प्रकटीकृतदिक् तेजस् तद् आलोक्य मया स्मयात् । अन्तःप्रकाशशालिन्या बुद्धिदृष्ट्यावलोकितम्
ती सर्व दिशांना व्यापणारी तेजस्विता पाहून, मी अंतःकरणातील प्रकाशाने आणि आनंदाने हसत, ती आपल्या बुद्धीच्या दृष्टीने न्याहाळली.
यावत् पश्यामि तं सानुं लीलयैव यदृच्छया । विहरन् स्वगिरौ हृद्ये तावच् चन्द्रकलाधरः
मी तो डोंगर पाहत असताना, सहजपणे तिथे विहरत असताना, त्या प्रिय डोंगरावर चंद्रकोरी धारण केलेला तो आनंदाने रमलेला दिसला.
पाश्चात्यगुल्मान्तरितगणजालोपमालितः । गौरीकरार्पितकरो नन्दिप्रोत्सारिताग्रगः
तो पश्चिमेकडील झुडपांमध्ये लपलेल्या लोकांच्या झुंडीप्रमाणे शोभत होता, त्याचा हात गौरीच्या हातात होता आणि नंदी त्याला पुढे जाण्यास प्रवृत्त करत होता.
पश्चात्परिक्रान्तवृषस् सर्वरात्रिचरावृतः । कल्हारदामवलितो मन्दारकृतशेखरः
त्याच्या मागे वृषभ फिरत होता, सर्व रात्री हिंडणाऱ्या जीवांनी वेढलेला, कळ्हार फुलांची माळ घातलेला आणि मंदार फुलाचा मुकुट घातलेला होता.
जटामौलीन्दुकलिको भोगीन्द्रकृतकुण्डलः । चलत्तुषारशैलाभस् सर्वसङ्कल्पितार्थदः
त्याच्या जटांमध्ये चंद्रकोर शोभत होती, नागराजाच्या कुंडल्यांनी कान सजले होते, त्याचा देह चालत्या हिमालयासारखा दिसत होता आणि तो सर्व इच्छित वस्तू देणारा होता.
मनोदृष्टस् स भगवान् मनसैव ततो मया । दत्तमन्दारपुष्पेण प्रणतेनाभिवन्दितः
तो भगवंत मला मनानेच दिसला, मग मी मनानेच मंदार फुल अर्पण करून, वाकून त्याची भक्तीपूर्वक वंदना केली.
इति कृत्वा मया देहः पर्यङ्कशयनाद् अयम् । क्षणाद् उत्थापितस् तस्माद् भूतेनेव महाशवः
हे सर्व केल्यानंतर, माझं शरीर जणू काही कोणीतरी अदृश्य शक्तीने, मोठ्या प्रेतासारखं, त्या पलंगावरून क्षणात उठवलं गेलं.
शिष्यान् उद्बोध्य तत्रस्थान् गृहीत्वार्घं सुसंयतः । अगमं लोकनाथस्य दृष्टिपूतम् अहं पुरः
मग मी तिथे असलेल्या शिष्यांना जागं केलं, मन एकाग्र करून अर्घ्य घेतलं आणि जगाच्या स्वामींच्या समोर, त्यांच्या दृष्टीनं पावन होऊन, गेलो.
तत्र पुष्पाञ्जलिं दत्त्वा दूराद् एव त्रिलोचनः । दत्तार्घेण मया देवस् स प्रणम्याभिवन्दितः
तेथे मी दूरूनच त्रिनेत्रधारी देवाला फुलांची अंजली अर्पण केली, अर्घ्य दिलं आणि देवाला नम्रतेने वंदन केलं.
ततश् चन्द्रप्रभामृद्व्या ऋज्व्या शीतलया तया । दृशा सर्वार्तिहारिण्या सरण्या शाश्वते पदे
नंतर, चंद्रप्रकाशासारख्या मृदू, सरळ आणि शीतल नजरेनं, जी सर्व दुःख दूर करणारी आहे, तिने मला त्या शाश्वत स्थानाकडे नेलं.
