चिन्मात्रस्यातिशुद्धस्य निस्सङ्कल्पोदितात्मनः । अनन्तस्य प्रकाशस्य सर्वगत्वाद् रघूद्वह
रघुकुळातील श्रेष्ठा, शुद्ध चैतन्य हे अत्यंत निर्मळ आहे, त्यात कोणताही विचार उगवत नाही, ते अनंत आणि तेजस्वी आहे, म्हणून ते सर्वत्र व्यापलेले आहे.
खाद् एव जायते कश्चित् कश्चिद् व्योम्न्य् एव लीयते । जीवस् सङ्कल्पमात्रात्मा मधाव् इव जरद्घनः
जसं काही आकाशात प्रकट होतं आणि काही आकाशातच विलीन होतं, तसंच जिवाचं स्वरूप फक्त कल्पनेचं आहे; तो वसंतातल्या धुक्यासारखा निर्माण होतो आणि नाहीसा होतो.
आत्मानं सम्यग् आलोक्य यẖ ख एव विलीयते । न स सन्दृश्यते भूयो हिमं तापद्रुतं यथा
जो स्वतःचा आत्मा खर्या अर्थाने ओळखतो आणि आकाशातच विलीन होतो, तो पुन्हा दिसत नाही—जसं उष्णतेने वितळलेलं बर्फ नाहीसं होतं.
यस् त्व् अपश्यन् स्वम् आत्मानं सस्पन्दẖ कलनात्मभिः । कर्मभिस् स स्फुरत्य् उच्चैर् विलीनो जायते पुनः
पण जो स्वतःचा आत्मा ओळखत नाही आणि सतत विचारांमध्ये गुंतलेला राहतो, तो कृतींमुळे पुन्हा प्रकट होतो, जरी आधी विलीन झाला असला तरी, अगदी पूर्वीप्रमाणेच.
यस् सङ्कल्पपरिस्पन्दैस् स्थौल्यम् एति जडात्मकः । प्रावृषीव पयोवाहẖ क्षीणक्षीणो ऽप्य् उदेत्य् असौ
जो मनाच्या कल्पनांनी अस्थिर होतो, जड आणि स्थूल बनतो, तो पावसाळ्यातल्या ढगासारखा, कितीही कमी झाला तरी पुन्हा पुन्हा उगवतो.
आत्मत्वांशान्वितम् अपि चित्सङ्कल्पं रघूद्वह । दूरीकुरु महासिद्ध्यै विषसिक्तम् इवाशनम्
रघुकुळातील श्रेष्ठा, जरी एखाद्या विचाराला 'मीपणा' लाभला असला, तरीही तो जसा विष मिसळलेल्या अन्नासारखा आहे, तसा दूर ठेव, कारण हेच मोठ्या सिद्धीसाठी आवश्यक आहे.
निर्विकल्पम् अनाद्यन्तम् उदासीनम् अवस्थितम् । सर्वात्मैकं समुदितं चिद्व्योम भव भूतये
विचाररहित, सुरुवात आणि शेवट नसलेले, सर्वांपासून अलिप्त, स्थिर, सर्वांचे एकमेव स्वरूप असलेले, असे चैतन्याचे आकाश हो, जे खऱ्या अस्तित्वासाठी प्रकट झाले आहे.
अकारणम् उपायान्ति सर्वे जीवाḫ परात् पदात् । पश्चात् कारणतां यान्ति बन्धमोक्षदशास्व् इह
सर्व जीव कारणाशिवाय त्या परम अवस्थेला पोहोचतात; पण नंतर येथे बंधन आणि मुक्तीच्या अवस्थांमध्ये त्यांना कारणपणा प्राप्त होतो.
सङ्कल्पित्वं हि बन्धस्य कारनं तत् परित्यज । मोक्षस् तु निस्सङ्कल्पत्वं तदभ्यासं धिया कुरु
कल्पना हाच बंधनाचा कारण आहे, ती सोडून दे. मुक्ती म्हणजे कल्पनाशून्यपणा — हे मनाने सातत्याने सराव कर.
