देवार्चनायावचितम् इदं यत् कुसुमं मया । अङ्ग त्वदङ्गसङ्गेन तत् प्रयातु कृतार्थताम्
देवांची पूजा करण्यासाठी मी हे फुलं वेचलं आहे. आता तुझ्या स्पर्शानं या फुलाला खरं अर्थानं यश मिळावं.
जीवितं याति साफल्यं ममाभ्यागतपूजया । देवाद् अप्य् अधिकं पूज्यस् सताम् अभ्यागतो जनः
तू इथे आलास, तुझी पूजा करण्यामुळे माझं आयुष्य सार्थकी लागलं. सज्जनांच्या घरी आलेला पाहुणा देवांपेक्षाही जास्त मानाचा असतो.
तत् कस् त्वं कस्य पुत्रस् त्वं किम् आयातो ऽस्य् अनुग्रहात् । एतं मे संशयं छिन्द्धि विमलेन्दुसमानन
म्हणून, तू कोण आहेस? कुणाचा मुलगा आहेस? कोणत्या कृपेने इथे आलास? तुझं मुख शुद्ध चंद्रासारखं आहे, माझ्या या शंकेचं समाधान कर.
राजर्षे शृणु वक्ष्यामि यथापृष्टम् अखण्डितम् । अवर्णनं हि जिह्मत्वं तत् सताम् अतिनिन्दितम्
राजऋषी, जसं तू विचारलं आहेस तसंच मी तुला काहीही लपवून न सांगता सांगतो. स्वतःचं वर्णन न करणं हे वाकडेपणाचं लक्षण आहे आणि सज्जनांत ते फार निंदनीय मानलं जातं.
अस्त्य् अस्मिञ् जगतः कोशे शुद्धात्मा नारदो मुनिः । पुण्यलक्ष्म्या मुखे कान्ते कर्पूरतिलकोपमः
या जगाच्या विस्तारात निर्मळ आत्मा असलेले नारद ऋषी वास करतात. त्यांच्या चेहऱ्यावर पुण्याच्या सौभाग्याची कांती आहे, आणि तो चेहरा कर्पूराच्या टिळ्यासारखा उजळून निघतो.
स कदाचिन् मुनिर् मेरोर् गुहायां ध्यानम् आस्थितः । अधित्यकायां भूतानाम् अदृश्यश् शान्तमानसः
एकदा नारद ऋषी मेरू पर्वताच्या गुहेत ध्यानस्थ बसले होते. त्या वेळी त्यांच्या मनात पूर्ण शांतता होती आणि पर्वताच्या उतारावर असलेल्या जीवांना ते दिसत नव्हते.
तत्र हेमतटे गङ्गा वहत्य् उरुतरङ्गिणी । मेरुलक्ष्म्यास् स्फुरद्रूपा भाति हारलतेव या
तेथे सोन्याच्या काठावर मोठ्या लाटा असलेली गंगा वाहते. मेरूच्या संपत्तीमुळे तिचा तेजस्वी रूप उजळते, आणि ती मोत्यांच्या माळेसारखी सुंदर दिसते.
एकदा नारदमुनिर् ध्यानान्ते सरितस् तटे । ध्वनद्वलयम् अश्रौषील् लीलाकलकलारवम्
एकदा ध्यान संपल्यावर नारद ऋषींनी नदीच्या काठावर हास्य आणि खेळाच्या गोड आवाजाचा गजर ऐकला.
किम् एतद् इत्य् असौ किञ्चिज्जातप्रायकुतूहलः । हेलयालोकयन् नद्याम् अपश्यल् ललनागणम्
‘हे काय आहे?’ असा थोडासा कुतूहल वाटत असताना, त्याने सहजपणे नदीकडे पाहिलं आणि तिथे स्त्रियांचा एक समूह दिसला.
रम्भातिलोत्तमाप्रायं निर्यातं जललीलया । क्रीडन्तं त्यक्तवसनं देशे पुरुषवर्जिते
त्या सर्व जण रंभा आणि तिलोत्तमा यांसारख्या सुंदर दिसत होत्या, पाण्यात खेळण्यासाठी बाहेर आल्या होत्या, वस्त्र सोडून, आणि तिथे एकही पुरुष नव्हता.
