त्वां निर्मितवतो धातुर् गुणजालातिशायिनीम् । मन्ये प्रकुपिता नूनम् अरुन्धत्यादिकास् स्त्रियः
तुला निर्माण करणाऱ्या सृष्टीकर्त्याने तुला सर्व गुणांत श्रेष्ठ केलं आहे, म्हणून अरुंधतीसारख्या पुण्यवान स्त्रियाही नक्कीच तुझ्यावर थोड्या असूया करतील असं मला वाटतं.
सतीत्वरूपसौजन्यगुणरत्नसमुद्गिके । एहि मे त्वद्गुणोत्कस्य पुनर् आलिङ्गनं कुरु
सतीत्व, सौंदर्य, सौजन्य आणि गुण यांच्या रत्नांनी भरलेल्या तुझ्या या खजिन्यात मी पुन्हा एकदा तुझ्या गुणांसाठी आतुर झालो आहे, म्हणून ये आणि मला पुन्हा मिठी मार.
इत्य् उक्त्वा मृगशावाक्षीं चूडालां स शिखिध्वजः । आलिलिङ्ग पुनर् गाढं नकुलो नकुलीम् इव
असं म्हणून, हरिणाच्या डोळ्यांसारख्या डोळ्यांची चूडाळा हिला शिखिध्वजाने पुन्हा एकदा घट्ट मिठी मारली, जशी नर मुंगूस आपल्या जोडीदाराला मारतो.
देव शुष्कक्रियाजालपरे त्वय्य् आकुलात्मनि । तथाभूवं भृशम् अहं त्वदर्थं दुःखिता किल
देवा, जेव्हा तू कोरड्या कर्मकांडांत गुंतलेला होतास आणि तुझं मन अस्वस्थ होतं, तेव्हा मी खरंच तुझ्यासाठी खूप दुःखी झाले होते.
तेन त्वदवबोधात्मा स्वार्थ एवोपपादितः । मया तद् अत्र किं देवः करोति मयि शंसनम्
या सर्वातून तुझ्या ज्ञानप्राप्तीचा हेतू प्रत्यक्ष साध्य झाला आहे; मग या गोष्टीसाठी माझं कौतुक करून देवालाही काय मिळणार आहे?
त्वया यथा वरारोहे स्वार्थस् सम्पादितश् शुभः । तथेदानीं सतां सर्वास् साधयन्तु कुलस्त्रियः
जसं तू, सुंदरिनी, तुझं शुभ ध्येय साध्य केलंस, तसंच आता सर्व सद्गृहस्थ स्त्रियांनाही आपापलं कल्याण साध्य होवो.
बुद्ध्यंशैकान्तविश्रान्तजगज्जालक देव हे । अद्य तं प्राक्तनं कच्चिन् मोहं समनुपश्यसि
बुद्धीच्या एका अंशावरच विश्रांती घेत जगाचा आधार असलेल्या प्रभो, आज तुला तो जुना भ्रम अजूनही दिसतो का?
इदं करोमि नेदं तु प्राप्नोमीदम् इतस् त्व् इति । अन्तर् हससि तां कच्चिद् आशापेलवतां धियः
हे करतो, ते करणार नाही, हे मिळवतो, ते नाही—अशा मनाच्या आशा, जशा व्यर्थ शापांसारख्या होत्या, त्यावर आता तू मनातल्या मनात हसतोस का?
तास् तुच्छतृष्णाकलनास् तास् सङ्कल्पकुकल्पनाः । त्वयि नाद्यावलोक्यन्ते देव व्योम्नीव पर्वताः
ती तुच्छ तृष्णा आणि चुकीच्या कल्पना, त्या वाकड्या विचारांची बनावट, आज तुझ्यात दिसत नाहीत, प्रभो, जशी आकाशात डोंगर दिसत नाहीत.
कस् त्वम् अद्याङ्गसम्पन्नः किंनिष्ठो ऽसि किम् ईहसे । कथं पश्यसि पाश्चात्यं देहावस्थाक्रमं प्रभो
तू आता कोण आहेस, सर्व अंगांनी संपन्न? कोणत्या आधारावर उभा आहेस? काय शोधतोस? देहाच्या पुढील अवस्थांकडे कसा पाहतोस, प्रभो?