अकारणं त्व् अकरणात् सर्वकारणकारणात् । यावन् निमेषम् अव्यक्ताज् जीवस् सम्पद्यते शिवात्
जे अप्रकट आहे, जे कोणत्याही कारणाशिवाय आणि कर्तेपणाशिवाय आहे, आणि सर्व कारणांचं मूळ आहे, त्यातून जीव फक्त एक क्षणासाठी शिवापासून निर्माण होतो.
तावन् निमेष एवासौ याति कारणतां स्वयम् । संसृतौ स्वास्व् अवस्थासु वीचिष्व् इव चलज्जलम्
तो जीव त्या एकाच क्षणात स्वतःच कारण बनतो आणि संसाराच्या विविध अवस्थांमधून, जणू लाटांमधील हलणाऱ्या पाण्यासारखा, फिरतो.
सावधानो भवातस् त्वं ग्राह्यग्राहकसङ्गमे । अजस्रम् एव सङ्कल्पदशाḫ परिहरञ् शनैः
म्हणून, ग्रहण करणारा आणि ग्रह्य यांचा संग होतो तेव्हा जागरूक रहा आणि कल्पनेची अवस्था हळूहळू, सतत सोडत जा.
मा भव ग्राह्यभावात्मा ग्राहकात्मा च मा भव । भावनाम् अखिलां त्यक्त्वा यच् छिष्टं तन्मयो भव
तू न पाहणारा होऊ नकोस, न पाहिलेल्या गोष्टीशी एकरूप होऊ नकोस. सर्व कल्पना सोडून, जे उरते त्याच्यात एकरूप हो.
ग्राह्यग्राहकसम्बन्धसावधानो ह्य् अनारतम् । अकुर्वन् वापि कुर्वन् वा मुक्तिम् एवानुधावति
जो नेहमी पाहणारा आणि पाहिलेल्याच्या नात्याची जाणीव ठेवतो, तो काही करत असो वा नसो, त्याचा हेतू नेहमीच मुक्तीकडेच असतो.
ग्राह्यग्राहकरूपात्मा ह्य् अज्ञो राम क्षणं प्रति । नवं नवम् उपायाति बन्धनं भावनावशात्
राम, जो अज्ञानी पाहणारा आणि पाहिलेल्यातच स्वतःला समजतो, तो प्रत्येक क्षणी कल्पनेच्या प्रभावाखाली नवनवीन बंधनात अडकत जातो.
ग्राह्यग्राहकसम्बन्धे रसभावनया स्वया । निमेषं प्रति जीवस्य बन्धो गच्छति पीनताम्
पाहणारा आणि पाहिलेल्याच्या नात्यात, स्वतःच्या कल्पनेच्या आसक्तीमुळे, जीवाचं बंधन प्रत्येक क्षणी अधिक घट्ट होत जातं.
ग्राह्यग्राहकसम्बन्धे विनैव रसभावनाम् । निमेषं प्रति जीवो ऽयम् आत्मताम् एति मोक्षभाक्
ग्रहण करणारा आणि ग्रह्य यांचा संबंध नसतानाही, चवीचा अनुभव आपोआप येतो; क्षणभरातच हा जीव स्वतःची ओळख पटवतो आणि मुक्ती मिळवतो.
अजस्रं यं यम् एवार्थं पतत्य् अक्षगणो ऽनघ । बध्यते तत्र रागेण तत्रारागेण मुच्यते
हे निष्पापा, इंद्रियांचा प्रवाह सतत ज्या ज्या वस्तूंवर पडतो, तिथे आसक्तीमुळे जीव बांधला जातो; आणि जिथे आसक्ती नाही, तिथे तो मुक्त होतो.
किञ्चिच् चेद् रोचते तुभ्यं तद् बद्धो ऽसि भवस्थितौ । न किञ्चिद् रोचते ते चेत् तन् मुक्तो ऽसि भवस्थितेः
काहीतरी तुला आवडत असेल, तर तू संसारात अडकलेला आहेस; आणि काहीच तुला आवडत नसेल, तर तू संसारातून मुक्त झालेला आहेस.
अस्मात् पदार्थनिचयात् सहस्थावरजङ्गमात् । तृणादेर् देवपर्यन्तान् मा किञ्चित् तव रोचताम्
या स्थावर-जंगम वस्तूंच्या गर्दीत, गवतापासून देवांपर्यंत, तुला काहीच आवडू नये.
