अहम् आलोक्य देवेन चन्द्रार्धकृतमौलिना । पुष्पसानूपविष्टेन प्रोक्तस् स्मितसिताक्षरम्
मी त्या देवतेकडे पाहिले, ज्याच्या मुकुटावर अर्ध्या चंद्राची शोभा होती, तो फुलांच्या टेकडीवर बसला होता आणि त्याने हसतमुखाने, कोमल शब्दांत मला संबोधले.
आनयार्घ्यं तथा पाद्यं ब्रह्मन् स्वागतम् अस्तु ते । आश्रमातिथयः प्राप्ता वयम् अद्य तवानघ
अर्घ्य आणि पाद्य आणा; ब्रह्मन्, तुला आमचे स्वागत असो. आज आम्ही तुझ्या आश्रमात पाहुणे म्हणून आलो आहोत, पावन.
घनाभिरामशालिन्या सततं शमशान्तया । मुदितोदारया ब्रह्मंस् तपोलक्ष्म्या विराजसे
ब्रह्मन्, तू नेहमीच शांततेने, समाधानाने, आनंदाने आणि उदारतेने भरलेला आहेस; तपस्येच्या संपत्तीने तू उजळून निघालेला आहेस.
आगच्छोपविशास्मिंस् त्वम् अकृत्रिमदलासने । मृदौ सानुसमुद्भूते पुण्यसञ्चयपावने
इकडे ये, या मऊ आणि निर्मळ आसनावर बस, जे पुण्याच्या संचयाने पावन झाले आहे आणि कुठलाही आडपडदा किंवा गर्व नाही.
इति प्रोक्तवते तस्मै निशेशार्धार्धधारिणे । अर्घं पुष्पं तथा पाद्यं समुपेत्यार्पितं मया
म्हणून मी त्या अर्धचंद्र धारण करणाऱ्याला वंदन करून, त्याच्या पुढे अर्घ्य, फुले आणि पाद्य आदराने अर्पण केली.
पादयोर् हस्तयोश् चैव तन्वां चास्य स्वयम्भुवः । मन्दारपुष्पावलयो विकीर्णा बहवः पुरः
स्वयंभूच्या पायांवर, हातांवर आणि अंगावर मंदारफुलांच्या पुष्पमाळा मोठ्या प्रमाणात समोर विखरल्या गेल्या.
ततो भगवती गौरी तादृश्यैव सपर्यया । सम्पूजिता सखीयुक्ता गणमण्डलिका तथा
मग भगवती गौरी, तिच्या सखींसह आणि गणमंडळींसह, त्याच प्रकारे पूजली गेली.
गृहीतवन्तौ तौ तां मे सपर्याम् आदरात् प्रभू । भक्तिप्रणयिनो राम पार्वतीपरमेश्वरौ
रामा, पार्वती आणि परमेश्वर या दोघांनी माझ्या भक्तिपूर्वक केलेल्या पूजेला प्रेमाने स्वीकारले.
पूजान्ते पूर्णशीतांशुरश्मिशीतलया गिरा । तत्रोपविष्टं प्रोवाच माम् अथेन्दुकलाधरः
पूजा संपल्यावर, पूर्ण चंद्राच्या शीतल किरणांसारख्या गोड शब्दांनी, कपाळावर चंद्रकोर असलेले त्यांनी तिथे बसून मला बोलावले.
ब्रह्मन् प्रशमशालिन्यः प्राप्तविश्रान्तयः परे । कच्चित् कल्याणकारिण्यस् संविदस् ते स्थिताः पदे
ब्राह्मण, शुभ कार्य करणाऱ्या तुझ्यात ती शांत, समाधान देणारी आणि परम विश्रांती मिळवून देणारी स्थिती स्थिर आहे ना?
