नाणुम् अप्य् अवगच्छामि विश्रान्तिं श्रान्तमानसः । प्रभ्रमन् भोगभङ्गेषु मरुभूमिष्व् इवाध्वगः
माझं मन खूप थकलंय, पण मला क्षणभरही विश्रांती मिळत नाही. सुखाच्या ओसाड जागांमध्ये मी जसा भटकतोय, तसा एखादा प्रवासी वाळवंटात भरकटतो.
आपातमधुरारम्भा भङ्गुरा भवहेतवः । अचिरेण विकारिण्यो भीषणा भोगभूमयः
सुरुवातीला गोड वाटणाऱ्या या भोगांच्या जागा फारच अस्थिर असतात; त्या लवकरच बदलतात आणि भीतीदायक, भयंकर होतात.
मानावमानपरया दुरहङ्कारकान्तया । न रमे वामया तात हतविद्याधरश्रिया
बाबा, अहंकार आणि गर्व यावरच प्रेम करणाऱ्या, आता तेज हरवलेल्या त्या चंचल स्त्रीमध्ये मला काहीही आनंद वाटत नाही.
दृष्टाश् चैत्ररथोद्यानभुवẖ कुसुमकोमलाः । कल्पवृक्षलतादत्तसमस्तविभवश्रियः
मी चित्ररथाच्या बागा पाहिल्या आहेत, जिथे फुलं मऊ आहेत आणि कल्पवृक्ष व लतांनी सर्व प्रकारचं वैभव आणि संपत्ती दिली आहे.
विहृतं मेरुकुञ्जेषु विद्याधरपुरेषु च । विमानवरमालासु वातस्कन्धस्थलीषु च
मी मेरुच्या डोंगरांमध्ये, विद्याधरांच्या नगरांमध्ये, सुंदर आकाशमहालांच्या रांगेत, आणि वाऱ्यावर वाहणाऱ्या पठारांवर भटकत गेलो आहे.
विश्रान्तं सुरसेनासु कान्ताभुजलतासु च । हारिहारविलासासु लोकपालपुरीषु च
मी देवांच्या सैन्यात, प्रिय स्त्रियांच्या मिठीत, चमकदार हार आणि दागिन्यांच्या खेळात, आणि लोकपालांच्या नगरीत विश्रांती घेतली आहे.
न किञ्चिद् उचितं साधु सर्वम् आधिविषोष्मणा । दग्धं भस्मायते तात विज्ञातम् अधुना मया
काहीच खरे किंवा चांगले वाटत नाही; सगळेच दुःखाच्या तापाने जळून राख झाले आहे—हे मी आता समजून चुकलो आहे, प्रिय.
रूपालोकनलोलेन वनिताननगृध्नुना । सावभासेन दोषाय दुẖखं नीतो ऽस्मि चक्षुषा
रूपाच्या मोहाने, स्त्रियांच्या चेहऱ्यांची ओढ लागून, डोळ्यांच्या चमकदार पण फसव्या प्रकाशामुळे मी दुःखात ओढला गेलो आहे.
इदं गुणावहं नेदम् इति मुक्त्वा विकल्पनम् । रूपमात्रानुसारित्वाद् अवस्तुन्य् अपि धावति
‘हे गुणांनी भरलेलं आहे, हे नाही’ असा विचार सोडून, मन केवळ दिसणाऱ्या रूपामागे धावतं आणि मग खरं नसलेल्याकडेही झपाट्यानं जातं.
तावद् आयाति विरतिं न शठं यावद् आपदम् । नानीतवत् परां चेतḫ परानर्थेहितोन्मुखम्
जोपर्यंत हे कपटी मन दुसऱ्यांच्या गोष्टीत गुंतलेलं आहे आणि त्याला खऱ्या अर्थानं संकटाचा अनुभव आलेला नाही, तोपर्यंत त्याला खरी विरक्ती येत नाही, किंवा परक्याच्या गोष्टींपासून ते दूर राहत नाही.
