महाराजो महाराज्ञीं भूषयित्वेदम् आह ताम् । राजसे मृगशावाक्षि लक्ष्मीर् इव नवोत्थिता
राजाने राणीला सुंदर दागिन्यांनी सजवलं आणि तिला म्हणाला, "हिरव्या डोळ्यांची राणी, तू अगदी नव्याने प्रकट झालेल्या लक्ष्मीप्रमाणे तेजस्वी दिसतेस."
शक्रेण सह यच् छच्या यल् लक्ष्म्या हरिणा सह । यद् गौर्याश् शम्भुना सार्धं तत् ते भवतु मङ्गलम्
इंद्राला जशी शची, विष्णूला जशी लक्ष्मी आणि शंकराला जशी गौरी लाभली, तशीच सर्व शुभता तुलाही लाभो.
पद्मकन्दाङ्कुररदा लोलनीलोत्पलेक्षणा । आमोदसुभगाकारा त्वं स्थिता पद्मिनीसमा
तुझे डोळे निळ्या कमळासारखे हलणारे, हात कमळाच्या देठासारखे, आणि तुझ्या देहातून सुगंध दरवळतो — तू अगदी कमळासारख्या सुंदर स्त्रीसमान उभी आहेस.
सुरक्तपल्लवकरा स्तबकस्तनधारिणी । त्वम् एव फलदा मन्ये कामकल्पतरोर् लता
तुझे हात लालसर कोमल कळ्यांसारखे, आणि तुझे स्तन फुलांच्या घोसासारखे — मी तुला कामवृक्षाच्या फळ देणाऱ्या वेलीसारखीच मानतो.
हिमशीतावदाताङ्गी ज्योत्स्नाप्रसरहासिनी । पूर्णेन्दुश्रीर् इवोद्युक्ता दृष्टैवाह्लादयस्य् अलम्
तिच्या अंगावर बर्फासारखा उजळपणा होता, चंद्रप्रकाशासारखी हसत होती. पूर्ण चंद्राच्या शोभेने सजलेली ती तयार दिसत होती, आणि तिचा फक्त एक नजरसुद्धा आनंद देणारी होती.
तद् उत्तिष्ठ वरारोहे वेदीं वैवाहिकीं स्वयम् । रत्नपुष्पलताजालै रचयावो यथाक्रमम्
म्हणून, सुंदरिये, उठ आणि आपणच लग्नाची वेदी हळूहळू रत्नांच्या आणि फुलांच्या माळांनी सजवूया.
इत्य् उक्त्वा दम्पती कान्तौ रचयाम् आसतुस् तदा । वेदीम् आत्मविवाहाय महेन्द्रमणिकन्दरे
असं म्हणून, त्या दोघांनी प्रेमाने त्या इंद्राच्या रत्नांनी सजलेल्या गुहेत स्वतःच्या लग्नासाठी वेदी सजवायला सुरुवात केली.
मुक्ताजालैस् सझाङ्कारैः पुष्पोत्तंसैस् सषट्पदैः । रत्नमाल्यैस् सटाङ्कारैर् वैजयन्तीपटैश् चलैः
मुक्त्यांच्या माळांनी, झगमगत्या दागिन्यांनी, फुलांच्या गजऱ्यांनी ज्यावर मधमाशा गुंजारव करत होत्या, रत्नांच्या माळांनी आणि चमकणाऱ्या सजावटींनी, तसेच फडफडणाऱ्या वैजयंत्या वस्त्रांनी,
कल्पवृक्षलतासूत्रैः कल्पस्तबकमण्डलैः । कल्पपादपपट्टैश् च कल्पद्रुमफलोत्करैः
कल्पवृक्षांच्या वेलींनी, त्यांच्या खोडांच्या वर्तुळांनी, सालीच्या पट्ट्यांनी आणि कल्पवृक्षाच्या फळांच्या राशीने,
देवदारुलताजालैः काण्डप्रतिसराङ्कितैः । मुक्ताकुसुमलाजानां प्रकरैस् तारकोपमैः
देवदाराच्या वेलींनी, गाठींनी चिन्हांकित केलेल्या कांड्यांनी, आणि तारकांसारख्या मोत्यांच्या फुलांच्या माळांच्या गटांनी,
चतुर्दिक्कं चतुर्भिश् च नारिकेलमहाफलैः । पूर्णकुम्भतया गाङ्गवारिपूरैः प्रकल्पितैः
चारही दिशांना, मोठ्या नारळांनी, पूर्ण कलशासारखे गंगेच्या पाण्याने भरलेले ठेवले,
ज्वलयाम् आसतुस् तस्यां मध्ये चन्दनदारुभिः । ज्वलनं ज्वलितज्वालं दक्षिणस्थप्रदक्षिणम्
मध्यभागी, चंदनाच्या लाकडाने प्रज्वलित केलेली तेजस्वी अग्नी पेटवली, ती दक्षिणेला ठेवून प्रदक्षिणा घातली.
