममाम्ब स्थितो भर्ता किं करोत्य् अथ कीदृशः । समीपं नय मां तस्य नैका शक्नोमि जीवितुम्
आई, माझे पती कुठे आहेत? ते काय करत आहेत आणि कसे आहेत? मला त्यांच्या जवळ ने, एकटीने मला जगता येत नाही.
चित्ताकाशं चिदाकाशम् आकाशं च तृतीयकम् । तेभ्यश् शून्यतमं विद्धि चिदाकाशं वरानने
मनाचा आकाश, चैतन्याचं आकाश आणि बाह्य आकाश — ही तिन्ही वेगवेगळी आहेत. त्यात चैतन्याचं आकाश सर्वात सूक्ष्म आहे, हे लक्षात ठेव सुंदरिनी.
शून्यम् एवेदम् अखिलं जगत् तत्र व्यवस्थितम् । अहं त्वम् इति दृश्यात्म नानानानैव निर्वपुः
हे सगळं जग खरंतर रिकामंच आहे. या रिकाम्या जागेत 'मी' आणि 'तू' अशा भेदांची कल्पना निर्माण होते, पण हे सगळं फक्त दिसणारं रूप आहे — खरी काही वस्तुस्थिती नाही.
अभित्तिमयम् एवेदं कल्पनारूपितं जगत् । ज्ञप्तिभामात्रकं देशतुलापूरणवर्जितम्
हे जग प्रत्यक्षात आहे असं नाही, ते फक्त कल्पनेतून उभं राहतं. हे फक्त जाणिवेचं एक प्रकट रूप आहे, यात कोणतीही खरी जागा किंवा वस्तु नाही.
तच् चिदाकाशकोशात्मा चिदाकाशैक्यभावनात् । अविद्यमानम् अप्य् आशु दृश्यते ऽथानुभूयते
ज्याचं मूळ स्वरूप म्हणजेच चैतन्याचं आकाश, त्याचं खरंतर अस्तित्व नाही, पण चैतन्याच्या एकतेचा विचार केला की ते लगेच दिसायला लागतं आणि अनुभवायलाही येतं.
देशाद् देशान्तरप्राप्तौ संविदो मध्यम् एव यत् । निमेषेण चिदाकाशं तद् विद्धि वरवर्णिनि
एखाद्या जागेतून दुसऱ्या जागेत जाताना, त्या क्षणभरात जी जाणीव मधेच स्थिर राहते, तीच चैतन्याचं आकाश आहे असं समज, हे सुंदर वर्णे.
तस्मिन् निरस्तनिश्शेषसङ्कल्पस्थितिम् एषि चेत् । सर्वात्मकपदं तत् तद् दृष्ट्वा प्राप्नोष्य् असंशयम्
जेव्हा तुझ्या मनातील सर्व संकल्प पूर्णपणे नाहीसे होतील, तेव्हा तू नक्कीच सर्वांचा आधार असलेली ती परम अवस्था अनुभवशील.
अत्यन्ताभावसंवित्त्या जगतस् त्व् एतद् आप्यते । नान्यथा मद्वरेणाशु त्वं तु प्राप्स्यसि सुन्दरि
ही अवस्था फक्त पूर्ण शून्यतेच्या जाणीवेनेच मिळते; दुसऱ्या कोणत्याही मार्गाने नाही. माझ्या कृपेने, सुंदरिये, तू लवकरच ती अवस्था गाठशील.