अहम् आलोक्य देवेन चन्द्रार्धकृतमौलिना । पुष्पसानूपविष्टेन प्रोक्तस् स्मितसिताक्षरम्
मी त्या देवतेकडे पाहिले, ज्याच्या मुकुटावर अर्ध्या चंद्राची शोभा होती, तो फुलांच्या टेकडीवर बसला होता आणि त्याने हसतमुखाने, कोमल शब्दांत मला संबोधले.
आनयार्घ्यं तथा पाद्यं ब्रह्मन् स्वागतम् अस्तु ते । आश्रमातिथयः प्राप्ता वयम् अद्य तवानघ
अर्घ्य आणि पाद्य आणा; ब्रह्मन्, तुला आमचे स्वागत असो. आज आम्ही तुझ्या आश्रमात पाहुणे म्हणून आलो आहोत, पावन.
घनाभिरामशालिन्या सततं शमशान्तया । मुदितोदारया ब्रह्मंस् तपोलक्ष्म्या विराजसे
ब्रह्मन्, तू नेहमीच शांततेने, समाधानाने, आनंदाने आणि उदारतेने भरलेला आहेस; तपस्येच्या संपत्तीने तू उजळून निघालेला आहेस.
आगच्छोपविशास्मिंस् त्वम् अकृत्रिमदलासने । मृदौ सानुसमुद्भूते पुण्यसञ्चयपावने
इकडे ये, या मऊ आणि निर्मळ आसनावर बस, जे पुण्याच्या संचयाने पावन झाले आहे आणि कुठलाही आडपडदा किंवा गर्व नाही.
इति प्रोक्तवते तस्मै निशेशार्धार्धधारिणे । अर्घं पुष्पं तथा पाद्यं समुपेत्यार्पितं मया
म्हणून मी त्या अर्धचंद्र धारण करणाऱ्याला वंदन करून, त्याच्या पुढे अर्घ्य, फुले आणि पाद्य आदराने अर्पण केली.
पादयोर् हस्तयोश् चैव तन्वां चास्य स्वयम्भुवः । मन्दारपुष्पावलयो विकीर्णा बहवः पुरः
स्वयंभूच्या पायांवर, हातांवर आणि अंगावर मंदारफुलांच्या पुष्पमाळा मोठ्या प्रमाणात समोर विखरल्या गेल्या.
ततो भगवती गौरी तादृश्यैव सपर्यया । सम्पूजिता सखीयुक्ता गणमण्डलिका तथा
मग भगवती गौरी, तिच्या सखींसह आणि गणमंडळींसह, त्याच प्रकारे पूजली गेली.
गृहीतवन्तौ तौ तां मे सपर्याम् आदरात् प्रभू । भक्तिप्रणयिनो राम पार्वतीपरमेश्वरौ
रामा, पार्वती आणि परमेश्वर या दोघांनी माझ्या भक्तिपूर्वक केलेल्या पूजेला प्रेमाने स्वीकारले.
पूजान्ते पूर्णशीतांशुरश्मिशीतलया गिरा । तत्रोपविष्टं प्रोवाच माम् अथेन्दुकलाधरः
पूजा संपल्यावर, पूर्ण चंद्राच्या शीतल किरणांसारख्या गोड शब्दांनी, कपाळावर चंद्रकोर असलेले त्यांनी तिथे बसून मला बोलावले.
ब्रह्मन् प्रशमशालिन्यः प्राप्तविश्रान्तयः परे । कच्चित् कल्याणकारिण्यस् संविदस् ते स्थिताः पदे
ब्राह्मण, शुभ कार्य करणाऱ्या तुझ्यात ती शांत, समाधान देणारी आणि परम विश्रांती मिळवून देणारी स्थिती स्थिर आहे ना?