पूर्वाभिमुखम् अग्नेस् ताव् अग्रे पल्लवविष्टरे । नियोज्य दम्पती कान्तौ तयोर् विविशतुस् स्वयम्
पूर्वेकडे तोंड करून, अग्नीसमोर, त्या दोघांना ताज्या पानांच्या आसनावर बसवले आणि ते स्वतः तिथे गेले.
स हुत्वा तिललाजादि पावकाय शिखिध्वजः । उत्थायोत्थाप्य कान्तां च पाणिभ्यां स्वयम् आददे
शिखिध्वजाने तिळ, तांदूळ आणि इतर धान्य अग्नीत समर्पित केली, मग तो उठला आणि आपल्या प्रियेचा हात धरून तिला उचलले.
अन्योऽन्यं शोभमानौ ताव् अन्याव् इव नवौ शिवौ । चक्रतुर् दम्पती तस्य पावकस्य प्रदक्षिणम्
ते दोघे, जणू नव्याने लग्न केलेल्या शुभ जोडप्यासारखे तेजस्वी दिसत होते, आणि पती-पत्नी म्हणून त्यांनी एकत्रितपणे अग्नीची प्रदक्षिणा केली.
स्वदायं ज्ञानसर्वस्वं हृदयं प्रेम चाचलम् । ददतुस् तौ मिथो मान्यौ स्मितकान्तमुखश्रियौ
स्मितहास्याने उजळलेल्या सुंदर चेहऱ्यांनी, त्या दोघांनी एकमेकांना आपले हृदय, अढळ प्रेम आणि ज्ञानाचे सर्वस्व दिले.
प्रदक्षिणत्रयं कृत्वा लाजान् सन्त्यज्य वह्नये । मद्भार्याम् अम्बराद् दृष्ट्वा करौ तत्यजतुः क्रमात्
तीन प्रदक्षिणा पूर्ण करून, लाजांचे दाणे अग्नीत समर्पित केल्यानंतर, त्यांनी एकमेकांचे हात हळूहळू सोडले, आणि आकाशातून माझ्या पत्नीला पाहिले.
स्मयमानमुखौ कान्तौ चन्द्राव् इव नवोदितौ । पूर्वोपरचिते पुष्पतल्पे विविशतुर् नवे
हसऱ्या चेहऱ्यांनी, दोन नव्या चंद्रांसारखे सुंदर दिसणारे ते दोघे, नव्याने सजवलेल्या फुलांच्या पलंगावर गेले.
एतस्मिन्न् अन्तरे चन्द्रश् चतुर्भागं नभस्तलात् । शनैर् आक्रमयाम् आस शोभां द्रष्टुम् इवैतयोः
इतक्यात, जणू त्यांच्या सौंदर्याचे दर्शन घ्यावे म्हणून, चंद्राने आकाशाचा एक चतुर्थांश भाग हळूहळू व्यापायला सुरुवात केली.
तस्मिन् सानौ लताच्छिद्रैर् द्रष्टुं दृष्टीर् इवाभितः । लोलैस् सञ्चारयाम् आस करान् इन्दुर् वराङ्गने
त्या डोंगरावर, वेलींमधून पडणाऱ्या फटींमधून चंद्राने आपले थरथरणारे किरण जणू हातांसारखे फिरवले, आणि सर्व बाजूंनी त्या सुंदर स्त्रीकडे पाहू लागला.