सुमनःपूर्णनीलाब्जमालासारविलोकने । यस्य त्वम् एव तज्ज्ञासि तद् एवाहम् उपस्थितः
जिथे जिथे शांत मनाने भरलेली निळ्या कमळांची माळ तुला दिसते, तिथेच मी आहे असं समज, कारण मी तिथेच उपस्थित असतो.
निरीहो ऽस्मि निरंशो ऽस्मि नभस्स्वच्छो ऽस्मि निस्स्पृहः । शान्ताहमर्थरूपो ऽस्मि चिरायाहम् अहं स्थितः
माझ्या मनात कुठलीही इच्छा नाही, मी पूर्णपणे एकरूप आहे, आकाशासारखा निर्मळ आहे, काहीही हवे असं वाटत नाही; मी शांत आहे, अर्थाचा मूळ आहे आणि मी नेहमीच स्वतःमध्ये स्थिर आहे.
तां दशाम् उपयातो ऽस्मि यतश् चण्पकवर्णिनि । प्रतिभान्ति महान्तो ऽपि शोच्या हरिजिनादयः
मी ती अवस्था मिळवली आहे, सुवर्णवर्णे, आणि त्यामुळे इंद्रासारखे मोठे मोठे लोकसुद्धा, जे दुःखाला बळी पडतात, मला दयनीय वाटतात.
नकिञ्चिन्मात्रचिन्मात्रनिष्ठो ऽस्मि स्वस्थ आस्थितः । भ्रमेणालं विमुक्तो ऽस्मि संसारेणालिलोचने
मी फक्त शुद्ध चैतन्यातच स्थिर आहे, माझ्या स्वतःच्या स्वरूपात आहे; भ्रम आणि या जगाच्या मोहातून मी पूर्णपणे मुक्त झालो आहे, कमळासारख्या डोळ्यांनो.
न तुष्टो ऽस्मि न खिन्नो ऽस्मि नायम् अस्मि न चेतरत् । न स्थूलो ऽस्मि न सूक्ष्मो ऽस्मि सर्वम् अस्मि च सुन्दरि
मी न आनंदी आहे, न दुःखी आहे, मी हेही नाही आणि दुसरं काहीही नाही; मी न स्थूल आहे, न सूक्ष्म आहे, पण सुंदरिये, मी सर्व काही आहे.
तेजोबिम्बात् प्रयातेन भित्ताव् अपतितेन च । क्षयातिशयमुक्तेन प्रकाशेनास्मि वै समः
जसं एखाद्या तेजस्वी प्रकाशाचं प्रतिबिंब भिंतीवर न पडता, वाढणं-घटणं यांना न लागता, तसंच मी नेहमी एकसारखा आहे.
शान्तो ऽस्मि साम्यम् एवास्मि स्वच्छो ऽस्मि विगतामयः । परिनिर्वाण एवास्मि सद् अस्म्य् अतिसतीव्रते
मी शांत आहे, समतेचं मूर्तिमंत रूप आहे, मी निर्मळ आहे, आजाररहित आहे; मी खरी परिपूर्ण मुक्ती आहे, मी अस्तित्व आहे, आणि श्रेष्ठ व्रतात ठाम आहे.
यत् तद् अस्ति तद् एवास्मि वक्तुं शक्नोमि नेतरत् । तरङ्गतरलापाङ्गे गुरुस् त्वं मे नमो ऽस्तु ते
जे खरं अस्तित्वात आहे, तेच मी आहे; हेच मी सांगू शकतो, दुसरं काही नाही. लहरीसारख्या हलक्या नजरेचे गुरु, तुला माझा नमस्कार.
प्रसादेन विशालाक्ष्यास् तीर्णो ऽस्मि भवसागरात् । पुनर् मलं न गृह्णामि शतध्मातसुवर्णवत्
विशाल नेत्रांची कृपा लाभल्यामुळे मी या संसाराच्या समुद्रातून पार गेलो आहे; शंभर वेळा शुद्ध केलेल्या सोन्यासारखे, मी पुन्हा कधीही अशुद्धता स्वीकारणार नाही.