कच्चित् कमलकल्हारकुमुदानयनक्षमाः । तवान्तेवासिनो ब्रह्मन् नीरुजस् त्वदनुव्रताः
ब्राह्मण, तुझे शिष्य, जे तुला निष्ठेने अनुसरतात, त्यांची तब्येत ठीक आहे ना? त्यांच्या डोळ्यांत कमळ, कळंब आणि कुमुदासारखी शोभा आहे ना?
बलिभागभुजां कच्चिद् भगवन् भवदाश्रमे । कुशलं मुग्धमुग्धानां मृगाणां मत्प्रियादृशाम्
भगवंत, तुझ्या आश्रमात बलिप्रसाद खाणाऱ्या, निरागस आणि निरुपद्रवी, मला प्रिय असलेल्या हरणांची कुशलता आहे ना?
कच्चिन् मन्दारकुसुमान्य् एते मन्दारपादपाः । तवास्मदादिपूजार्थं सम्प्रयच्छन्ति सून्नताः
हे मंदार वृक्ष त्यांच्या वाकलेल्या फांद्या तुझ्या आणि माझ्या पूजेकरता मंदार फुलं अर्पण करत आहेत का?
कच्चिन् मन्दाकिनी पुण्यं तव स्नानोपयोगिकम् । एकया वाहलतया ददात्य् उत्पलपङ्कजम्
पवित्र मंदाकिनी नदीच्या एकाच मंद प्रवाहातून तुला स्नानासाठी कमळं आणि पाणलिली मिळतात का?
असमञ्जसचेष्टासु नित्यं चेष्टासु मे ऽनघ । अपि मद्गणलीलासु मुनिनाथ न खिद्यसे
हे पापरहित ऋषिराज, माझ्या नेहमी चंचल आणि कधी कधी हट्टी अशा सखींच्या खेळांमुळे तुला कधी कंटाळा येत नाही ना?
तिष्ठन्तम् इह शैलेन्द्रे विपिनारण्यवासिनः । अपि नोद्वेजयन्ति त्वां धनेशानुचरा मुने
हे मुनी, जेव्हा तू या पर्वतराजावर राहतोस, तेव्हा धनाच्या अधिपती कुबेराचे जे वनात राहणारे सेवक आहेत, ते तुला त्रास देत नाहीत ना?
दुर्वृत्तघनयक्षौघे विप्र लोलनिशाचरे । वसतो ऽस्मिन् गिरेः कुक्षाव् अप्य् अनुद्वेगितास्ति ते
या डोंगराच्या पोटात वाईट वागणाऱ्या यक्षांचा आणि चंचल रात्री फिरणाऱ्यांचा समूह राहत असतानाही, तुझ्या मनात काहीही खळबळ होत नाही.
एवंवादिनि देवेशे सर्वलोकैककारणे । गिरानुनयशालिन्या मयोक्तं रघुनन्दन
सर्व जगाचा एकमेव कारण असलेल्या देवाधिदेवाने असे बोलल्यावर, मी त्या डोंगरावर सौम्य आणि शांत शब्दांत उत्तर दिले, हे रघुनंदना.
त्र्यक्षानुस्मृतिकल्याणवताम् इह महेश्वर । न किञ्चिद् अपि दुष्प्रापं न च काश्चन भीतयः
हे महेश्वरा, ज्यांना त्रिनेत्रधारीचे सतत स्मरण करण्याचे भाग्य लाभले आहे, त्यांच्यासाठी येथे काहीही अवघड नाही आणि कोणतीही भीती उरत नाही.
त्वदनुस्मरणानन्दपरिपूर्णितचेतसः । न ते सन्ति जगत्कोशे प्रणतिं ये न बिभ्रति
ज्यांच्या मनात तुझ्या स्मरणाचा आनंद भरून राहिला आहे, आणि जे तुला वंदन करत नाहीत, असे लोक या जगात सापडत नाहीत.