समुत्पादयताशेषलतातरुतृणाङ्कुरान् । भूतलेन रसाकृष्ट्या मयार्थेनेव जृम्भितम्
पृथ्वी जशी ओलावा खेचून सर्व वेल, झाडं, गवत, आणि कोंब उगवते, तसंच जणू माझ्या इच्छेनेच हे सर्व फुलून येतं.
अवदाततमे शुद्धबोधाकाशमये मयि । जगल्लक्षाणि तिष्ठन्ति न तिष्ठन्ति च कानिचित्
मी ज्याचं स्वरूप निर्मळ, शुद्ध, आणि ज्ञानमय आकाश आहे, माझ्यात असंख्य जगं आहेत, आणि काही जगं अस्तित्वातच नाहीत.
चिति चारुचमत्कारं चमत्कुर्वन्ति यत् स्वतः । स्वचमत्कृतयो ऽन्तस्स्थास् तद् एतास् सृष्टिदृष्टयः
चैतन्य आपल्या अद्भुततेमध्ये स्वतःच आनंद मानते; या अंतःकरणातील आश्चर्यकारक गोष्टी म्हणजे सृष्टीची दृश्ये आहेत.
अनुभूतं कृतं दृष्टं यावत् क्वचन किञ्चन । परमार्थचमत्काराद् ऋते नेहोपलभ्यते
जगात कुठेही जे काही अनुभवलं, केलं किंवा पाहिलं जातं, ते इथे केवळ त्या परमसत्याच्या अद्भुततेमुळेच दिसून येतं.
प्रत्येकं विश्वरूपात्मा सर्वकर्ता निरामयः । प्रबुद्धश् शुद्धबोधात्मा सर्वं ब्रह्मात्मकं यतः
प्रत्येकजण सर्व रूपांचा आत्मा आहे, सर्वांचा कर्ता आहे, दुःखरहित आहे; जागृत आणि शुद्ध ज्ञानस्वरूप आहे, कारण सर्व काही ब्रह्मस्वरूप आहे.
सर्वस् सर्वत्र सर्वात्मा सर्वगस् सर्वसंश्रयः । एतत् प्रबुद्धविषयम् अप्रबुद्धं न वेद्म्य् अहम्
सर्वत्र सर्व आहे, सर्वांचा आत्मा आहे, सर्वव्यापी आहे, सर्वांचा आधार आहे—हे जागृत अवस्थेतील अनुभूतीचे क्षेत्र आहे; मी अजाणतेला ओळखत नाही.
आकाशकोशविशदात्मनि चित्स्वरूपे येयं स्वता कचति सर्गपरम्परेति । सान्तस् तद् एव किल ताप इवान्तर् ऊष्मा भेदोपलम्भ इति नास्ति सद् अस्त्य् अनन्तम्
ज्या शुद्ध, आकाशासारख्या चैतन्यस्वरूपात आपलेपणाने चमकते आणि जी सृष्टीच्या परंपरेप्रमाणे दिसते, तीच खरी शांतता आहे. हे अगदी अंतरंगातील उष्णतेसारखे आहे; कारण वेगळेपण फक्त भास आहे — प्रत्यक्षात काहीही विभाजन नाही. जे खरे आहे ते अखंड, अनंत आणि एकच आहे.
अथैवंरूपसंवित्तेḫ परावृत्य प्रयत्नतः । तम् अम्बरकुटीकोशदेशम् आगतवान् अहम्
मग अशा जाणिवांपासून माझे मन मागे वळवून, खूप प्रयत्न करून, मी त्या सूक्ष्म आकाशासारख्या स्थानावर पोहोचलो.
यावत् तत्र न पश्यामि स्वदेहं क्वचन स्थितम् । पश्यामि केवलं सिद्धं कम् अप्य् अन्यं पुरस् स्थितम्
तेथे मला माझे स्वतःचे शरीर कुठेही दिसले नाही; फक्त एक सिद्ध पुरुष, दुसराच कोणी, माझ्यासमोर उभा आहे असे मला दिसले.
