विभागं तु परित्यज्य सत्तैकात्मतया ततम् । सामान्येनैव सत्ताया रूपम् एकम् उदाहृतम्
जेव्हा भेदभाव सोडून अस्तित्व एकच सर्वत्र व्यापलेलं आहे असं पाहिलं जातं, तेव्हा त्या एकसारख्या सर्वसामान्य अस्तित्वालाच एक रूप मानलं जातं.
विशेषं सम्परित्यज्य सन्मात्रं यद् अलेपकम् । एकरूपं महारूपं सत्तायास् तत् परं विदुः
सर्व भेदभाव पूर्णपणे टाकून दिल्यावर, जे शुद्ध, स्पर्शरहित आणि एकसारखं मोठं अस्तित्व उरतं, त्यालाच अस्तित्वाची सर्वोच्च अवस्था म्हणतात.
रूपं नानाकृतित्वेन सत्ताया न कदाचन । असंवेद्यं सम्भवति तस्माद् एतद् अवस्तुकम्
अस्तित्व वेगवेगळ्या रूपांत कधीच खरं अनुभवता येत नाही; म्हणून ते खोटं मानलं जातं.
एकरूपं तु यद् रूपं सत्ताया विमलात्मकम् । न कदाचन तद् याति नाशं नापि च विस्मृतिम्
पण अस्तित्वाचं जे एकसारखं, निर्मळ रूप आहे, ते कधीच नष्ट होत नाही किंवा विसरलं जात नाही.
कालसत्ता कलासत्ता वस्तुसत्तेयम् इत्य् अपि । विभागकलनां त्यक्त्वा सन्मात्रैकपरो भव
काळाचं अस्तित्व, आकाशाचं अस्तित्व किंवा वस्तूंचं अस्तित्व असं काहीही म्हटलं तरी, सर्व भेदभावाच्या कल्पना सोडून, निव्वळ अस्तित्वातच एकरूप हो.
कालसत्ता खसत्ता च प्रोन्मुक्तकलना सती । यद्य् अप्य् उत्तमसद्रूपा तथाप्य् एषा न वास्तवी
काळाचं आणि आकाशाचं अस्तित्व, जेव्हा मनाच्या कल्पनांपासून मोकळं होतं, तेव्हा जरी ते श्रेष्ठ सत्यासारखं वाटतं, तरीही ते खरं नाही.
विभागकलना यत्र विभिन्नमतदायिनी । नानाताकारणं दृष्टा तत् कथं पावनं भवेत्
जिथे भेदभावाच्या कल्पना वेगवेगळ्या मतांना आणि अनेकतेच्या भासाला जन्म देतात, तिथे ते कसं शुद्ध असू शकेल?
सत्तासामान्यम् एवैकं भावयन् केवलं वपुः । परिपूर्णः परानन्दी तिष्ठाभरितदिग्भरः
फक्त एकाच सर्वत्र असलेल्या अस्तित्वाचा विचार कर, असं केल्यावर तू पूर्ण समाधानी, परमानंदात न्हालेला आणि सर्व दिशांनी व्यापलेला राहशील.
सत्तासामान्यमात्रस्य या कोटिः कोविदेश्वर । सैवास्य बीजतां याता तत एष प्रवर्तते
हे ज्ञानी, केवळ अस्तित्वाच्या सर्वव्यापकतेला जी मर्यादा आहे, तीच त्याचं बीज होतं; आणि त्यातूनच हे सर्व निर्माण होतं.
सत्तासामान्यपर्यन्तं यत् तत् कलनयोज्झितम् । पदम् आद्यम् अनाद्यन्तं तस्य बीजं न विद्यते
अस्तित्वाच्या सर्वव्यापकतेपर्यंत जे काही आहे, जे कल्पनांच्या पलीकडचं आहे, तेच आद्य आणि अनंत असं स्थिती आहे—त्याला कुठलंच बीज नाही.
संविल् लयं याति तत्र निर्विकारं च तिष्ठति । भूयो नावर्तते दुःखे तत्र लब्धवती पदम्
चेतना तिथे विलीन होते आणि बदल न होता तशीच राहते; एकदा ती स्थिती मिळाली की पुन्हा दुःखाकडे परत येत नाही.
तद् धेतुस् सर्वहेतूनां तस्य हेतुर् न विद्यते । स सारस् सर्वसाराणां तस्मात् सारो न विद्यते
ते सर्व कारणांचं मूळ कारण आहे, पण त्याला स्वतः कोणतंच कारण नाही; ते सर्व सारांचं सार आहे, म्हणून त्यापेक्षा पुढे काहीच सार उरत नाही.
तस्मिंश् चिद्दर्पणे स्फारे समग्रा वस्तुदृष्टयः । इमास् ताः प्रतिबिम्बन्ति सरसीव तटद्रुमाः
त्या विशाल चैतन्याच्या आरशात सर्व वस्तूंच्या जशा जशा कल्पना असतात, त्या सगळ्या जणू तळ्याच्या काठीचे झाडे पाण्यात उमटतात तशा प्रतिबिंबित होतात.