काञ्चनाम्भोजमुकुलसुन्दरैस् स्तनमण्डलैः । परिवेल्लितम् अन्योऽन्यं फलैः कान्तद्रुमं यथा
त्यांचे स्तन सोन्याच्या कमळाच्या कळ्यांसारखे सुंदर होते, एकमेकांवर टेकलेले आणि मिसळलेले, जणू काही सुंदर झाडांची फळं एकमेकांत गुंतलेली आहेत.
द्रुतहेमरसापूरनिर्झराभोगभासुरैः । कुर्वन्तम् ऊरुभिः काममन्दिरस्तम्भविभ्रमम्
त्यांचे उरू वाहत्या सोन्याच्या मधासारख्या चमकत होते, आणि त्या उरूंमुळे जणू काही काममंदिरातील खांबांची शोभा निर्माण झाली होती.
निर्मलीकृतचन्द्रेण व्याप्तव्योम्ना विलासिना । लावण्यरसपूरेण तर्जयन्तम् इवापगाम्
शुद्ध झालेल्या चंद्रामुळे, तेजस्वी आकाशात सर्वत्र पसरलेले, सौंदर्याच्या रसाने ओसंडून वाहणारे, जणू काही नद्यांनाही आव्हान देणारे असे दिसत होते.
प्राकारैर् अमरोद्याने रथचक्रैर् मनोभुवः । उत्पथार्पितगङ्गाम्बुनितम्बतटसेतुभिः
देवतांच्या बागेतील भक्कम तटांनी, मनोन्मनाच्या रथाच्या चाकांनी, आणि अनोख्या वाटांवर ठेवलेल्या गंगाजलाच्या पूलांनी ते सजले होते.
सर्वत्र दृष्टसर्वाङ्गं विश्वरूपम् इवास्थितम् । प्रतिबिम्बितसर्वार्थम् अन्योऽन्यादर्शतां गतम्
सर्वत्र, सर्व अंगांनी प्रकटलेले, विश्वरूपात स्थिर झालेले, सर्व वस्तूंचे प्रतिबिंब दाखवणारे आणि एकमेकांना आरशासारखे दर्शवणारे असे ते होते.
कालकल्पतरोर् वर्षविटपात् पक्षपल्लवात् । विविधर्तुलताजालाद् दिनश्रीकलिकाकुलात्
कालरूपी कल्पवृक्षाच्या फांद्या-पानांतून, विविध कापसाच्या जाळ्यांतून, आणि दिवसाच्या शोभेच्या कळ्यांच्या गर्दीतून ते प्रकट झाले होते.
आलोकपुष्परजसो जाताद् गगनकानने । स्फुरज्जगत्खगव्रातात् सप्ताब्ध्येकालवालकात्
आकाशातील प्रकाशमान फुलांच्या परागातून, जगभर विहरणाऱ्या पक्ष्यांच्या थव्यांतून, आणि सात समुद्रांपैकी एका केसाच्या बारीकपणातून हे सृष्टीचे अद्भुत रूप निर्माण झाले आहे.
मासस्तबकवृन्तेषु वृद्धिं यान्तं रसान्वितम् । उद्धृत्योद्धृत्य सम्पूर्णं चालिताम्भोदपल्लवम्
मासिक फुलांच्या दांड्यांमध्ये, रसाने भरभरून वाढणाऱ्या, पुन्हा पुन्हा उचलून पूर्ण केलेल्या, आणि ढगांच्या हलणाऱ्या कळ्यांमध्ये हे जीवन फुलत आहे.
आलोलालककेशाक्षितारकादिमधुव्रतम् । अमृतापद्विघाताय कोशसञ्चयकारिभिः
तारकांसारख्या डोळ्यांनी आणि लहरत्या केसांनी सजलेल्या फुलांच्या मधासाठी आसुसलेल्या मधमाशा, अमृताच्या मार्गात अडथळा निर्माण करण्यासाठी आपली पोते साठवत आहेत.
दुष्प्रापे भूतसङ्घानां विकसत्कनकाम्बुजे । पद्मपल्लवसञ्छन्नं गुप्तं मेरोर् गुहान्तरे
जीवनाच्या या गूढ रूपाला, असंख्य जीवांच्या टोल्यांना सहज मिळवता येत नाही; ते सोन्यासारख्या कमळांनी फुललेले, कमळाच्या कोवळ्या पानांनी झाकलेले, मेरू पर्वताच्या गुहेत लपलेले आहे.