स्वस्थश् शान्तो मृदुर् दान्तो वीतरागो निरंशधीः । सर्वातीतस् सर्वगश् च खम् इवायम् अहं स्थितः
आता मी शांत, स्थिर, सौम्य, संयमी, आसक्तिरहित आणि मनात कोणतीही विभागणी नसलेला आहे; सर्व काही ओलांडलेला, सर्वत्र व्यापलेला आणि आकाशासारखा स्थिर आहे.
एवं स्थिते महासत्त्व प्राणेश हृदयप्रिय । किम् इदानीं प्रभो ब्रूहि रोचते ते महामते
हे महान आत्मा, प्राणांचे स्वामी, माझ्या हृदयाचे प्रिय, मी आता काय सांगावे, हे प्रभो, जे तुला आवडेल, हे बुद्धिमान?
प्रतिषेधं न जानामि न जानाम्य् अभिवाञ्छनम् । यद् आचरसि तन्वि त्वं कदाचिद् वेद्मि तन् न वा
मला नकार देणे माहीत नाही, आणि मला इच्छा करणेही माहीत नाही; तू जे काही करशील, हे सुकुमार, कधी मला कळते, कधी कळत नाही.
मन्मनो नाशकलनां तथा स्थितिकलां प्रिये । न काञ्चिद् अनुसन्धातुं जानात्य् अम्बरसुव्रतम्
माझ्या मनाला नाश किंवा टिकून राहण्याच्या कल्पना सुचत नाहीत, प्रियेसा. आकाश जसं कसलाही संकल्प करत नाही, तसं माझं मनही काहीच ध्यानी घेत नाही.
यद् एव किञ्चिज् जानासि तद् एव कुरु सुन्दरि । तद् एव धारयिष्यामि प्रतिबिम्बं यथा मणिः
तुला जे काही माहीत आहे, सुंदरिये, तेच कर. मी फक्त तेच स्वीकारीन, जसं मणीसमोर जे असतं तेच प्रतिबिंबित करतो.
चेतसा विगतेच्छेन यथाप्राप्तम् अनिन्दिते । न स्तौमि न च निन्दामि यद् इच्छसि तद् आचर
इच्छा नसलेल्या मनाने, दोषरहिते, माझ्याकडे जे काही येतं त्याचं मी ना कौतुक करतो ना निंदा. तुला जे हवंय तेच कर.
यद्य् एवं तन् महाभाग समाकर्णय मन्मतम् । आकर्ण्य जीवन्मुक्तात्मंस् तद् एवाहर्तुम् अर्हसि
जर असंच असेल तर, भाग्यवती, माझं मत ऐक. मुक्त अवस्थेत असलेल्या माझ्याकडून ते ऐकून, तेच स्वीकारावं.
सर्वत्रैक्यावबोधेन मौर्ख्यक्षयभुवाधुना । निरिच्छास् तावद् आकाशविशदास् संस्थिता वयम्
सर्वत्र एकत्वाची जाणीव होऊन, अज्ञान नष्ट झाल्यामुळे, आता आम्ही सर्व इच्छांपासून मुक्त होऊन, आकाशासारखे निर्मळ राहिलो आहोत.
यादृग् एषणम् अस्माकम् तादृग् एतद् अनेषणम् । एषणानेषणे भेदश् चिन्मात्रोल्लसने हि कः
जशी आमची इच्छा असते, तशीच इच्छाशून्यता देखील असते; शुद्ध चैतन्याच्या प्रकाशात, इच्छा आणि इच्छाशून्यता यात काय वेगळेपण उरते?
तस्माद् आद्यन्तमध्येषु ये वयं पुरुषोत्तम । मौर्ख्यम् एव परित्यज्य त एवेमे स्थिता इह
म्हणून, हे श्रेष्ठ पुरुषा, जे आपण सुरुवातीला, मध्ये आणि शेवटी फक्त अज्ञान सोडतो, तेच येथे खरे स्थिर राहतात.
साम्प्रतं प्रकृतेनेमं कालं नीत्वा क्रमेण वै । विदेहतां प्रयास्यामः प्रभो कालेन केनचित्
आता, निसर्गाच्या प्रवाहानुसार, हा काळ हळूहळू पार पाडून, प्रभो, कोणत्यातरी मार्गाने आम्ही देहाच्या पलीकडील अवस्थेला जाऊ.