मिथुनैकसखी यामा कुमुदोत्करहासिनी । प्रालेयजालप्रकरं विकिरन्ती समाययौ
मिथुनाची एकटी मैत्रीण असलेली, उमललेल्या कमळांसारखी हसणारी रात्र आली आणि तिने बर्फासारख्या दवाचे थवे सगळीकडे पसरले.
रत्नदीपान् बहून् सम्यक् कुम्भस् सानाव् अयोजयत् । ज्योतींषीन्द्वर्कयुक्तानि पद्मोद्भव इवाम्बरात्
कुंभाने अनेक रत्नांनी सजवलेले दिवे नीट लावले, जणू काही कमळातून जन्मलेल्याने आकाशात चंद्र-सूर्यांसोबत प्रकाशांची माळच मांडली.
भूषयाम् आस राजानं स्त्रीत्वं गच्छन् निशामुखे । चन्दनागुरुकर्पूरपूरैर् मृगजकुङ्कुमैः
रात्र संपता, स्त्रीचे रूप घेऊन त्याने राजाला संपूर्ण चंदन, अगर, कर्पूर आणि कस्तुरी-कुंकवाच्या सुवासिक पूडांनी सजवले.
हारकेयूरकटकैस् तथा कल्पलतांशुकैः । स्रग्दामैर् अवतंसैश् च माल्यैश् च विविधोम्भितैः
त्याने राजाला हार, केयूर, कडे, तसेच कल्पवेलांच्या माळा, फुलांच्या गजरे, कानातले आणि विविध सुंदर फुलांच्या सजावटींनी सजवले.
तथा कल्पलतागुच्छैर् मन्दारैः पारिजातकैः । सन्तानैर् बहुरत्नैश् च मौलिना चेन्दुरूपिणा
त्याचप्रमाणे, कल्पवृक्षाच्या वेल्यांचे घोस, मंदार आणि पारिजात फुलं, अनेक रत्नांनी सजलेली संताना फुलं आणि चंद्रासारखा मुकुट यांनीही ती शोभून गेली.
एतावताथ कालेन वधूत्वं कुम्भ आययौ । घनस्तनतटाक्रान्तो बभूवाशु विलासवान्
काही काळानंतर कुंभा वधू झाली, तिची स्तनं भरलेली व उठावदार झाली आणि ती लवकरच आकर्षक व लाघवी झाली.
इदं सञ्चिन्तयाम् आस सम्पन्नो ऽयम् अहं वधूः । कामायात्मा मयादेयः कार्यं कालोचितं किल
ती मनाशी विचार करू लागली — 'आता मी वधू झाले आहे; माझं शरीर आता कामासाठी आहे, आणि मला योग्य वेळी योग्य कृत्य करावं लागेल.'
इयम् अस्मि वधूः कान्ता भर्तायं मे पुरस् स्थितः । गृहाण काम माम् एहि कालो ऽयं तव हृच्छय
'मी ही वधू आहे, प्रिय आहे, आणि माझा पती समोर उभा आहे; ये, मला स्वीकार, कारण हा तुझ्या मनाच्या इच्छेचा काळ आहे.'
इति सञ्चिन्त्य भर्तारम् अग्रस्थम् अभिमण्डितम् । उदयन्तम् इवादित्यं रतिः कामम् इवाह सा
अशी विचार करून, रती आपल्या पतीसमोर सुंदर वस्त्रांनी सजून उभी राहिली आणि जणू काही तो उगवता सूर्यच आहे, तशी त्याच्याजवळ गेली, जशी इच्छा कामाकडे आकर्षित होते.
अहं मदनिका नाम भार्यास्मि तव मानद । पतये ते प्रणामो ऽयं सस्नेहं क्रियते मया
माझं नाव मदनिक आहे, मी तुझी पत्नी आहे, हे मान्यवर, मी तुला प्रेमाने हा नमस्कार करते.