घ्राणम् एतद् अनर्थाय धावच् चैवाभितस् स्फुटम् । न निवारयितुं तात शक्नोमीह हयं यथा
हे घ्राणेंद्रिय खरंतर दुःखाचं कारण आहे, आणि ते सर्वत्र धावतं; बाबा, इथे ते घोड्यासारखं आवरता येत नाही, मी त्याला थांबवू शकत नाही.
गन्धोदकप्रणालेन सुखदुẖखानुपातिना । वैरिणेवातिदोषेषु घ्राणेनास्मि नियोजितः
सुगंध आणि पाण्याच्या मार्गानं, सुख-दुःख देणारं हे घ्राणेंद्रिय, जणू एखाद्या शत्रूसारखं, मला मोठ्या दोषांकडे ओढून नेतं.
चिरं रसनया चाहम् अनया नयहीनया । गर्धगोमायुगुप्तेषु दुẖखाद्रिष्व् अलम् आहतः
या विवेकशून्य जिभेने मी फार काळ गाढव आणि गायींच्या अंगावर लपलेल्या पदार्थांचा स्वाद घेत दुःख भोगत आलो आहे.
निषेद्धुं न च शक्नोमि स्पर्शलम्पटतां त्वचः । ग्रीष्मकालसमिद्धस्य तापम् अंशुमतो यथा
माझ्या त्वचेची स्पर्शाची हाव मी काही थांबवू शकत नाही, जशी उन्हाळ्यात वाढलेल्या सूर्याच्या तापापासून कोणी वाचू शकत नाही.
शुभशब्दरसार्थिन्यो मुने श्रवणशक्तयः । मां योजयन्ति विषमे तृणेच्छा हरिणं यथा
मुनिवर, गोड शब्द आणि स्वाद शोधणाऱ्या माझ्या ऐकण्याच्या शक्ती मला गवताची इच्छा असलेल्या हरणासारखे अडचणीत ओढतात.
प्रणताḫ प्रियकारिण्यḫ प्रह्वभृत्यसमीरिताः । वाद्यगेयरवोन्मिश्राश् शुभशब्दश्रियश् श्रुताः
गोड शब्द, वाद्य, गाणे आणि नम्र सेवकांचे आवाज यांच्यात मिसळलेले, आनंद देणारे हे ध्वनी जणू माझ्यासमोर वाकून ऐकू येतात.
श्रियस् स्त्रियो दिशश् चैव तट्यश् चाम्भोधिभूभृताम् । दृष्टा विभ्रमहारिण्यḫ प्रक्वणन्मणिभूषणाः
श्री, सुंदर स्त्रिया, दिशा, समुद्राच्या आणि पर्वतांच्या किना-यांवरील सौंदर्य — हे सर्व मी पाहिलं आहे, झगमगणारे, मन मोहून टाकणारे, आणि किंचित आवाज करणाऱ्या रत्नांच्या दागिन्यांनी सजलेले.
चिरम् आस्वादितास् स्वादु चमत्कारमनोरमाः । प्रह्वकान्ताजनानीताष् षड्रसा गुणशालिनः
खूप काळापासून मनाला आनंद देणारे, आश्चर्यकारक आणि गोड असे अनेक स्वादिष्ट पदार्थ मी चाखले आहेत — हे सर्व प्रिय स्त्रियांनी आणलेले, सहा रसांनी आणि उत्तम गुणांनी भरलेले होते.
कौशेयकामिनीहारकुसुमास्तरणानिलाः । निर्विघ्नम् अभितस् स्पृष्टा भृशम् आभोगभूमिषु
रेशमी वस्त्रं, सुंदर हार, फुलांच्या माळा आणि मऊ वाऱ्याची झुळूक — हे सर्व मी आनंदाने, कुठलाही अडथळा न येता, सुखाच्या ठिकाणी सर्वत्र अनुभवले आहेत.
वधूमुखौषधीपुष्पसमालम्भनभूमयः । अनुभूता मुने गन्धा मन्दानिलसमीरिताः
वधूंच्या मुखातून येणारे, औषधी वनस्पतींमधून आणि फुलांतून दरवळणारे, मंद वाऱ्याने पसरलेले सुगंध मी, हे मुनी, अनुभवले आहेत.
