यथा स्वप्नपुरे चित्खं वर्जयित्वेतरत् क्वचित् । न किञ्चित् सम्भवत्य् अङ्ग जगत्य् एवम् इहादितः
जसं स्वप्नाच्या नगरीत चैतन्याचं आकाश सोडून दुसरं काहीच कुठेही नसतं, तसंच या जगातही अगदी सुरुवातीपासून दुसरं काहीच अस्तित्वात नाही, प्रिय.
यतो न सम्भवत्य् अन्यच् चेदं किञ्चित् ततो ऽखिलम् । चित्त्वं सचेत्यम् अप्य् एतद् अचेत्यं सज् जगत् स्थितम्
कारण इथे दुसरं काहीच नाही, म्हणून हे सर्व फक्त चैतन्यच आहे; जे जाणवलं आणि जे जाणवलं नाही—हे जग त्याच स्वरूपात कायम आहे.
यथा चिद्व्योममात्रात्म स्वप्ने घटपटादिकम् । सर्गादाव् एव सर्गो ऽयं तथा चिद्व्योममात्रकम्
जसा स्वप्नात भांडे, कापड वगैरे सर्व काही केवळ शुद्ध चैतन्याचं आकाश असतं, तसंच सृष्टीच्या सुरुवातीला ही सृष्टी फक्त शुद्ध चैतन्याचं आकाश होती.
शुद्धसंवित्तिमात्रत्वाद् ऋते ऽन्यत् स्वप्नपत्तने । यथा न विद्यते किञ्चित् तथास्मिन् भुवनत्रये
स्वप्नातल्या शहरात जसं शुद्ध चेतनेशिवाय दुसरं काहीच नसतं, तसंच या तिन्ही जगातही त्या शुद्ध चेतनेखेरीज दुसरं काहीच नाही.
याः काश्चन दृशो ये ये भावाभावाः किलागमाः । सदेशकालचित्तास् तत् सर्वं चिद्व्योममात्रकम्
दिसणाऱ्या सर्व गोष्टी, अस्तित्व किंवा अनस्तित्व, जागा, काळ आणि मन यांच्यासकट, हे सगळं केवळ शुद्ध चैतन्याचं आकाश आहे.
स एष देवः कथितो यः परः परमार्थतः । यस् त्वं यो ऽहम् अशेषं वा जगद् एव च यो ऽखिलम्
हा जो देव आहे, तोच खरा सर्वोच्च आहे—तोच तू आहेस, तोच मी आहे, आणि हे अख्खं जगही तोच आहे.
सर्वस्य भूतजातस्य जगतो ऽन्यस्य ते मम । देहो हि चेतनाकाशं परमात्मैव नेतरत्
सर्व सजीव, हे जग आणि दुसरं कोणतंही जग, तू आणि मी — आपलं शरीर हे खरं तर चैतन्याचं आकाश आहे, तोच परमात्मा आहे, दुसरं काही नाही.
सङ्कल्पने स्वप्नपुरे शरीरं चिद्व्योमतो ऽन्यन् न यथास्ति किञ्चित् । तथेह सर्गे प्रथमैकसर्गान् मुने प्रभृत्य् अस्ति न रूपम् अन्यत्
जसं स्वप्नातल्या नगरीत, कल्पनेत, शरीर चैतन्याच्या आकाशाशिवाय वेगळं काहीच नसतं, तसंच, ऋषी, या सृष्टीच्या सुरुवातीपासून इथे दुसरं कोणतंही रूप नाही.
एवं सर्वम् इदं विश्वं परमात्मैव केवलम् । ब्रह्मैव परमाकाश एष देवः परस् स्मृतः
म्हणून हे सगळं विश्व एकटाच परमात्मा आहे; ब्रह्मच सर्वोच्च आकाश आहे — हाच देव सर्वश्रेष्ठ म्हणून ओळखला जातो.
तद् एतत्पूजनं श्रेयस् तस्मात् सर्वम् अवाप्यते । स देवस् सर्वगस् सर्वस् सर्वं तस्मिन् प्रतिष्ठितम्
म्हणून हे पूजन सर्वश्रेष्ठ आहे, यामुळे सर्व काही मिळतं; तो देव सर्वत्र आहे, सर्व आहे, आणि सर्व काही त्याच्यातच स्थिर आहे.
