पुत्राः कच्चिद् अपर्यन्ताद् वासनासूत्रसूम्भितात् । भवन्तो निर्गता नूनम् अस्मात् संसारजालकात्
मुलांनो, या अनंत वासनांच्या धाग्यांनी विणलेल्या संसाराच्या जाळ्यातून तुम्ही खरंच बाहेर पडलात का?
नो चेद् वयं भगवतीं तद् इमां भृत्यवत्सलाम् । प्रार्थयामो यथा यूयं भवत ज्ञानपारगाः
जर तसं नसेल, तर आपण या भक्तवत्सल देवीची प्रार्थना करूया, म्हणजे तुम्हा सर्वांना खरी ज्ञानसंपत्ती मिळो.
तात ज्ञातम् अलं ज्ञेयं ब्राह्म्या देव्याः प्रसादतः । किं त्व् एकान्तस्थितेस् स्थानम् अभिवाञ्छाम उत्तमम्
बाबा, ब्रह्मदेवीच्या कृपेने जाण्याजोगं सर्व काही आम्हाला समजलं आहे; पण तरीही आम्हाला एकांतातलं सर्वोच्च स्थान हवं आहे.
शृणुत विगतदोषं पावनं स्थानम् अग्र्यं स्थिरतरम् अयि पुत्रा नीडकामाः प्रवक्ष्ये । व्यपगतभयमोहं शान्तसर्वप्रचारं निवसत चिरतृप्ता यत्र निश्शङ्कम् उच्चैः
ऐका मुलांनो, तुम्ही जे घरट्याची इच्छा करता, त्या शुद्ध, उत्तम आणि स्थिर अशा निवासस्थानाचं मी वर्णन करतो. तिथे कोणताही दोष नाही, भीती आणि मोह नाही, सर्व व्यवहार शांत आहेत, आणि माणूस तिथे दीर्घकाळ पूर्ण समाधानी, निर्धास्तपणे, उंच शांततेत राहतो.
सर्वरत्नगणाधारस् समस्तसुरसंश्रयः । अस्त्य् अमेयमहोत्सेधो मेरुर् नाम महीधरः
सर्व रत्नांचा आधार आणि सर्व देवतांचा आश्रय असलेला, ज्याची महती मोजता येणार नाही असा मेरू नावाचा एक पर्वत आहे.
चलच्चन्द्रार्कदीपस्य भूतवृन्दकलत्रिणः । ब्रह्माण्डमण्डपस्यास्य स्तम्भः कनकनिर्मितः
चंद्र, सूर्य आणि दिव्यांनी सुशोभित, असंख्य जीवांनी वेढलेला, हा सुवर्णाचा बनवलेला ब्रह्मांडाच्या सभागृहाचा मुख्य खांब आहे.
सौवर्णश् चन्द्रवीटार्थं रत्नाढ्यश् शिखराङ्गुलिः । ध्वनद्द्वीपाब्धिवलयो भुवेवोन्नामितो भुजः
त्याच्या शिखरावर सोन्याचे चंद्रासाठीचे स्थान असून ते रत्नांनी भरलेले आहे. त्याचे उंचावलेले हात द्वीप आणि समुद्रांच्या वलयाला कवेत घेत पृथ्वीला सामावून घेतात.
वृतः कुलाद्रिसामन्तैर् जम्बुद्वीपासने स्थितः । राजा चन्द्रार्कनयने भ्रमयञ् शैलसंसदि
तो आसपासच्या उंच डोंगरांनी वेढलेला असून जंबुद्वीपाचा सिंहासन म्हणून उभा आहे. चंद्र आणि सूर्य डोळे असलेला राजा पर्वतांच्या सभेत संचार करतो.
तारौघमालतीमाल्यो दिग्दशैकाम्बराम्बरः । नागद्वितयसंस्थात्मा नाकनायकभूषणः
त्याच्या अंगावर तारकांचा आणि मोगऱ्याच्या फुलांचा हार आहे, दिशाच त्याचं एकमेव वस्त्र आहे, त्याचं रूप दोन मोठ्या नागांवर विसावलेलं आहे आणि तो स्वर्गाच्या अधिपतीने शोभून गेला आहे.
दिगङ्गनाभिर् अभितो रम्याभिः पुरभूषणैः । पृषन्निष्ष्यन्दिभिश् शीतैर् वीजितो घनचामरैः
त्याच्या आजूबाजूला सुंदर नगरीच्या शोभेने सजलेल्या दिशा आहेत, त्या दिशांच्या अप्सरा त्याच्याभोवती उभ्या आहेत, आणि जाड, थंड, ओलसर चामरांनी त्याला वाऱ्याची झुळूक दिली जाते.