श्रुतं दृष्टं तथा स्पृष्टं भुक्तं घ्रातं पुनḫ पुनः । तत्रापि हि न तृप्तास् स्मो धिग् अज्ञानविजृम्भितं
पुन्हा पुन्हा ऐकले, पाहिले, स्पर्श केले, चाखले, वास घेतले — तरीही यात कधीच समाधान मिळाले नाही. अज्ञानाने पसरलेल्या या अवस्थेला धिक्कार आहे.
एतावन्मात्रसारे ऽस्मिन् संसारे व्यस्तविग्रहे । संशुष्कविरसे भूयẖ किं भजामि वदाशु मे
या जगात इतकंच सार आहे, सर्वत्र विखुरलेलं, कोरडं आणि नीरस — यात अजून मी काय शोधावं? लवकर मला सांग.
भुक्त्वा वर्षसहस्राणि दुर्भोगपटलीम् इमाम् । आब्रह्मस्तम्बपर्यन्तं न तृप्तिर् उपजायते
हजारो वर्षं या असमाधानकारक सुखांचा अनुभव घेतला, ब्रह्मापासून गवताच्या काडीपर्यंत — तरीही समाधान कधीच मिळालं नाही.
साम्राज्यं सुचिरं कृत्वा तथा भुक्त्वा वधूगणम् । भङ्क्त्वाप्य् अरिगणान् उच्चैẖ किम् अपूर्वम् अवाप्यते
दीर्घकाळ राज्य केलं, स्त्रियांचा संग उपभोगला, शत्रूंचा पराभव केला — तरी यात खरंच नवीन असं काय मिळालं?
येषां दिनाशनं नासीद् यैर् भुक्तं भुवनत्रयम् । ते ऽपि ते ऽप्य् अचिरेणैव समं भस्मत्वम् आगताः
ज्यांच्या आयुष्यात एकही दिवस अन्नाशिवाय गेला नाही, ज्यांनी जणू तिन्ही लोकांचा उपभोग घेतला, असे लोकही लवकरच राखेसारखेच झाले.
प्राप्तेन येन नो भूयḫ प्राप्तव्यम् अवशिष्यते । तत्प्राप्तौ यत्नम् आतिष्ठेत् कष्टयापि हि चेष्टया
जेव्हा जे मिळवायचं होतं ते सगळं मिळालं आहे आणि आणखी काही उरलेलं नाही, तेव्हा ते मिळवण्यासाठी कठीण प्रयत्न करायलाच हवेत.
येन कान्ताश् चिरं भुक्ता भोगास् तस्येह जन्तुभिः । दृष्टो न कस्यचिन् मूर्ध्नि तरुर् व्योमप्लवश् च वा
ज्यांनी येथे अनेक प्रियजन आणि सुखांचा उपभोग घेतला, अशा कुणाच्याही डोक्यावर झाड किंवा आकाशात उडणारी वस्तू कधीच दिसली नाही.
चिरम् एतासु दूरासु विषयारण्यराजिषु । इन्द्रियैर् विप्रलब्धो ऽस्मि धूर्तबालैर् इवार्भकः
या दूरवरच्या विषयांच्या जंगलात मी खूप काळ राहिलो आणि इंद्रियांनी मला फसवलं, जसं काही हुशार मुलांनी एखाद्या लहान मुलाला फसवलं असतं.
अद्य त्व् एते परिज्ञाता मया स्वविषयारयः । कष्टा इन्द्रियनामानो वञ्चयन्ति न मां पुनः
आज मला या इंद्रियांच्या शत्रूंची खरी ओळख पटली आहे; ही कठीण इंद्रिये मला पुन्हा फसवणार नाहीत.
संसारे जङ्गले शून्ये मुग्धं नरमृगं शठाः । आश्वास्याश्वास्य निघ्नन्ति विषयेन्द्रियलुब्धकाः
या संसाराच्या ओसाड जंगलात, हे इंद्रिय आणि विषय यांच्या लालसेने भरलेले धूर्त शिकारी, भोळ्या माणसाला फसवून, त्याचा नाश करतात.