शीतले स्वर्धुनीतीरे यत्नोत्सृष्टमलं पुरः । चन्द्रबिम्बफलापूरम् एकत्रैवोपसम्भृतम्
स्वर्गीय नदीच्या गार काठी त्याच्या समोर अगदी स्वच्छ आणि ताज्या फळांचा एक मोठा ढीग ठेवलेला होता, जणू चंद्राच्या गोलासारखी फळं एकत्र गोळा केली आहेत.
स्त्रैणम् आलोक्य तत् कान्तं सहसैव मनो मुनेः । अनाश्रितविवेकांशं बभूवानन्दितं स्फुरत्
ती सुंदर स्त्री पाहताच ऋषीचं मन अचानक तिच्याकडे ओढलं गेलं; त्याचं मन आनंदानं उजळून निघालं आणि त्याला विवेकाचा विसर पडला.
आनन्दवलिते चित्ते क्षुब्धे प्राणानिले स्थिते । बभूव तस्य तुष्टस्य मदनस्खलितं तदा
आनंदानं भरलेल्या मनात, अस्थिर श्वास घेत असताना, त्या समाधानाच्या क्षणी त्याच्याकडून वासनामय चूक घडली.
फलं रसापूर्णम् इव ग्रीष्मान्त इव तोयदः । प्रत्यग्रः पादपश् छिन्नलतावृन्त इवोत्तमः
रसाने भरलेल्या ताज्या फळासारखा, उन्हाळ्याच्या अखेरीस येणाऱ्या पावसाळ्या ढगासारखा, किंवा वेल तुटलेल्या तरुण झाडासारखा तो त्या वेळी आपल्या उत्कर्षावर होता.
अवश्यायकणस्यन्दी शशाङ्क इव वा मुनिः । बिसं द्विधा यातम् इव गलत्साररसो ऽभवत्
तो ऋषी, जणू काही चंद्रम्याप्रमाणे अमृत ओघळवत होता, आणि जणू कमळाच्या डिंकाचा गाभा दोन तुकड्यांत विभागला गेला आहे, त्यातून सार निघून जात आहे, असं वाटलं. त्याला हे ओघळ थांबवता येईना.
तादृशो ऽपि बहुज्ञो ऽपि जीवन्मुक्तो ऽप्य् असौ मुनिः । निरिच्छो ऽपि निरास्थो ऽपि नकिञ्चिदुपमो ऽप्य् अलम्
असा असूनही, खूप विद्वान असूनही, जिवंतपणी मुक्त झालेला असूनही, कोणतीही इच्छा नसलेला, सर्व गोष्टींपासून अलिप्त, आणि कोणाशीही तुलना न होणारा असा तो ऋषी, तरीही या अवस्थेला गेला.
सबाह्याभ्यन्तरं नित्यम् आकाशविशदो ऽपि च । नारदो ऽपि कथं ब्रह्मन् मदनस्खलितो ऽभवत्
हे ब्रह्मन्, बाहेरून आणि आतून नेहमीच निर्मळ, आकाशासारखा स्वच्छ, आणि नारदासुद्धा, कामाच्या मोहाने कसा भरकटला?
सर्वस्या एव राजेन्द्र भूतजातेर् जगत्त्रये । देवादेर् अपि देहो ऽयं द्वयात्मैवं स्वभावतः
हे राजाधिराज, या तिन्ही जगात, सर्व सजीवांसाठी — अगदी देवांसाठीसुद्धा — हे शरीर जन्मतःच द्वैती असतं, असं त्याचं स्वभाव आहे.
अज्ञम् अस्त्व् अथ वा तज्ज्ञं यावन् मत्तं शरीरकम् । सर्वम् एव जगत्य् अङ्ग सुखदुःखमयं स्मृतम्
कोणाला ज्ञान असो वा अज्ञान, जोपर्यंत देह मोहाने भारलेला आहे, प्रिय सखा, तोपर्यंत हे संपूर्ण जग सुख-दुःखाने भरलेले वाटते.
हृद्यादिना पदार्थेन केनचिद् वर्धते सुखम् । आलोक इव दीपेन महाम्बुधिर् इवेन्दुना
मनाला आवडणाऱ्या कुठल्यातरी गोष्टीमुळे सुख वाढते, जसे दिव्यामुळे प्रकाश वाढतो किंवा चंद्रामुळे मोठ्या समुद्राला भरती येते.