उपविष्टं समाधाननिष्ठम् इष्टपदं गतम् । सोम्योदयम् इवादित्यं दग्धेन्धनम् इवानलम्
तो बसलेला होता, पूर्ण एकाग्रतेत स्थिर, इच्छित अवस्थेला पोहोचलेला — जणू चंद्र उगवला आहे किंवा जणू ज्या अग्नीचे इंधन जळून संपले आहे असा शांत अग्नी.
बद्धपद्मासनं शान्तं समाधाननिरिङ्गनम् । गुल्फद्वितयमध्यस्थवृषणं विषयातिगम्
त्याने घट्ट पद्मासन घातले होते, मन शांत आणि एकाग्र होते, सर्व विषयांपासून दूर, आणि त्याचे जननेंद्रिय दोन्ही घोट्यांच्या मध्ये विसावले होते.
मृष्टसोम्यसमाभोगस्कन्धबन्धुरकन्धरम् । सुस्थिरोदरविश्रान्तस्थानकस्थितिसुन्दरम्
त्याचे खांदे आणि मान सुंदर दिसत होते, त्याचे शरीर कोमलतेने उजळले होते, त्याची बसण्याची स्थिती स्थिर आणि आकर्षक होती, आणि पोटात आरामाने विसावलेला होता.
नाभीनिकटगोत्तानपाणिद्वितयदीप्तिभिः । हृदयाम्भोजतेजोभिर् बहिस्स्थैर् इव भासितम्
त्याच्या नाभीजवळ दोन्ही हात पसरलेले असून त्यांच्यातून आणि हृदयकमळाच्या तेजातून बाहेर प्रकाश येत असल्यासारखा तो उजळून निघाला होता.
श्लिष्टपक्ष्मेक्षणं क्षीणसर्वेच्छं स्वच्छतां गतम् । सरो निमीलिताम्भोजम् इव सुप्तं दिनात्यये
त्याच्या डोळ्यांवर हलक्या झाकणांची सावली होती, सर्व इच्छा शांत झाल्या होत्या, आणि तो अगदी निर्मळ झाला होता—जणू दिवसाच्या शेवटी झोपलेल्या, मिटलेल्या कमळासारखा.
अविक्षुभितम् आशान्तम् अन्तẖकरणकोटरम् । दधानं धीरया वृत्त्या शान्तोत्पातम् इवाम्बरम्
ज्याचं मन शांत, अस्थिर न होता, पूर्णपणे निवांत आहे, आणि ज्याच्या वृत्तीमध्ये स्थैर्य आहे, असं मन म्हणजे जणू आकाशात कुठलाही गोंधळ नाही तसं वाटतं.
अपश्यता निजं देहं तं मुनिं पश्यता पुरः । इदं मया तदा तत्र चिन्तितं चारुचेतसा
तो ऋषी, स्वतःचं शरीर न पाहता, माझ्यासमोर उभा होता; त्या वेळी मी निर्मळ मनाने असं विचार केलं:
अयं कश्चिन् महासिद्धस् सम्प्राप्तो ऽस्मिन् दिगम्बरे । चिरायाहम् इवैकान्तविश्रमार्थी महाम्बरम्
हा कुणीतरी महान सिद्ध पुरुष या विशाल आकाशात आला आहे; जसा मी एकांतात विश्रांती शोधतोय, तसाच तोही कित्येक दिवसांपासून इथे विश्रांतीसाठी आला असावा.
समाधियोग्यम् एकान्तं लभेयेतीह चिन्तया । कुटी दृष्टेयम् एतेन सत्यसङ्कल्पशालिना
तो मनाशी विचार करत आहे, 'मला ध्यानासाठी एकांत, योग्य जागा मिळावी'; आणि त्याच्या ठाम इच्छेमुळे त्याला ही झोपडी दिसली आहे.
मदागमनम् एतेन ततो ऽचिन्तयताचलम् । तं मद्देहं शवीभूतम् अपास्येह कृता स्थितिः
माझ्या येण्याचा विचार त्याच्या मनात ठामपणे होता. म्हणून त्याने ठरवले, 'हा माझा देह आता निर्जीव झाला आहे, मी तो सोडून या जागेतून निघून जाईन.'
