चतुर्दिक्कं चतुर्भिश् च नारिकेलमहाफलैः । पूर्णकुम्भतया गाङ्गवारिपूरैः प्रकल्पितैः
चारही दिशांना, मोठ्या नारळांनी, पूर्ण कलशासारखे गंगेच्या पाण्याने भरलेले ठेवले,
ज्वलयाम् आसतुस् तस्यां मध्ये चन्दनदारुभिः । ज्वलनं ज्वलितज्वालं दक्षिणस्थप्रदक्षिणम्
मध्यभागी, चंदनाच्या लाकडाने प्रज्वलित केलेली तेजस्वी अग्नी पेटवली, ती दक्षिणेला ठेवून प्रदक्षिणा घातली.
पूर्वाभिमुखम् अग्नेस् ताव् अग्रे पल्लवविष्टरे । नियोज्य दम्पती कान्तौ तयोर् विविशतुस् स्वयम्
पूर्वेकडे तोंड करून, अग्नीसमोर, त्या दोघांना ताज्या पानांच्या आसनावर बसवले आणि ते स्वतः तिथे गेले.
स हुत्वा तिललाजादि पावकाय शिखिध्वजः । उत्थायोत्थाप्य कान्तां च पाणिभ्यां स्वयम् आददे
शिखिध्वजाने तिळ, तांदूळ आणि इतर धान्य अग्नीत समर्पित केली, मग तो उठला आणि आपल्या प्रियेचा हात धरून तिला उचलले.
अन्योऽन्यं शोभमानौ ताव् अन्याव् इव नवौ शिवौ । चक्रतुर् दम्पती तस्य पावकस्य प्रदक्षिणम्
ते दोघे, जणू नव्याने लग्न केलेल्या शुभ जोडप्यासारखे तेजस्वी दिसत होते, आणि पती-पत्नी म्हणून त्यांनी एकत्रितपणे अग्नीची प्रदक्षिणा केली.
स्वदायं ज्ञानसर्वस्वं हृदयं प्रेम चाचलम् । ददतुस् तौ मिथो मान्यौ स्मितकान्तमुखश्रियौ
स्मितहास्याने उजळलेल्या सुंदर चेहऱ्यांनी, त्या दोघांनी एकमेकांना आपले हृदय, अढळ प्रेम आणि ज्ञानाचे सर्वस्व दिले.
प्रदक्षिणत्रयं कृत्वा लाजान् सन्त्यज्य वह्नये । मद्भार्याम् अम्बराद् दृष्ट्वा करौ तत्यजतुः क्रमात्
तीन प्रदक्षिणा पूर्ण करून, लाजांचे दाणे अग्नीत समर्पित केल्यानंतर, त्यांनी एकमेकांचे हात हळूहळू सोडले, आणि आकाशातून माझ्या पत्नीला पाहिले.
स्मयमानमुखौ कान्तौ चन्द्राव् इव नवोदितौ । पूर्वोपरचिते पुष्पतल्पे विविशतुर् नवे
हसऱ्या चेहऱ्यांनी, दोन नव्या चंद्रांसारखे सुंदर दिसणारे ते दोघे, नव्याने सजवलेल्या फुलांच्या पलंगावर गेले.
एतस्मिन्न् अन्तरे चन्द्रश् चतुर्भागं नभस्तलात् । शनैर् आक्रमयाम् आस शोभां द्रष्टुम् इवैतयोः
इतक्यात, जणू त्यांच्या सौंदर्याचे दर्शन घ्यावे म्हणून, चंद्राने आकाशाचा एक चतुर्थांश भाग हळूहळू व्यापायला सुरुवात केली.
तस्मिन् सानौ लताच्छिद्रैर् द्रष्टुं दृष्टीर् इवाभितः । लोलैस् सञ्चारयाम् आस करान् इन्दुर् वराङ्गने
त्या डोंगरावर, वेलींमधून पडणाऱ्या फटींमधून चंद्राने आपले थरथरणारे किरण जणू हातांसारखे फिरवले, आणि सर्व बाजूंनी त्या सुंदर स्त्रीकडे पाहू लागला.