षोडशास्य सहस्राणि योजनानाम् अधः क्षितेः । स्थिताः पादाः प्रपूज्यन्ते नानासुरमहोरगैः
त्याच्या सोळा हजार तोंडांचा भाग पृथ्वीच्या खाली आहे, तिथे त्याचे पाय विविध बलाढ्य असुर आणि मोठे सर्प यांच्याकडून पूजले जातात.
अशीतिस् तु सहस्राणि देहो ऽस्यार्केन्दुलोचनः । पूज्यते नाकसदनैस् सुरगन्धर्वकिन्नरैः
त्याच्या शरीराला ऐंशी हजार सूर्य-चंद्रासारखी डोळे आहेत, आणि त्याची पूजा स्वर्गातील देव, गंधर्व, आणि किन्नर या सर्वांनी केली जाते.
चतुर्दशविधान्य् एनं गृहस्थम् इव बन्धवः । उपजीवन्ति भूतानि मिथोऽदृष्टपुरास्पदम्
चौदा प्रकारची जीवजंतू, जणू घरातील नातेवाईक एकमेकांना आधार देतात तसे, त्याच्यामुळे परस्पर जगतात. जरी त्याचे घर कुणालाही दिसत नाही आणि ते फार जुने असले तरी.
अस्य त्व् ईशानदिग्भागे पद्मरागमयं बृहत् । विद्यते शृङ्गम् अपरो दिवाकर इवोदितः
त्याच्या ईशान्य दिशेला, कमळाच्या रंगाच्या मोठ्या मण्याचा एक उंच कडा आहे, जणू दुसरा एखादा सूर्य उगवतो आहे तसा.
तस्यास्ति पृष्ठे भूतौघवृतः कल्पतरुर् महान् । जगतश् शिखरादर्शे प्रतिबिम्बम् इव स्थितः
त्या कड्याच्या शिखरावर, असंख्य जीवांनी वेढलेला, एक मोठा कल्पवृक्ष उभा आहे, जणू त्या शिखरावर जगाचेच प्रतिबिंब उमटले आहे.
तस्यास्ति दक्षिणस्कन्धे शाखा कनकपल्लवा । रत्नस्तबकनीरन्ध्रा चन्द्रबिम्बाभसत्फला
त्या वृक्षाच्या दक्षिण फांदीवर, सोन्याच्या कोवळ्या पालवीची एक फांदी आहे, ती रत्नांच्या घड्यांनी भरलेली असून तिच्या फळांना चंद्राच्या पूर्ण गोलासारखा प्रकाश आहे.
तत्र नीडं मया पूर्वं कृतम् आसीत् स्फुरन्मणि । देव्यां ध्याननिषण्णायां यस्मिन् किल रमे सुताः
तेथे मी आधी एक सुंदर, तेजस्वी रत्नांनी सजवलेले घरटे तयार केले होते. त्या घरट्यात देवी ध्यानात बसली असताना, माझी मुले आनंदाने रमायची.
रत्नपुष्पदलच्छन्नं रसायनफलान्वितम् । चिन्तामणिशलाकाभिर् विहितालिन्दसंस्थिति
ते घरटे रत्नासारख्या फुलांनी आणि पाकळ्यांनी झाकलेले होते, अमृतासारख्या फळांनी भरलेले होते, आणि चिंतामणीसारख्या रत्नांच्या खांबांनी केलेल्या ओसऱ्यांनी सुशोभित होते.
बुद्धिपूर्वसमाचारैस् सम्पूर्णं काकपुत्रकैः । शीतलाभ्यन्तरं हृद्यं पूरितं कुसुमोत्करैः
कावळ्यांच्या पिल्लांनी मन लावून केलेल्या कृत्यांनी ते घरटे पूर्ण झाले होते. ते घरटे आतून थंड, मनाला आनंद देणारे आणि फुलांच्या राशींनी भरलेले होते.
तद् गच्छत सुता नीडं दुर्गं नाकसदाम् अपि । भोगं मोक्षं च तत्रस्था निर्विघ्नं समवाप्स्यथ
मुलांनो, त्या घरट्यात जा. ते एवढे सुरक्षित आहे की, स्वर्गातील देवतांनाही ते सहज मिळू शकत नाही. तिथे राहिलात तर तुम्हाला कोणतीही अडचण न येता सुख आणि मुक्ती दोन्ही मिळतील.