कच्चित् कमलकल्हारकुमुदानयनक्षमाः । तवान्तेवासिनो ब्रह्मन् नीरुजस् त्वदनुव्रताः
ब्राह्मण, तुझे शिष्य, जे तुला निष्ठेने अनुसरतात, त्यांची तब्येत ठीक आहे ना? त्यांच्या डोळ्यांत कमळ, कळंब आणि कुमुदासारखी शोभा आहे ना?
बलिभागभुजां कच्चिद् भगवन् भवदाश्रमे । कुशलं मुग्धमुग्धानां मृगाणां मत्प्रियादृशाम्
भगवंत, तुझ्या आश्रमात बलिप्रसाद खाणाऱ्या, निरागस आणि निरुपद्रवी, मला प्रिय असलेल्या हरणांची कुशलता आहे ना?
कच्चिन् मन्दारकुसुमान्य् एते मन्दारपादपाः । तवास्मदादिपूजार्थं सम्प्रयच्छन्ति सून्नताः
हे मंदार वृक्ष त्यांच्या वाकलेल्या फांद्या तुझ्या आणि माझ्या पूजेकरता मंदार फुलं अर्पण करत आहेत का?
कच्चिन् मन्दाकिनी पुण्यं तव स्नानोपयोगिकम् । एकया वाहलतया ददात्य् उत्पलपङ्कजम्
पवित्र मंदाकिनी नदीच्या एकाच मंद प्रवाहातून तुला स्नानासाठी कमळं आणि पाणलिली मिळतात का?
असमञ्जसचेष्टासु नित्यं चेष्टासु मे ऽनघ । अपि मद्गणलीलासु मुनिनाथ न खिद्यसे
हे पापरहित ऋषिराज, माझ्या नेहमी चंचल आणि कधी कधी हट्टी अशा सखींच्या खेळांमुळे तुला कधी कंटाळा येत नाही ना?
तिष्ठन्तम् इह शैलेन्द्रे विपिनारण्यवासिनः । अपि नोद्वेजयन्ति त्वां धनेशानुचरा मुने
हे मुनी, जेव्हा तू या पर्वतराजावर राहतोस, तेव्हा धनाच्या अधिपती कुबेराचे जे वनात राहणारे सेवक आहेत, ते तुला त्रास देत नाहीत ना?
दुर्वृत्तघनयक्षौघे विप्र लोलनिशाचरे । वसतो ऽस्मिन् गिरेः कुक्षाव् अप्य् अनुद्वेगितास्ति ते
या डोंगराच्या पोटात वाईट वागणाऱ्या यक्षांचा आणि चंचल रात्री फिरणाऱ्यांचा समूह राहत असतानाही, तुझ्या मनात काहीही खळबळ होत नाही.
एवंवादिनि देवेशे सर्वलोकैककारणे । गिरानुनयशालिन्या मयोक्तं रघुनन्दन
सर्व जगाचा एकमेव कारण असलेल्या देवाधिदेवाने असे बोलल्यावर, मी त्या डोंगरावर सौम्य आणि शांत शब्दांत उत्तर दिले, हे रघुनंदना.
त्र्यक्षानुस्मृतिकल्याणवताम् इह महेश्वर । न किञ्चिद् अपि दुष्प्रापं न च काश्चन भीतयः
हे महेश्वरा, ज्यांना त्रिनेत्रधारीचे सतत स्मरण करण्याचे भाग्य लाभले आहे, त्यांच्यासाठी येथे काहीही अवघड नाही आणि कोणतीही भीती उरत नाही.
त्वदनुस्मरणानन्दपरिपूर्णितचेतसः । न ते सन्ति जगत्कोशे प्रणतिं ये न बिभ्रति
ज्यांच्या मनात तुझ्या स्मरणाचा आनंद भरून राहिला आहे, आणि जे तुला वंदन करत नाहीत, असे लोक या जगात सापडत नाहीत.
