स्वयं नानात्वम् आयान्ति चिरं जाड्यात् स्फुरन्ति च । सुविविक्ताश् शमं यान्ति तरङ्गा इव तोयधेः
आपोआप वेगवेगळ्या रूपांत येतात, बराच काळ जडपणात राहतात, आणि मग अचानक सजीव होतात; नंतर स्पष्टपणे वेगळ्या दिसतात आणि शांत होतात, जणू काही समुद्रातील लाटा शांत होत जातात.
यतो यान्ति समुत्सेधं यतो यान्ति शमं स्वयम् । एते जाड्यविवेकाभ्यां तरङ्गा इव तोयधेः
जिथून त्या उगवतात, जिथे त्या आपोआप शांत होतात, त्या लाटा जडपणा आणि विवेकामुळे समुद्रातील लाटांसारख्या असतात.
ये विवेकवशतो लयं गता राम पञ्चकविलासराशयः । ते न भूय इह यान्ति संस्थितिं प्रभ्रमन्ति जगतीतरे मुहुः
हे राम, जे पंचप्रकारच्या वृत्ती विवेकामुळे विलीन झाल्या आहेत, त्या पुन्हा येथे स्थिर राहत नाहीत; पण इतर सगळ्या जगभर सारख्या भटकत राहतात.
एतत् पञ्चकबीजं यत् कुण्डलिन्यां तद् अन्तरे । प्राणमारुतरूपेण तस्यां स्फुरति सर्वदा
ही पंचप्रकारची बीजे जी कुंडलिनीत आहेत, ती आत नेहमी प्राण आणि वायूच्या रूपाने प्रकट होत असतात.
सान्तः कुण्डलिनी स्पन्दस्पर्शसंवित्कलामला । कलोक्ता कलनेनाशु कथिता चेतनेन चित्
अंतःस्थित कुंडलिनी ही स्पंदन, स्पर्श, जाणीव आणि कला या स्वरूपात अगदी निर्मळ आहे. तिला 'कला' असं म्हणतात, आणि चेतनेने ती लगेचच 'चेतना' म्हणून ओळखली जाते.
जीवनाज् जीवतां याता मननाच् च मनस् स्थिता । सङ्कल्पात् सैव सङ्कल्पो बोधाद् बुद्धिर् इति स्मृता
जिवंतपणातून ती सर्व प्राण्यांची प्राणशक्ती होते; विचारातून ती मनात वास करते; संकल्पातून तीच संकल्प बनते; आणि ज्ञानातून तिला 'बुद्धी' असं म्हटलं जातं.
अहङ्कारकलां याता सैषा पुर्यष्टकाभिधा । स्थिता कुण्डलिनी देहे जीवशक्तिर् अनुत्तमा
अहंकाराच्या रूपात गेल्यावर तिला 'आठ प्रकारचं सूक्ष्म शरीर' असं नाव मिळतं. ही कुंडलिनी देहात सर्वोच्च जीवशक्ती म्हणून वास करते.
अपानताम् उपागत्य सततं प्रवहत्य् अधः । समाननाम्नी मध्यस्था उदानाख्योपरिस्थिता
अपानाच्या रूपात ती नेहमी खाली वाहते; 'समान' नावाने ती मध्ये असते; आणि 'उदान' म्हणून ती वरच्या बाजूला स्थिर असते.
अधस् त्व् अपानरूपैव मध्ये सोम्यैव सर्वदा । पृष्ठाद् उदानरूपैव पुंसस् स्वस्थस्य तिष्ठति
खाली नेहमी अपानाच्या रूपाने, मध्ये नेहमी सोमासारखी, आणि मागच्या बाजूला उदानाच्या रूपाने, अशी ही शक्ती निरोगी माणसामध्ये असते.
सर्वयत्नम् अधो याता यदि यत्नान् न धार्यते । तत् पुमान् मृतिम् आयाति तया निर्गतया बलात्
सर्व प्रयत्न करूनही ती शक्ती जर सतत खाली जाते आणि थांबवता येत नाही, तर ती जोराने बाहेर गेल्यावर तो माणूस मृत्यूला पोचतो.
