इति निश्चित्य ता देव्यो विवर्णवदनाङ्गिकाम् । उमाम् एव वशीकृत्य प्रोक्षयाम् आसुर् आदृताः
असं ठरवून त्या देवींच्या चेहऱ्यावर आणि अंगावर रंग उडाला, आणि त्यांनी आदरानं उमाला आपल्या बाजूला केलं आणि तिच्यावर पाणी शिंपडलं.
माययापहृतां भर्तुर् अङ्गाद् भङ्गम् उपागताम् । ताम् आलोलकचां देव्यश् चक्रुर् ओदनतां गताम्
मायेच्या जोरावर, त्या देवींनी तिच्या नवऱ्याच्या अंगातून एक भाग काढला, जो तुटलेला होता, आणि विस्कटलेले केस असलेल्या त्या देवीला त्यांनी जेवणाचं रूप दिलं.
पार्वतीप्रोक्षणदिने तस्मिंस् तत्र महोत्सवः । बभूव तासां सर्वासां नृत्तगेयमनोरमः
त्या दिवशी, पार्वतीच्या अभिषेकाच्या वेळी, तिथे सर्व स्त्रियांमध्ये मोठा उत्सव झाला. नृत्य आणि गाण्याने तो आनंदमय झाला होता.
अन्या ननृतुर् उद्दामरवम् एवाम्बराम्बराः । दीर्घावयवविक्षेपविकासिजघनोदराः
काहीजणी बेधुंदपणे नाचू लागल्या, त्यांच्या वस्त्रांनी आकाशाला स्पर्श केला, त्यांचे लांब हातपाय डोलू लागले, आणि त्यांच्या कंबरेच्या व पोटाच्या हालचालींनी सौंदर्य खुलले.
अन्या जहसुर् उद्दामतालक्ष्वेडाघनारवम् । लसदङ्गविकारं च ध्वनड्डमरुकाननाः
इतर जणी मोठ्याने हसू लागल्या, टाळ्या आणि पावलांचा गजर घुमू लागला, त्यांची तेजस्वी शरीरे नृत्यात बदलली, आणि त्यांचे ढोल वाजवण्याचा आवाज जंगलभर घुमू लागला.
अन्या जगुर् ध्वनच्छैलगुहम् आपानतोषिताः । तारारवं रणद्रन्ध्रजगन्मण्डपकोटरे
काहीजणी गाऊ लागल्या, त्यांच्या आवाजाने डोंगरातील गुंफा दुमदुमू लागल्या, मद्यपान करून त्या आनंदी झाल्या, त्यांच्या कडक आणि उंच आरोळ्यांनी सभागृहाच्या कोपऱ्यांतही गजर झाला.
अन्याः पानं पपुः पुष्टचर्वितार्द्रशिरःखुरम् । लीलाघुरघुरारावरणदाकाशकोटराः
इतरांनी पाणी प्यायलं, त्यांच्या चोची चावून बळकट आणि ओलसर झाल्या होत्या, डोकी आणि खुरही ओले होते. खेळत खेळत हलके, जड आणि घुमणारे आवाज करत, त्यांनी आकाशभर आवाज भरला.
पपुर् उदगुर् अथोच्चैस् तेरुर् आजग्मुर् ऊषुर् जहसुर् अपुर् अहौषुः पेतुर् उच्चैर् ववल्गुः । ननृतुर् अनिशम् आदुस् स्वादुमांसं च देव्यस् त्रिभुवनम् अपवृत्तं चक्रुर् उन्मत्तनृत्ताः
त्या पाणी प्यायल्या, मग मोठ्याने ओरडल्या, इकडे तिकडे फिरल्या, थांबल्या, हसल्या, आपलं पोट भरून घेतलं, गर्जना केल्या, जोरात पडल्या, उड्या मारल्या, सतत नाचल्या आणि त्या देव्या नशेत वेड्यासारख्या नाचून तिन्ही जगांना मागे वळवलं.
इत्य् उत्सवे वर्तमाने तासां वाहास् त उत्तमाः । तथैव मत्ता जहसुर् ननृतुः पपुर् अप्य् असृक्
अशा आनंदात त्या असताना, त्यांच्या उत्तम वाहनेही तशाच नशेत हसत, नाचत आणि रक्तही प्यायली.