अकृत्रिमम् अनाद्यन्तम् अद्वितीयम् अखण्डितम् । अबहिस्साधनासाध्यं सुखं तस्माद् अवाप्यते
म्हणून, जो आनंद नैसर्गिक आहे, ज्याला सुरुवात किंवा शेवट नाही, जो अद्वितीय आणि अखंड आहे, आणि जो बाह्य साधनांनी मिळत नाही, असा आनंद मिळतो.
प्रबुद्धस् त्वं मुनिश्रेष्ठ तेनेदं तव वर्ण्यते । नासि देवार्चने योग्यः पुष्पधूपमये महान्
मुनिश्रेष्ठ, तू जागृत झालेला आहेस, म्हणूनच हे तुला सांगितले आहे. फुलं आणि धूप यांसारख्या गोष्टींनी देवांची पूजा करण्यास तू योग्य नाहीस.
अव्युत्पन्नधियो ये हि बालाः पेलवचेतसः । कृत्रिमार्चामयं तेषां देवार्चनम् उदाहृतम्
ज्यांची बुद्धी अजून विकसित झालेली नाही, जे बालिश आणि दुर्बल मनाचे आहेत, त्यांची देवपूजा ही केवळ कृत्रिम विधींचीच असते असे सांगितले जाते.
गन्धाक्षतैश् च दीपैश् च पुष्पाद्यैः पूजयन्ति हि । मिथ्यैव कल्पितैर् देवम् आकारे कल्पितात्मकम्
गंध, अक्षता, दिवे आणि फुलं यांसारख्या वस्तूंनी, ते देवाची पूजा करतात. पण तो देव आणि त्याच्या पूजेसाठी वापरलेली सर्व वस्तू केवळ कल्पनेतून निर्माण झालेल्या आणि खऱ्या नाहीत.
स्वसङ्कल्पकृतैः कृत्वा क्रमैर् अर्चनम् आदृताः । बालास् सन्तापम् आयान्ति पुष्पधूपलवार्चनैः
स्वतःच्या कल्पनेतून तयार केलेल्या वस्तूंनी एकामागोमाग पूजा करत, या विधीप्रेमी बालबुद्धी लोकांना फुलं, धूप, दिव्यांच्या अर्पणातून शेवटी दुःखच मिळतं.
स्वसङ्कल्पकृतैर् अर्थैः कृत्वा देवार्चनं मुधा । यतः कुतश्चिन् मिथ्यात्म फलम् अत्रार्पयन्ति ते
स्वतःच्या कल्पनेतून तयार केलेल्या वस्तूंनी देवाची पूजा व्यर्थपणे केल्यावर, हे भ्रमित लोक कुठूनतरी काहीतरी फळ मिळवत असतात.
पुष्पधूपार्चनं ब्रह्मन् कल्पितं बालबुद्धिषु । यत् स्याद् भवादृशे ऽयोग्यम् अर्चनं तद् वदाम्य् अहम्
ब्रह्मन्, फुलं आणि धूप यांची पूजा ही बालबुद्धी लोकांसाठीच कल्पित आहे; तुझ्यासारख्या योग्य व्यक्तीसाठी जी पूजा योग्य नाही, ती मी सांगतोय.
अस्मदादिस् तु नो कश्चिद् देवो मतिमतां वर । देवस् त्रिभुवनाधारः परमात्मैव नेतरः
म्हणून, बुद्धिमानांमध्ये आपल्यात कुणीही देव नाही; त्रैलोक्याचा आधार असलेला देव म्हणजे फक्त परब्रह्म, दुसरा कोणीही नाही.
शिवस् सर्वपदातीतस् सर्वसङ्कल्पनातिगः । सर्वसङ्कल्पवलितो न सर्वी न च सार्विकः
शिव सर्व दुःखांपासून दूर आहे, सर्व इच्छा-कल्पनांपलीकडे आहे; पण सर्व इच्छा-कल्पनांनी वेढलेला असूनही तो ना सर्वत्र आहे, ना केवळ कुठेतरी आहे.
दिक्कालाद्यनवच्छिन्नस् सर्वारम्भप्रकारकृत् । चिन्मात्रमूर्तिर् अमलो देव इत्य् उच्यते मुने
जो दिशा, काळ किंवा इतर कोणत्याही गोष्टींनी मर्यादित नाही, सर्व प्रकारच्या कृतींचा आरंभ करणारा आहे, ज्याचे स्वरूप शुद्ध चेतना आहे — त्याला 'देव' असे म्हणतात, हे मुनी.