तैस् तैस् तत्र कथालापैर् इन्दाव् अभ्युदिते तथा । ताव् आसां चक्रतुः कान्तौ दम्पती तु मुहूर्तकम्
चंद्र उजाडू लागला तसा त्या दोघांनी गप्पा आणि गोष्टी करत, थोडा वेळ एकमेकांच्या सहवासात घालवला.
अथोत्थाय ज्वलद्रत्नदीपां काञ्चनकन्दराम् । स्वयं पूर्वोपरचितां गुप्तां विविशतुः प्रियौ
नंतर दोघेही उठून, त्यांनी आधीच तयार केलेली आणि लपवून ठेवलेली, तेजस्वी रत्नांच्या दिव्यांनी उजळलेली, सोन्याची गुहा आत गेले.
नवं ददृशतुस् तत्र तल्पं कुसुमकल्पितम् । परितो व्याप्तम् उत्फुल्लैर् हेमपङ्कजराशिभिः
तिथे त्यांना फुलांनी सजवलेलं एक नवीन पलंग दिसलं, आणि आजुबाजूला फुललेल्या सोन्याच्या कमळांच्या राशी पसरलेल्या होत्या.
मन्दारादिभिर् अन्यैश् च पुष्पैर् म्लानिविवर्जितैः । उच्चकैः पुंप्रमाणेन निर्मितं कुसुमैस् समैः
तो पलंग मंदार आणि इतर ताज्या, न सुकलेल्या फुलांनी सजवलेला होता, आणि माणसाच्या उंचीएवढ्या, सारख्या आकाराच्या फुलांनी उभारलेला होता.
दीर्घेन्दुबिम्बप्रतिमं तुषारस्थलशीतलम् । क्षीरोदजलधाराभं ज्योत्स्नासम्पिण्डपाण्डुरम्
ती चंद्राच्या दीर्घ पूर्णाकृती प्रमाणे दिसत होती, बर्फाळ माळासारखी गार, दूधाच्या समुद्रातील फेसासारखी किंवा चांदण्याच्या प्रकाशासारखी शुभ्र आणि नितळ होती.
प्रतिबिम्बम् अनन्तस्य रत्नभित्ताव् इव स्थितम् । सुगन्धम् उन्नतं कान्तं विशरारुतयोज्झितम्
ती अनंततेचं प्रतिबिंब जणू रत्नजडित भिंतीवर उमटल्यासारखी वाटत होती, सुगंधी, उंच, मनमोहक आणि कुठलाही दोष नसलेली होती.
मिथुनं पुष्पराशौ तत् पपात धवलामले । तस्मिन् समसमाभोगे क्षीरोदे मन्दरो यथा
ते दोघं त्या शुभ्र, स्वच्छ फुलांच्या राशीवर एकत्र विसावले, जणू दूधाच्या समुद्रात मंदार पर्वत विसावल्यासारखे एकमेकांच्या मिठीत गुंतले.
तैस् तैस् ततः प्रणतिपेशलवाग्विलासैस् तत्कालकार्यसुभगैः प्रणयोपचारैः । सत्कान्तयोर् नवनवेन तयोस् सुखेन दीर्घा मुहूर्त इव सा रजनी जगाम
त्यांच्या कोमल शब्दांनी, हळुवार हावभावांनी आणि योग्य वेळी केलेल्या प्रेमळ कृतींनी, त्या दोघांसाठी प्रत्येक क्षण नवे आनंद देणारा वाटला आणि ती रात्र जणू एक अखंड, दीर्घ क्षणासारखी सुखात गेली.
अथ सूर्यांशुरङ्गेण रञ्जिते भुवनोदरे । शिखिध्वजाङ्गना भूयो मदनी कुम्भतां ययौ
सूर्याच्या किरणांनी साऱ्या जगात रंग भरला, तेव्हा शिखिध्वजा ही स्त्री पुन्हा एकदा प्रेमाच्या नशेत हरवली.
एवं महेन्द्रदर्यां ताव् उभौ कुम्भशिखिध्वजौ । स्वयं विवाहिताव् इष्टौ सम्पन्नौ नवदम्पती
म्हणून त्या महान पर्वतावर कुम्भ आणि शिखिध्वज यांनी स्वतःच्या इच्छेने एकमेकांशी विवाह केला आणि दोघेही नवदांपत्य म्हणून पूर्णपणे समाधानी झाले.