तत्र कान्तासवोन्मत्ताः क्वचिन् ननृतुर् अम्बरे । रथहंस्यस् सिता ब्राह्म्यः काकश् चालम्बुसारथः
तेथे काही जणी सुंदर मद्याने वेड्या होऊन आकाशात नाचत होत्या; ब्रह्मदेवींच्या पांढऱ्या हंसरथांवर बसल्या होत्या आणि आलंबु नावाचा कावळा त्यांचा सारथी होता.
नृत्यन्तीनां तु हंसीनां पिबन्तीनां तथासवम् । वेलेवाब्धितटीनां तु रतिस् सम्यग् अजायत
त्या हंसिणी नाचत आणि मद्य पित असताना, त्यांच्यात जशी समुद्राच्या काठी लाटा उसळतात तशीच कामभावना जागी झाली.
सञ्जातरतयो मत्तास् सर्वा हंस्यः क्रमेण ताः । रेमिरे तेन काकेन चण्डकाख्येन वै तदा
त्या सर्व हंसिणी हळूहळू कामात रंगून गेल्या आणि त्या वेळी चंड नावाच्या कावळ्यासोबत रमू लागल्या.
सप्तानां बालहंसीनां दयितो वायसस् त्व् असौ । क्रमेणारमतैकत्र यावद् अन्योऽन्यम् ईप्सितम्
त्या सात तरुण हंसिणींचा प्रियकर तो कावळा झाला आणि एकमेकींना जसे आवडेल तसे तो त्यांच्याशी रमला.
अथ ता गर्भधारिण्यो बभूवुर् अतितोषिताः । देव्यश् च कृतनृत्तास् ताः प्रशान्तमदतां ययुः
नंतर त्या देवी अत्यंत तृप्त होऊन गर्भवती झाल्या; त्यांनी नृत्य पूर्ण केल्यावर त्यांचा नशा शांत झाला.
ददुर् ओदनतां याताम् ईश्वराय प्रियाम् उमाम् । भोजनाय महामाया देव्यस् ताश् शूलपाणये
त्या देवींनी जेवणासाठी अन्नरूप झालेल्या उमा देवीला त्रिशूलधारी भगवान शंकरांना अर्पण केले.
प्रिया मे भोजने दत्तेत्य् एवं च शशिशेखरः । बुद्ध्वा बभूव रुषितो यदा मातृगणं प्रति
चंद्रकोरी धारण करणाऱ्या भगवानांनी आपली प्रिय उमा देवी जेवणासाठी दिली गेली हे समजताच, त्या मातृगणांवर रागावले.
तदा तास् तां समुत्पाद्य स्वाङ्गदानेन वै पुनः । ददुर् भूयोविवाहेन पार्वतीम् इन्दुमौलये
मग त्या देवींनी स्वतःच्या अंगाचा अंश देऊन पुन्हा पार्वतीला उत्पन्न केले आणि नव्याने विवाह करून तिला चंद्रमौळी भगवानांना दिले.
ततो देव्यो हरश् चैव परिवारस् तथैतयोः । सर्वे सन्तुष्टमनसस् स्वां स्वाम् उपययुर् दिशम्
नंतर त्या देवी, भगवान शंकर आणि त्यांचे सगळे परिवार आनंदी मनाने आपापल्या दिशेला निघून गेले.
अन्तर्वत्न्यो बभूवुस् ता ब्राह्म्यो हंस्यो मुनीश्वर । वृत्तान्तं कथयाम् आसुर् ब्राह्म्या देव्या यथास्थितम्
मुनिश्रेष्ठा, त्या ब्राह्मी आणि हंसी या त्यांच्या बायका गर्भवती झाल्या आणि त्यांनी ब्राह्मी देवीसोबत घडलेली गोष्ट जशीच्या तशी सांगायला सुरुवात केली.
हे वत्सास् साम्प्रतं गर्भवत्यो मे रथकर्मणि । न समर्था भवत्यो ऽपि स्वैरं चरत साम्प्रतम्
माझ्या लहानग्या, आता माझ्या सोबती गर्भवती आहेत, त्यामुळे त्या रथ चालवू शकत नाहीत. म्हणून तुम्ही सध्या मोकळेपणाने फिरा.