संवित् सर्वकलातीता सर्वभावान्तरस्थिता । सर्वसत्ताप्रदा देवी सर्वसन्तापहारिणी
चेतना सर्व काळाच्या मर्यादांपलीकडे आहे, ती सर्व अवस्थांमध्ये वास करते, सर्वांना अस्तित्व देते, सर्व दुःख दूर करणारी देवी आहे.
ब्रह्म ब्रह्मन् सदसतोर् मध्यं तद् देव उच्यते । परमात्मापराभिख्यं तत् सद् ॐ इत्य् उदाहृतम्
हे ब्राह्मण, जे ब्रह्म आहे, जे अस्तित्व आणि अनस्तित्व यांच्या मध्ये आहे, त्यालाच 'देव' म्हणतात; तेच परमात्मा आणि अपरात्मा म्हणून ओळखले जाते, आणि 'सत्', 'ॐ' असेही त्याला म्हणतात.
महासत्तास्वभावेन सर्वत्र समतां गतम् । महाचिद् इति च प्रोक्तं परमार्थ इति श्रुतम्
सर्वत्र समतेला पोहोचलेली, अत्युच्च स्वरूप असलेली जी सत्ता आहे, तिलाच 'महाचैतन्य' म्हणतात आणि 'परमसत्य' म्हणूनही ओळखतात.
स्थितं सर्वत्र सर्वर्तु लतास्व् अन्तर् यथा रसः । सत्तासामान्यरूपेण महाचित्त्वात्मनापि च
जशी वेलींमध्ये, सर्व ऋतूंमध्ये रस असतो, तशी ही सत्ता सर्वत्र, प्रत्येक ठिकाणी, अस्तित्वाच्या सामान्य रूपात आणि महाचैतन्याच्या रूपातही आहे.
यच् चित्तत्त्वम् अरुन्धत्या यच् चित्तत्त्वं तवानघ । यच् चित्तत्त्वं च पार्वत्या यच् चित्तत्त्वं गणेषु च
अरुंधतीमधील जे मनाचे तत्त्व आहे, तुझ्यातील जे मनाचे तत्त्व आहे, पार्वतीमधील आणि गणांमधील जे मनाचे तत्त्व आहे—
चित्तत्त्वं यन् ममेदं च चित्तत्त्वं यज् जगत्त्रये । तद् देव इति तत्त्वज्ञा विदुर् उत्तमबुद्धयः
माझ्यातील जे मनाचे तत्त्व आहे, आणि या तिन्ही जगांतील जे मनाचे तत्त्व आहे, त्यालाच श्रेष्ठ बुद्धी असणारे 'देव' म्हणजेच खरी सत्यता असे ओळखतात.
पादपाण्यादिमान् अन्यो यो वा देवः प्रकल्प्यते । स चिन्मात्राद् ऋते ब्रह्मन् किंसारः किल कथ्यताम्
ब्रह्मन्, हात-पाय वगैरे असलेला किंवा दुसरा कुठलाही देव, शुद्ध चैतन्याशिवाय, खरोखर त्याचं खरं स्वरूप काय आहे, ते सांगावं.
न स दूरे स्थितो ब्रह्मन् न दुष्प्रापस् स कस्यचित् । स संस्थितस् सदा देहे सर्वत्रैव च खे तथा
ब्रह्मन्, तो कुठे दूर नाही आणि कोणालाही गाठायला कठीण नाही. तो नेहमी देहात असतो आणि आकाशातही सर्वत्र आहे.
स करोति स चाश्नाति स बिभर्ति प्रयाति च । स निश्श्वसति संवेत्ता सो ऽङ्गान्य् अङ्गानि वेत्ति ते
तोच करतो, तोच खातो, तोच सांभाळतो आणि तोच फिरतो. तोच श्वास घेतो, तोच जाणतो आणि तुझ्या सर्व अंगांचं आणि त्यांच्या क्रियांचं ज्ञान त्यालाच आहे.
सो ऽस्यां विचित्रचेष्टायां प्रकाशायां च तद्वशात् । तत्स्वरूपनिबद्धायां पुर्याम् अङ्गपुरीश्वरः
ही जी रंगीबेरंगी क्रिया आणि प्रकाशाची लीला आहे, ती त्याच्या सामर्थ्यामुळेच आहे. आपल्या मूळ स्वरूपाशी बांधलेला, तो देहरूपी नगरीचा स्वामी आहे.