विलेसतुर् विचित्रासु प्रत्यहं वनराजिषु । प्रपक्वफलभारासु पुष्पपल्लविनीषु च
ते दोघे दररोज सुंदर वनांत, फुलांनी आणि कोवळ्या पालवीने डवरलेल्या, पिकलेल्या फळांनी लगडलेल्या झाडांमध्ये फिरत असत.
दिवा प्रियतरे मित्रे यामिन्याम् इष्टदम्पती । प्रभादीपाव् इव श्लिष्टौ न वियुक्तौ बभूवतुः
दिवसा ते एकमेकांचे जिवलग मित्र होते आणि रात्री प्रिय पती-पत्नी; जणू प्रकाश आणि दिवा एकत्र असावेत तसे, ते कधीच वेगळे झाले नाहीत.
रेमाते वनकुञ्जेषु गुहासु च महीभृताम् । तमालसालषण्डेषु मन्दारगहनेषु च
ते दोघं वनातील सुंदर झाडीत, डोंगराच्या गुंफांमध्ये, तमाळ आणि साळाच्या दाट बनात, तसेच मंदाराच्या गर्द झाडीत आनंदाने रमले.
सह्यदर्दुरकैलासमहेन्द्रमलयेषु च । गन्धमादनविन्ध्याद्रिलोकालोकतटेषु च
ते सह्याद्री, दर्दुर, कैलास, महेंद्र आणि मलय या पर्वतांवर, तसेच गंधमादन, विंध्य आणि लोकालोक या डोंगरांच्या उतारांवर भटकत होते.
दिनैस् त्रिभिस् त्रिभिर् गत्वा निद्रां गतवति प्रिये । चूडाला राजकार्याणि कृत्वा स्वान्य् आययौ पुनः
तीन दिवस गेले आणि प्रियकर झोपला असता, चूडाळा आपली राजकारणी कामं आटोपून पुन्हा परत आली.
तौ दिवा सुहृदौ रात्रौ दम्पती कुम्भभूमिपौ । नानाकुसुमसंवीतौ तस्थतुर् मुदितौ मिथः
दिवसा ते दोघं मित्रासारखे, रात्री पती-पत्नी म्हणून—कुंभ आणि राजा—नानाविध फुलांनी सजलेले, एकमेकांच्या संगतीत आनंदाने उभे होते.
मासम् एकं महेन्द्राद्रिसानौ सरलसङ्कुले । रत्नकुड्ये गुहागेहे पूजितौ सुरकिन्नरैः
एका महिन्यासाठी, महेंद्र पर्वताच्या उतारावर, जिथे सरळ झाडांची दाटी आहे, रत्नांनी मढवलेल्या गुहेत, देव आणि किन्नर यांच्या सन्मानाने ते राहिले.
हस्तलभ्योदितेन्दौ च मन्दारवनमालिते । एवं शुक्तिमतः पृष्ठे पक्षं पक्षं लतागृहे
ज्या ठिकाणी हात पोहोचेल इतका चंद्र वर आला होता, मंदार फुलांच्या माळांनी सजलेले, अशा रीतीने, शुक्तिमत पर्वताच्या पाठीवर, वेलींनी बनलेल्या घरात, आठवडा मागून आठवडा त्यांनी घालवला.
मासद्वयम् ऋक्षवतो गिरेर् दक्षिणतस् तटे । पारिजातवने देवपुष्पस्तबकमण्डपे
दोन महिने, ऋक्षवत पर्वताच्या दक्षिण उतारावर, पारिजाताच्या बागेत, देवफुलांच्या मंडपाखाली त्यांनी वास्तव्य केले.
जम्बूषण्डतले मेरोः पादे जम्बूनदीतटे । जाम्बूनदमये मासं जम्बूफलरसावनौ
जांभूळ झाडांच्या गड्याखाली, मेरू पर्वताच्या पायथ्याशी, जांभूनदीच्या काठी, सोन्याच्या मंडपात, जांभूळ फळांचा रस पित एक महिना त्यांनी आनंदाने घालवला.