इति गर्भालसा हंसीर् मुक्त्वा देवी दयापरा । निर्विकल्पे समाधाने ब्राह्मी तस्थौ यथासुखम्
अशी गर्भामुळे थकलेल्या हंसी देवींना मुक्त करून, दयाळू देवी तिथून निघून गेली आणि ब्राह्मी देवी सुखाने निर्विकल्प ध्यानात रमली.
अथ नाभिसरोजाते वैरिञ्चे कमलाकरे । गर्भालसा विचेरुस् ता राजहंस्यो मुनीश्वर
मुनिश्रेष्ठा, मग ब्रह्मदेवाच्या कमळात जन्मलेल्या त्या राजहंसिणी, गर्भामुळे थकलेल्या, त्या कमळाच्या तळ्यात इकडे तिकडे फिरू लागल्या.
एवं विपक्वगर्भास् ता नाभीकमलपल्लवे । सुवते स्म मृदून्य् अण्डान्य् अथ वल्ल्य इवाङ्कुरान्
अशा प्रकारे, त्यांच्या पिलांची अंडी पूर्णपणे तयार झाली की त्या हंसिणींनी नाभीच्या कमळाच्या देठावर मऊ अंडी घातली, जणू काही वेलींनी कोंब फुलवावेत.
तानि कालं समासाद्य तत्राण्डान्य् एकविंशतिः । गर्भाक्रान्त्या द्विधा जग्मुर् ब्रह्माण्डानीव सारवं
काही काळ गेल्यावर, ती एकवीस अंडी गर्भधारणेच्या प्रक्रियेमुळे दोन भागांत विभागली, जशी साऱ्या सार असलेली ब्रह्मांडाची अंडी विभागली जातात.
अण्डेभ्यस् तेभ्य एवं हि जाता वयम् इमे मुने । भ्रातरश् चण्डतनया वायसा एकविंशतिः
त्या अंड्यांतून, हे मुनी, आम्ही आणि हे माझे भाऊ — म्हणजे चंडाचे एकवीस पुत्र, जसे कावळ्यांची पिल्ले — जन्माला आलो.
ते स्म जाता गता वृद्धिं तस्मिन् कमलपल्लवे । सञ्जातपक्षास् सम्पन्ना गगनोड्डयनक्षमाः
आम्ही त्या कमळाच्या देठावर जन्मलो, वाढलो; आमची पंखे फुटली, आम्ही पूर्ण वाढलो आणि आकाशात उडायला सक्षम झालो.
मातृभिस् सह हंसीभिर् ब्राह्मी भगवती ततः । चिरम् आराधिता सम्यक् समाधिविरता सती
आमच्या मातांसह हंसिणींसोबत ब्राह्मी भगवतीचे दीर्घकाळ योग्य रीतीने पूजन केले गेले, कारण ती नेहमी ध्यानात स्थिर होती.
प्रसादपरया काले भगवत्या ततस् स्वयम् । तथाङ्गानुगृहीतास् स्मो यथा मुक्ता वयं स्थिताः
भगवतीच्या अपार कृपेने, योग्य वेळी आम्हाला तिचा अनुग्रह लाभला आणि त्यामुळे आम्ही मुक्त अवस्थेत स्थिर राहिलो.
सन्तृप्तमनसश् शान्ता एकान्ते ध्यानसंस्थितौ । तिष्ठाम इति निश्चित्य पितुः पार्श्वं वयं गताः
आमचे मन पूर्ण समाधानी व शांत झाले, एकांत ध्यानात स्थिर राहिलो आणि आम्ही वडिलांच्या जवळ राहायचे ठरवले.
आलिङ्गितास् ततः पित्रा पूजितालम्बुसा वयम् । तया दृष्टाः प्रसादेन संस्थितास् तत्र संयताः
नंतर वडिलांनी आम्हाला मिठी मारली आणि आलंबुसाने आमचा सन्मान केला; तिच्या कृपेने आम्ही तिथेच शांतपणे स्थिर राहिलो.