इत्य् उक्त्वास्मान् पिता तत्र चुचुम्बाभ्यालिलिङ्ग च । ददौ देव्यै यद् आनीतम् अस्मभ्यं च तद् आमिषम्
हे बोलून आमचे वडील तिथे आम्हाला मिठी मारली, प्रेमाने चुंबन दिले आणि त्यांनी देवीला जे आणले होते ते दिले, तसेच आम्हाला देखील तेच जेवण दिले.
तद् भुक्त्वा चरणौ देव्याः पितुश् चैवाभिवन्द्य च । विन्ध्यकच्छाद् वयं तस्मात् स्थानाद् आलम्बुसात् प्लुताः
ते जेवून, देवीच्या आणि वडिलांच्या पायांना वंदन करून, आम्ही विंध्याच्या उतारावरून, आलंबुसा या ठिकाणाहून निघून गेलो.
क्रमेणाकाशम् उल्लङ्घ्य निर्गत्याम्बुदकोटरैः । पवनस्कन्धम् आरुह्य वन्दितव्योमचारिणः
हळूहळू आकाश ओलांडत, पर्वताच्या गुंफांमधून बाहेर येत, वाऱ्याच्या खांद्यावर बसून, आम्ही आकाशात फिरणाऱ्यांना वंदन केले.
परिहृत्य दिनाधीशं लोकान्तरपुराद् गताः । स्वर्गम् उल्लङ्घ्य यातास् स्मो ब्रह्मलोकं मुनीश्वर
सूर्याला टाळून, आम्ही दुसऱ्या लोकातील नगरीत गेलो; स्वर्गही मागे टाकून, आम्ही ब्रह्मलोकात पोहोचलो, हे श्रेष्ठ ऋषी.
प्रणामपूर्वं तत्रैतद् यथावस्तु पितुर् वचः । मात्रे च भगवत्यै च ब्राह्म्यै चाशु निवेद्य ह
आधी नम्रतेने मी वडिलांनी सांगितलेले शब्द जसेच्या तसे आईला, त्या पूज्य देवीला आणि ब्राह्मीला सांगितले.
ताभ्यां सस्नेहम् आलिङ्ग्य गच्छथेत्य् आज्ञयैधिताः । वयं कृतनमस्कारा ब्रह्मलोकाद् विनिर्गताः
त्या दोघींनी प्रेमाने मिठी मारली आणि आम्हाला जायला सांगितले. मग आम्ही नमस्कार करून ब्रह्मलोकातून बाहेर पडलो.
उल्लङ्घ्य लोकपालानां पुरीस् तपनभासुराः । आकाशगामिनो लोलाः पवनस्कन्धचारिणः
लोकपालांच्या प्रदेशांना मागे टाकून, आम्ही सूर्यासारखे तेजस्वी होत आकाशातून मुक्तपणे फिरत होतो, वाऱ्याच्या आधारावर इच्छेनुसार भटकत होतो.
इमं कल्पतरुं प्राप्य निजं नीडं प्रविश्य च । निरस्तबाधं तिष्ठामो मुने मौनम् अवस्थिताः
हा कल्पवृक्ष गाठून आणि आमच्या स्वतःच्या निवासस्थानी प्रवेश करून, आम्ही सर्व त्रास दूर करून, हे मुनी, शांतपणे मौनात स्थिर झालो आहोत.
जाता यथा वयम् इमे स्थितिम् आगताश् च सम्प्राप्तबोधम् उपशान्तधियो यथा च । एतत् तद् उक्तम् अविखण्डम् अलं मया ते शेषेण मां समनुशाधि महानुभाव
जसं आपण जन्मलो, तसंच हे सगळेही आपल्या जागी पोहोचले आहेत; आणि जसं आपल्याला समज आणि मनःशांती मिळाली, तसंच. हे मी तुला पूर्णपणे, काहीही लपवून न ठेवता सांगितलं आहे. आता, हे सोडून, तू मला पुढचं शिकव, हे महात्मा.
आसीत् किञ्चित्पुराकल्पे जगद् यच् चिरविस्मृतम् । सन्निवेशेनामुनैव तद् यद् अद्यातिदूरगम्
पूर्वीच्या एका कल्पात असं एक जग होतं, जे आता फार पूर्वी विस्मरणात गेलं आहे. त्याची रचना अगदी ह्याच्यासारखीच होती, जरी ते आता खूप दूर आहे.