समस्तैवोर्ध्वम् आयाता यदि युक्त्या न धार्यते । तत् पुमान् मृत्युम् आयाति तया निर्गतया बलात्
संपूर्ण शक्ती जर वरच्या दिशेने जाते आणि योग्य प्रकारे थांबवता येत नाही, तर ती जोराने बाहेर गेल्यावर तो माणूस मृत्यूला पोचतो.
सर्वथात्मनि चेत् तिष्ठेत् त्यक्त्वोर्ध्वाधोगमागमम् । तज् जन्तोर् जायते व्याधिर् मलमारुतरोधतः
सर्व प्रकारे जर ती शक्ती आतमध्येच राहिली आणि वरखाली जाणे सोडले, तर मल आणि वायू अडकल्यामुळे त्या प्राण्याला आजार होतो.
सामान्यनाडीवैधुर्यात् सामान्यव्याधिसम्भवः । प्रधाननाडीवैधुर्यात् प्रधानव्याधिसम्भवः
सामान्य नाड्यांमध्ये गडबड झाली तर साधारण आजार होतात; मुख्य नाड्यांमध्ये बिघाड झाला तर मोठे आजार होतात.
किंविनाशाः किमुत्पादाश् शरीरे ऽस्मिन् मुनीश्वर । आधयो व्याधयश् चैव यथावत् कथयाशु मे
हे श्रेष्ठ ऋषी, या शरीरात नाश आणि उत्पत्ती कशामुळे होतात? मला लवकर आणि नीट सांग की, यात दुःख आणि आजार कसे येतात.
आधयो व्याधयश् चैव द्वयं दुःखस्य कारणम् । तन्निवृत्तिं सुखं विद्यात् तत्क्षयो मोक्ष उच्यते
दुःखाची दोन कारणे म्हणजे मानसिक यातना आणि शारीरिक आजार. त्यांचा नाश झाला की तेच सुख समजावे, आणि ते पूर्णपणे नाहीसे झाले की त्याला मुक्ती म्हणतात.
मिथः कदाचिज् जायेते कदाचित् समम् एव तु । पर्यायेण कदाचित् ताव् आधिव्याधी शरीरके
कधी हे दोन्ही एकामागोमाग येतात, कधी एकत्र येतात, तर कधी एकावेळी एक आणि नंतर दुसरे असे शरीरात मानसिक आणि शारीरिक आजार येतात.
देहदुःखं विदुर् व्याधिम् आध्याख्यं वासनामयम् । मौर्ख्यमूले हि ते विद्यात् तत्त्वज्ञानपरिक्षये
शरीरातील दुःख हेच 'मानसिक त्रास' म्हणून ओळखले जाते, कारण ते मनातील जुन्या सवयींमुळे निर्माण होतं. हे दुःख अज्ञानातून उगवतं आणि खरी समज नसताना ते वाढतं.
अतत्त्वज्ञानवशतस् स्वेन्द्रियाक्रमणं विना । हृदि तानवम् उज्झत्सु रागद्वेषेष्व् अनारतम्
खऱ्या ज्ञानाचा अभाव असताना, आपली इंद्रिये आवरता न आल्यामुळे आणि मन सतत आसक्ती व द्वेष यांच्या ओढाताणीत असताना, माणसाच्या मनात थकवा येतो.
इदं प्राप्तम् इदं नेति जाड्यान्ध्यघनमोहदाः । आधयस् सम्प्रवर्तन्ते वर्षासु मिहिका इव
'हे मिळालं, ते मिळालं नाही' अशा विचारांत गुंतून, जडपणा, अंधत्व आणि गोंधळ यांच्या धुक्यात हरवले की, मनातले त्रास पावसाळ्यात धुके पसरावं तसं वाढतात.
भृशं स्फुरन्तीष्व् इच्छासु मौर्ख्याच् चेतस्य् अनिर्जिते । दुरन्नाभ्यवहारेण दुर्देशाक्रमणेन च
इच्छा जोरात उसळत असताना आणि अज्ञानामुळे मन वश होत नाही, तेव्हा चुकीचे अन्न खाल्ल्याने किंवा अयोग्य ठिकाणी गेल्याने दुःख निर्माण होतं.