इत्य् उक्त्वा सानवद्याङ्गी लज्जावनमितानना । लोलालकेन शिरसा प्रणनाम नयात् पतिम्
असं म्हणून, निर्दोष अंग असलेली ती, लाजेने चेहरा खाली घालून, मोकळ्या केसांनी डोकं वाकवून आपल्या पतीला नमस्कार करू लागली.
उवाचेदं च हे नाथ त्वं मां भूषय भूषणैः । क्रमेणाग्निं च सञ्ज्वाल्य मत्पाणिग्रहणं कुरु
तिने असंही म्हटलं: हे नाथा, मला दागिन्यांनी सजवा आणि मग अग्नी प्रज्वलित करून माझा हात धरून लग्न करा.
राजसे ऽतितरां नाथ मां करोषि स्मरातुराम् । रतेर् विवाहे मदनम् अभिभूयाधितिष्ठसि
नाथा, तुम्ही मला इतकी उत्कटतेने प्रेमात वेडी करता की, रतीच्या विवाहातसुद्धा तुम्ही कामदेवालाही हरवता.
इन्दोर् इवांशुजालानि राजन् माल्यानि भान्ति ते । मेरुगङ्गाप्रवाहाभां धत्ते हारस् तवोरसि
राजा, तुमच्या गळ्यातली फुले जणू चंद्राच्या किरणांसारखी चमकतात आणि छातीवरचा हार मेरू पर्वतावरून वाहणाऱ्या गंगेच्या प्रवाहासारखा भासतो.
मन्दारकुसुमप्रोतैः कुन्तलैर् नृप राजसे । कनकाब्जम् इवालोलैर् भृङ्गैः केसरधूसरैः
राजा, मंदार फुलांनी सजवलेले तुमचे केस जणू सोन्याच्या कमळासारखे दिसतात, आणि त्यावर केसराने माखलेल्या, सतत हलणाऱ्या मधमाशांसारखे वाटतात.
रत्नांशुजालैः कुसुमैश् श्रिया स्थैर्येण तेजसा । उन्नत्या च विभो मेरुम् अभिभूयावतिष्ठसे
रत्नांच्या किरणांनी, फुलांनी, तुमच्या तेजाने, स्थैर्याने आणि वैभवाने, तसेच तुमच्या महानतेने, प्रभो, तुम्ही मेरू पर्वतालाही मागे टाकता.
एवमादि वदन्तौ तौ भविष्यन्नवदम्पती । प्रच्छन्नपूर्वदाम्पत्यौ मिथस् तुष्टौ बभूवतुः
अशा रीतीने दोघेही बोलत असताना, ज्यांचं पती-पत्नीपण आधी गुप्त होतं, ते दोघं एकमेकांमध्ये समाधान पावले.
महाराज्ञीं मदनिकां महाराजश् शिखिध्वजः । काञ्चनामलपर्यङ्के नियोज्याभूषयत् स्वयम्
राजा शिखिध्वजाने स्वतः राणी मदनिकेला स्वच्छ सोन्याच्या पलंगावर बसवून सुंदर दागिन्यांनी सजवलं.
अवतंसैस् तथा माल्यैर् मणिमुक्ताविभूषणैः । वस्त्रैर् विलेपनैः पुष्पैर् उचितस्थानयोजितैः
त्याने तिच्या कानातले, हार, मणी आणि मोत्यांचे दागिने, वस्त्र, सुगंधी लेप आणि फुलं योग्य त्या जागी घालून तिला सजवलं.
सा बभौ भूषिता तन्वी मदनी मददायिनी । गिरिजेव विवाहोत्का कामकान्तेव कामिनी
ती सडपातळ आणि सुंदर दागिन्यांनी सजलेली, मन मोहवणारी आणि आनंद देणारी दिसत होती, जशी विवाहासाठी उत्सुक पार्वती किंवा प्रियकरासाठी तळमळणारी प्रेयसी.
महाराजो महाराज्ञीं भूषयित्वेदम् आह ताम् । राजसे मृगशावाक्षि लक्ष्मीर् इव नवोत्थिता
राजाने राणीला सुंदर दागिन्यांनी सजवलं आणि तिला म्हणाला, "हिरव्या डोळ्यांची राणी, तू अगदी नव्याने प्रकट झालेल्या लक्ष्मीप्रमाणे तेजस्वी दिसतेस."