ते देशास् ते जनपदास् ता दिशस् ते च पर्वताः । त्वदनुस्मरणैकान्तधियो यत्र नरास् स्थिताः
ज्या प्रदेशांत, ज्या लोकांत, ज्या दिशांमध्ये आणि ज्या पर्वतांवर तुझ्या आठवणीत पूर्णपणे मग्न असलेले लोक राहतात, तेच खरे प्रदेश, खरे लोक, खऱ्या दिशा आणि खरे पर्वत आहेत.
फलं भूतस्य पुण्यस्य वर्तमानस्य सेचनम् । तरोर् इवैष्यतो बीजं त्वदनुस्मरणं प्रभो
हे प्रभो, तुझी आठवण हीच भविष्याची बीज, सध्याच्या पुण्याचं पाणी, आणि गेल्या पुण्याचं फळ आहे, जसं झाडासाठी बीज, पाणी आणि फळ असतं.
भूतं भव्यं भविष्यच् च सफलं येन नाम तत् । कालत्रितयकल्याणं त्वदनुस्मरणं प्रभो
हे प्रभो, तुझी आठवण यामुळेच भूतकाळ, वर्तमान आणि भविष्यकाळ हे सगळेच फळदायी होतात; तीच तिन्ही काळांचं खरं सौख्य आहे.
परमं मनसो मित्रं सर्वापत्प्रसरापहम् । सर्वसम्पल्लतासेकस् त्वदनुस्मरणं प्रभो
हे प्रभो, तुझी आठवण ही मनाची खरी मैत्रीण आहे, सर्व संकटं दूर करणारी आहे आणि सर्व प्रकारच्या समृद्धीचा वर्षाव करणारी आहे.
महामहिम्नां महतां महितानां च कर्मणाम् । कारणं कारणानां वै त्वदनुस्मरणं प्रभो
हे प्रभो, तुझ्या आठवणीमुळेच सर्व कारणांची मूळ कारणे निर्माण होतात, महान लोकांची मोठी कृत्ये घडतात आणि श्रेष्ठांची उंची गाठली जाते.
विवेकपयसाम् अब्धिः पुण्यरत्नाकरः परः । अज्ञानतिमिरार्कौघस् त्वदनुस्मरणं प्रभो
हे प्रभो, तुझ्या आठवणीमुळे विवेकाच्या पाण्याचा महासागर मिळतो, पुण्यरत्नांचा खजिना सापडतो आणि अज्ञानाच्या अंधारावर सूर्यांची मालिका उगवते.
ज्ञानामृतौघकलशो धृतिज्योत्स्नानिशाकरः । अपवर्गपुरद्वारं त्वदनुस्मरणं प्रभो
हे प्रभो, तुझ्या आठवणीमुळे ज्ञानामृताने भरलेला कलश मिळतो, धैर्याच्या रात्रीला चंद्र मिळतो आणि मुक्तीच्या नगरीचे दार उघडते.
तृष्णालतायाः परशुर् धैर्याम्भोधरपर्वतः । दैन्यदुर्वनदावाग्निस् त्वदनुस्मरणं प्रभो
हे प्रभो, तुझ्या आठवणीमुळे तृष्णेच्या वेलीसाठी कुऱ्हाड मिळते, धैर्याच्या ढगाचा डोंगर उभा राहतो आणि दैन्याच्या घनदाट जंगलात ज्वाळा पेटतात.
जयत्य् आभासिताशेषचित्तसंसारमण्डपः । अपूर्वः परमो दीपस् त्वदनुस्मरणं प्रभो
हे प्रभो, तुझ्या आठवणीचा दिवा हा अनोखा आणि श्रेष्ठ आहे. तो मनाच्या या संपूर्ण जगाच्या मांडवाला उजळवतो आणि विजय मिळवतो.
त्वदनुस्मरणोदारचिन्तामणिमता मया । सर्वासाम् आपदां मूर्ध्नि दत्तं भूतपते पदम्
हे भूतांचे स्वामी, तुझ्या आठवणीच्या उदात्त चिंतनरूपी रत्नामुळे मी सर्व संकटांच्या शिरावर पाऊल ठेवले आहे.