दुष्कालव्यवहारेण दुष्क्रियास्फुरणेन च । दुर्जनासङ्गदोषेण दुर्भावोद्भवनेन च
अयोग्य काळात वागल्याने, चुकीच्या कृत्यांमुळे, वाईट लोकांच्या संगतीमुळे आणि प्रतिकूल परिस्थिती निर्माण झाल्यानेही हे दुःख उत्पन्न होते.
क्षीणत्वाद् वा प्रपूर्णत्वान् नाडिष्व् असुखसंसृतौ । प्राणे विधुरतां याते कुपथेव नवाध्वगे
नाड़्या कमकुवत किंवा खूपच भरलेल्या असतील आणि प्राण अशांत झाला की, शरीरात त्रास निर्माण होतो, जणू काही नव्या, खडतर रस्त्यावर प्रवासी अडचणीत पडतो.
दौस्स्थित्यकारणं दोषाद् व्याधिर् देहे प्रवर्तते । नद्यां प्रावृण्निदाघाभ्याम् इवाकारविपर्ययः
अस्थिरतेच्या कारणामुळे शरीरात रोग उत्पन्न होतो, जसे पावसाळा किंवा उन्हाळा आल्यावर नदीचे रूप बदलते.
प्राक्तनी वैहिकी वापि शुभा वाप्य् अशुभा मतिः । यैवाधिका सैव तथा तस्मिन् योजयति क्रमे
पूर्वीची किंवा या जन्मातील, चांगली किंवा वाईट, जी वृत्ती मनात जास्त आहे, तीच प्रत्येक वेळी आपल्याला तसे वागायला लावते.
आधयो व्याधयश् चैवं जायन्ते भूतपञ्चके । कथं शृणु विनश्यन्ति राघवाणां कुलोद्वह
पंचमहाभूतांनी बनलेल्या या देहात दुःखं आणि आजार निर्माण होतात. हे कसे नाहीसे होतात, हे ऐक, राघवकुळातील श्रेष्ठ.
द्विविधो ह्य् आधिर् अस्तीह सामान्यस् सार एव च । व्यवहारस् तु सामान्यस् सारो जन्ममयस् स्मृतः
इथे दोन प्रकारची दुःखं असतात — एक सर्वसामान्य आणि दुसरी खरीखुरी. सर्वसामान्य दुःखं व्यवहारात येतात, तर खरी दुःखं अज्ञानामुळे निर्माण होतात, असं म्हटलं जातं.
प्राप्तेनाभिमतेनैव नश्यन्ति व्यावहारिकाः । आधिक्षयेणाधिभवाः क्षीयन्ते व्याधयो ऽप्य् अलम्
हवी ती गोष्ट मिळाल्यावर सर्वसामान्य दुःखं नाहीशी होतात. अज्ञान नष्ट झाल्यावर अज्ञानातून आलेली दुःखं आणि आजारही पूर्णपणे संपतात.
आत्मज्ञानं विना सारो नाधिर् नश्यति राघव । भूयो रज्ज्ववबोधेन रज्जुसर्पो हि नश्यति
स्वतःचं खरं ज्ञान मिळाल्याशिवाय खरी दुःखं नाहीशी होत नाहीत, राघव. जसं दोरीचं खरं स्वरूप समजल्यावर दोरीतला साप नाहीसा होतो, तसं.
आधिव्याधिविलासानां राम साराधिसङ्क्षयः । सर्वेषां मूलहा प्रावृण्नदीव तटवीरुधाम्
हे राम, मनाच्या मूळ दुःखाचा नाश झाला की, सर्व प्रकारच्या दुःखांचा आणि आजारांचा उगमच निघून जातो, जसे पावसाळ्यातील पुराने काठावरची सगळी झाडे उपटून टाकावीत.
अनाधिजा व्याधयस् तु द्रव्यमन्त्रशुभक्रमैः । चिकित्सकादिशास्त्रोक्तैर् नश्यन्त्य् अभ्रैर् इवातपाः
पण जी आजारे मनाच्या दुःखामुळे होत नाहीत, ती औषधे, मंत्र, आणि शुभ उपायांनी, वैद्य आणि शास्त्र सांगतात तशी, जशी सूर्याच्या प्रकाशाने ढग नाहीसे होतात तशी, दूर होतात.