तद् इहास्ताम् अयं यामि स्वं लोकम् इति निश्चयी । यावद् गन्तुं प्रवृत्तो ऽस्मि तावत् सङ्कल्पनक्षयात्
मग त्याने ठरवले, 'हे इथेच राहू दे, मी माझ्या लोकात जाईन.' मी निघायची तयारी करत असतानाच, संकल्प संपल्यामुळे—
सा निवृत्ता कुटी तत्र सम्पन्नं व्योम केवलम् । स सिद्धो ऽथ निराधारḫ पतितो ऽधस् समाधिमान्
तेथे ती झोपडी नाहीशी झाली आणि फक्त निर्मळ आकाश उरले. मग तो सिद्ध पुरुष, समाधी अवस्थेत, कुठेही आधार न उरल्याने खाली पडला.
स्वप्नसङ्कल्पसंशान्तौ स्वप्नसङ्कल्पपत्तनम् । यथा साशु कुटी नष्टा मत्सङ्कल्पोपशान्तितः
जसा स्वप्नातील संकल्प शांत झाला की स्वप्नातील शहर नाहीसे होते, तसाच माझा संकल्प निवळताच ती झोपडी क्षणात अदृश्य झाली.
स पपात ततो ध्यानी जलोत्पीड इवाम्बुदात् । खाद् इवानिलनुन्नो ऽब्द इन्दुर् दिव इव क्षये
मग तो ध्यान करणारा जसा ढगातून पाण्याचा थेंब खाली पडतो, किंवा आकाशातून चंद्र आपला काळ संपल्यावर खाली पडतो, किंवा वाऱ्याने ढग उडून जातो, तसा खाली पडला.
वैमानिक इवापुण्यश् छिन्नमूल इव द्रुमः । खात् त्यक्त इव पाषाणस् स पपात ततो ऽवनौ
तो जसा पुण्य हरपलेल्या देवासारखा, किंवा मुळं कापलेल्या झाडासारखा, किंवा खड्ड्यातून फेकून दिलेला दगड जसा खाली पडतो, तसा जमिनीवर पडला.
अहं यावद् इयं तावत् कुटिकास्त्व् इति कल्पने । क्षीणे कुटीक्षये जाते स सिद्धḫ पतितẖ क्षणात्
‘ही झोपडी असू दे’ अशी कल्पना तोपर्यंत होती, पण जेव्हा झोपडी नष्ट झाली, तेव्हा तो सिद्ध पुरुष क्षणात खाली पडला.
पतता तेन सिद्धेन ततस् सौजन्यकौतुकात् । सार्धम् एवाहम् अगमं नभसो वसुधातलम्
तो सिद्ध पुरुष पडत असताना, माझ्या मनात कुतूहल आणि चांगुलपणामुळे, मीही त्याच्यासोबत आकाशातून पृथ्वीवर खाली आलो.
सो ऽपतत् पवनस्कन्धवलनावर्तवृत्तिभिः । सप्तद्वीपसमुद्रान्तगीर्वाणरमणावनौ
तो वाऱ्याच्या झोतांनी आणि भोवऱ्यांनी वाहत जाऊन, सात द्वीप आणि समुद्रांनी वेढलेल्या, देवांना प्रिय अशा पृथ्वीवर पडला.
प्राणापानोर्ध्वगामित्वात् खाद् यथास्थितम् एव सः । स्पष्ट एवोर्ध्वमूर्धोर्व्यां बद्धपद्मासनो ऽपतत्
त्याच्या प्राण-अपानाचा प्रवाह वरच्या दिशेने असल्यामुळे, तो जसा होता तसाच, डोकं वर आणि पाय खाली, कमळासनात बसलेला स्पष्टपणे जमिनीवर पडला.
न प्रबुद्धो बभूवासाव् इव नूनम् अचेतनः । पाषाणदेह इव वा वातूलात्मेव वा लघुः
तो शुद्धीवर आला नाही, जणू काही तो खरंच जड झाला होता, दगडाच्या देहासारखा किंवा वाऱ्याने हलणाऱ्या आत्म्यासारखा हलका झाला होता.
मया तदवबोधार्थम् अथ यत्नवता तदा । कृत्वा जलदतां व्योम्नो वृष्टं गर्जितम् ऊर्जितम्
माझ्या मनात ते समजून घेण्याची इच्छा झाली म्हणून मी खूप प्रयत्न केला आणि आकाशात ढगाचा रूप घेतलं, जोरदार पाऊस आणि गडगडाट केला.