तैस् तैस् तत्र कथालापैर् इन्दाव् अभ्युदिते तथा । ताव् आसां चक्रतुः कान्तौ दम्पती तु मुहूर्तकम्
चंद्र उजाडू लागला तसा त्या दोघांनी गप्पा आणि गोष्टी करत, थोडा वेळ एकमेकांच्या सहवासात घालवला.
अथोत्थाय ज्वलद्रत्नदीपां काञ्चनकन्दराम् । स्वयं पूर्वोपरचितां गुप्तां विविशतुः प्रियौ
नंतर दोघेही उठून, त्यांनी आधीच तयार केलेली आणि लपवून ठेवलेली, तेजस्वी रत्नांच्या दिव्यांनी उजळलेली, सोन्याची गुहा आत गेले.
नवं ददृशतुस् तत्र तल्पं कुसुमकल्पितम् । परितो व्याप्तम् उत्फुल्लैर् हेमपङ्कजराशिभिः
तिथे त्यांना फुलांनी सजवलेलं एक नवीन पलंग दिसलं, आणि आजुबाजूला फुललेल्या सोन्याच्या कमळांच्या राशी पसरलेल्या होत्या.
मन्दारादिभिर् अन्यैश् च पुष्पैर् म्लानिविवर्जितैः । उच्चकैः पुंप्रमाणेन निर्मितं कुसुमैस् समैः
तो पलंग मंदार आणि इतर ताज्या, न सुकलेल्या फुलांनी सजवलेला होता, आणि माणसाच्या उंचीएवढ्या, सारख्या आकाराच्या फुलांनी उभारलेला होता.
दीर्घेन्दुबिम्बप्रतिमं तुषारस्थलशीतलम् । क्षीरोदजलधाराभं ज्योत्स्नासम्पिण्डपाण्डुरम्
ती चंद्राच्या दीर्घ पूर्णाकृती प्रमाणे दिसत होती, बर्फाळ माळासारखी गार, दूधाच्या समुद्रातील फेसासारखी किंवा चांदण्याच्या प्रकाशासारखी शुभ्र आणि नितळ होती.
प्रतिबिम्बम् अनन्तस्य रत्नभित्ताव् इव स्थितम् । सुगन्धम् उन्नतं कान्तं विशरारुतयोज्झितम्
ती अनंततेचं प्रतिबिंब जणू रत्नजडित भिंतीवर उमटल्यासारखी वाटत होती, सुगंधी, उंच, मनमोहक आणि कुठलाही दोष नसलेली होती.
मिथुनं पुष्पराशौ तत् पपात धवलामले । तस्मिन् समसमाभोगे क्षीरोदे मन्दरो यथा
ते दोघं त्या शुभ्र, स्वच्छ फुलांच्या राशीवर एकत्र विसावले, जणू दूधाच्या समुद्रात मंदार पर्वत विसावल्यासारखे एकमेकांच्या मिठीत गुंतले.
तैस् तैस् ततः प्रणतिपेशलवाग्विलासैस् तत्कालकार्यसुभगैः प्रणयोपचारैः । सत्कान्तयोर् नवनवेन तयोस् सुखेन दीर्घा मुहूर्त इव सा रजनी जगाम
त्यांच्या कोमल शब्दांनी, हळुवार हावभावांनी आणि योग्य वेळी केलेल्या प्रेमळ कृतींनी, त्या दोघांसाठी प्रत्येक क्षण नवे आनंद देणारा वाटला आणि ती रात्र जणू एक अखंड, दीर्घ क्षणासारखी सुखात गेली.
अथ सूर्यांशुरङ्गेण रञ्जिते भुवनोदरे । शिखिध्वजाङ्गना भूयो मदनी कुम्भतां ययौ
सूर्याच्या किरणांनी साऱ्या जगात रंग भरला, तेव्हा शिखिध्वजा ही स्त्री पुन्हा एकदा प्रेमाच्या नशेत हरवली.
एवं महेन्द्रदर्यां ताव् उभौ कुम्भशिखिध्वजौ । स्वयं विवाहिताव् इष्टौ सम्पन्नौ नवदम्पती
म्हणून त्या महान पर्वतावर कुम्भ आणि शिखिध्वज यांनी स्वतःच्या इच्छेने एकमेकांशी विवाह केला आणि दोघेही नवदांपत्य म्हणून पूर्णपणे समाधानी झाले.