शक्रेण सह यच् छच्या यल् लक्ष्म्या हरिणा सह । यद् गौर्याश् शम्भुना सार्धं तत् ते भवतु मङ्गलम्
इंद्राला जशी शची, विष्णूला जशी लक्ष्मी आणि शंकराला जशी गौरी लाभली, तशीच सर्व शुभता तुलाही लाभो.
पद्मकन्दाङ्कुररदा लोलनीलोत्पलेक्षणा । आमोदसुभगाकारा त्वं स्थिता पद्मिनीसमा
तुझे डोळे निळ्या कमळासारखे हलणारे, हात कमळाच्या देठासारखे, आणि तुझ्या देहातून सुगंध दरवळतो — तू अगदी कमळासारख्या सुंदर स्त्रीसमान उभी आहेस.
सुरक्तपल्लवकरा स्तबकस्तनधारिणी । त्वम् एव फलदा मन्ये कामकल्पतरोर् लता
तुझे हात लालसर कोमल कळ्यांसारखे, आणि तुझे स्तन फुलांच्या घोसासारखे — मी तुला कामवृक्षाच्या फळ देणाऱ्या वेलीसारखीच मानतो.
हिमशीतावदाताङ्गी ज्योत्स्नाप्रसरहासिनी । पूर्णेन्दुश्रीर् इवोद्युक्ता दृष्टैवाह्लादयस्य् अलम्
तिच्या अंगावर बर्फासारखा उजळपणा होता, चंद्रप्रकाशासारखी हसत होती. पूर्ण चंद्राच्या शोभेने सजलेली ती तयार दिसत होती, आणि तिचा फक्त एक नजरसुद्धा आनंद देणारी होती.
तद् उत्तिष्ठ वरारोहे वेदीं वैवाहिकीं स्वयम् । रत्नपुष्पलताजालै रचयावो यथाक्रमम्
म्हणून, सुंदरिये, उठ आणि आपणच लग्नाची वेदी हळूहळू रत्नांच्या आणि फुलांच्या माळांनी सजवूया.
इत्य् उक्त्वा दम्पती कान्तौ रचयाम् आसतुस् तदा । वेदीम् आत्मविवाहाय महेन्द्रमणिकन्दरे
असं म्हणून, त्या दोघांनी प्रेमाने त्या इंद्राच्या रत्नांनी सजलेल्या गुहेत स्वतःच्या लग्नासाठी वेदी सजवायला सुरुवात केली.
मुक्ताजालैस् सझाङ्कारैः पुष्पोत्तंसैस् सषट्पदैः । रत्नमाल्यैस् सटाङ्कारैर् वैजयन्तीपटैश् चलैः
मुक्त्यांच्या माळांनी, झगमगत्या दागिन्यांनी, फुलांच्या गजऱ्यांनी ज्यावर मधमाशा गुंजारव करत होत्या, रत्नांच्या माळांनी आणि चमकणाऱ्या सजावटींनी, तसेच फडफडणाऱ्या वैजयंत्या वस्त्रांनी,
कल्पवृक्षलतासूत्रैः कल्पस्तबकमण्डलैः । कल्पपादपपट्टैश् च कल्पद्रुमफलोत्करैः
कल्पवृक्षांच्या वेलींनी, त्यांच्या खोडांच्या वर्तुळांनी, सालीच्या पट्ट्यांनी आणि कल्पवृक्षाच्या फळांच्या राशीने,
देवदारुलताजालैः काण्डप्रतिसराङ्कितैः । मुक्ताकुसुमलाजानां प्रकरैस् तारकोपमैः
देवदाराच्या वेलींनी, गाठींनी चिन्हांकित केलेल्या कांड्यांनी, आणि तारकांसारख्या मोत्यांच्या फुलांच्या माळांच्या गटांनी,