रतिर् नित्यम् अनर्थार्थम् अरतिश् श्रेयसे नृणाम् । अन्तवत्त्वाद् रतिर् दुẖखैर् अनन्तैर् योजयेन् नरम्
सुख नेहमी निरर्थक गोष्टींसाठीच असतं, आणि दुःख माणसाच्या कल्याणासाठी असतं; कारण सुख क्षणिक असतं, ते माणसाला अनंत दुःखांमध्ये अडकवून टाकतं.
अरतिस् सन् यद् अश्नासि यत् करोषि जहासि यत् । न कर्तासि न भोक्तासि तत्र मुक्तमतिश् शमी
जेव्हा तू उदासीनतेने काही खातोस, काही करतोस, किंवा काही सोडतोस, तेव्हा तू न करता असतोस, ना भोगता; अशा वेळी मन मुक्त आणि शांत होतं.
नेह प्रजायते किञ्चिन् नेह किञ्चिद् विनश्यति । सर्वं शान्तं निरालम्बं चिद्व्योमामलम् आततम्
इथे काहीच जन्मत नाही आणि काहीच नष्ट होत नाही; सर्व काही शांत, आधाररहित, निर्मळ चैतन्याचं आकाश सर्वत्र पसरलेलं आहे.
सन्तो ऽतीतं न शोचन्ति भविष्यच् चिन्तयन्ति नो । वर्तमानं च गृह्णन्ति क्रमप्राप्तं सदानघ
ज्ञानी माणसं गेलेल्या काळाचा शोक करत नाहीत, भविष्यातल्या गोष्टींची चिंता करत नाहीत; आणि वर्तमान जे येतं, ते शांतपणे स्वीकारतात, हे पापरहित.
स्फुरन्ति जीवपुष्पाणि जातानि ब्रह्मपादपे । तज्जान्यतन्मयानीव फेना इव महार्णवे
ब्रह्मरूप झाडावरून जिवांचे फुल उमलतात, जणू काही ती त्याच्यापासून निर्माण झाली आहेत आणि त्याचाच सार घेऊन बनली आहेत, जशी मोठ्या समुद्रावर फेस तयार होतो.
अन्योऽन्यप्रतिबिम्बेन चिदर्णवतरङ्गकाः । एकात्मका अपि द्वित्वं यान्ति जीवा जगत्स्थितौ
एकमेकांच्या प्रतिबिंबामुळे, चैतन्याच्या लाटा वेगळ्या वाटतात; जरी त्यांचा मूळ एकच असला तरी, या जगात जीवांना द्वैताची जाणीव होते.
दृढभावनया जीवो मनस्ताम् उपगच्छति । शीतातिशयतस् स्वच्छं पयḫ पाषाणताम् इव
दृढ विचाराने जीव मनाच्या अवस्थेला पोहोचतो, जसे पाणी खूप थंड झाल्यावर पारदर्शक होऊन दगडासारखे होते.
मनसि ग्रथिताḫ पाशास् तृष्णामोहमदादयः । वागुरायाम् इव खगाḫ मेथ्याम् इव च तर्णकाः
मनात तृष्णा, मोह, अहंकार यांची जाळी गुंफलेली असते, जशी जाळ्यात अडकलेले पक्षी किंवा फासात सापडलेली मासळी.
मनसैव मनो राम च्छेदनीयं विजानता । विवेकतीक्ष्णेनातप्तम् अयसेव बलाद् अयः
हे राम, मन फक्त मनानेच छेदावे लागते, आणि हे जाणणाऱ्याने विवेकाच्या तीक्ष्ण धारेशी जसे तापलेल्या लोखंडाने दुसरे लोखंड छेदले जाते तसेच करावे लागते.
अनन्यदविकारादिजनितं स्वस्वभावजम् । वैचित्र्यं शिखिपिञ्छस्य यथा भाति तथात्मनः
जसे मोराच्या पिसावर रंगांची विविधता त्याच्या मूळ स्वभावातूनच उमटते, तशीच आत्म्याच्या न बदलणाऱ्या, स्वाभाविक स्वरूपातून ही विविधता प्रकट होते.