सर्वे भावा इमे तत्र स्वदन्ते स्वादधारिणि । षड्रसा इव जिह्वायां प्रकटत्वं प्रयान्ति च
सर्व प्रकारची स्थिती तिथेच, जिथे खऱ्या अर्थाने सर्व चवींचा अनुभव मिळतो, तिथेच आनंद घेतात आणि जशी जिभेवर सहा चवी स्पष्टपणे उमटतात, तशाच त्या प्रकट होतात.
तत् खाद् अच्छतरस्यापि चिदाकाशस्य वै पदम् । सर्वेषां स्वादजातानाम् अलम् आस्वादनं च तत्
ते चैतन्याच्या आकाशातील स्थान अगदी निर्मळतेपेक्षाही शुद्ध आहे; सर्व रसांनी निर्माण झालेल्या गोष्टींना खरी चव तिथेच मिळते.
जायते वर्तते चैव वर्धते दृश्यते तथा । सन्तिष्ठते विगलति तत्राङ्ग जगतां गणः
तिथेच जगाच्या असंख्य समूहांचा जन्म होतो, ते टिकतात, वाढतात, दिसतात, स्थिर राहतात आणि शेवटी नाहीसे होतात.
तत् तद् गुरु गरिष्ठानां तत् तल् लघु लघीयसाम् । तत् तत् स्थूलं स्थविष्ठानाम् अणीयस् तद् अणीयसाम्
तेथे जे जड आहे ते सगळ्यात जड गोष्टींना, जे हलके आहे ते सगळ्यात हलक्या गोष्टींना, जे स्थूल आहे ते सगळ्यात स्थूल गोष्टींना, आणि जे सूक्ष्म आहे ते सगळ्यात सूक्ष्म गोष्टींना मिळते.
दविष्ठानां दविष्ठं तद् अन्तिकानां तद् अन्तिकम् । कनिष्ठानां कनिष्ठं तज् ज्येष्ठं तज् ज्यायसाम् अपि
तेथे जे दूर आहे ते सगळ्यात दूर असणाऱ्याला, जे जवळ आहे ते सगळ्यात जवळ असणाऱ्याला, जे लहान आहे ते सगळ्यात लहान असणाऱ्याला, आणि जे मोठे आहे ते सगळ्यात मोठ्या असणाऱ्याला मिळते.
तेजसाम् अपि तत् तेजस् तमसाम् अपि तत् तमः । वस्तूनाम् अपि तद् वस्तु दृशाम् अप्य् अङ्ग दृक् परा
तेथे तेज सगळ्यात तेजस्वी गोष्टींना, अंधार सगळ्यात काळोख्या गोष्टींना, वस्तु सगळ्यात खऱ्या वस्तूंना, आणि दृष्टी, मित्रा, सगळ्यात पाहणाऱ्याला मिळते.
तत् तत् किञ्चिन् नकिञ्चिच् च तत् तद् अस्ति च नास्ति च । तत् तद् दृश्यं अदृश्यं च तत् तद् अस्मि न चास्मि च
तेथे प्रत्येक गोष्ट कधी काहीतरी असते, कधी काहीच नसते, कधी अस्तित्वात असते, कधी नसते, कधी दिसते, कधी दिसत नाही, कधी मीच असते, कधी मी नसतो.
राम सर्वप्रयत्नेन तस्मिन् परमपावने । पदे स्थितिम् उपायासि यथा कुरु तथानघ
राम, सर्वतोपरी शुद्ध अशा त्या अवस्थेत सर्वतोपरी प्रयत्न करून स्वतःला स्थिर कर, हे निष्पापा, ज्या मार्गाने जमेल त्या मार्गाने हे साध्य कर.
तद् अमलम् अजरं तद् आत्मतत्त्वं तदवगताव् उपशान्तिम् एति चेतः । अवगतविततैकतत्स्वरूपो भव भवमुक्त सदोदितश् चिराय
जेव्हा ती निर्मळ, न बदलणारी आत्म्याची खरी ओळख होते, तेव्हा मनाला शांतता मिळते; तू नेहमी त्या एकाच, सर्वत्र पसरलेल्या स्वरूपात स्थिर रहा, संसारातून मुक्त होऊन कायमच तिथे राहा.
एतानि तानि प्रोक्तानि त्वया बीजानि मानद । कतमस्य प्रयोगेण शीघ्रं तत् प्राप्यते पदम्
मानद, ही विविध बीजे तू सांगितलीस; त्यातील कोणत्या उपायाने ते श्रेष्ठ स्थान लवकर मिळते?
एतेषां दुःखबीजानां प्रोक्तं यद् यन् मयोत्तरम् । तस्य तस्य प्रयोगेण शीघ्रम् आसाद्यते पदम्
या दुःखाच्या बियांपैकी मी जे जे श्रेष्ठ सांगितले, त्यातील प्रत्येकाचा उपाय केल्याने ते स्थान लवकर मिळते.
सत्तासामान्यकोटिस्थे झगित्य् एव पदे यदि । पौरुषेण प्रयत्नेन बलात् सन्त्यज्य वासनाः
जर तू स्वतःच्या प्रयत्नाने आणि निर्धाराने सर्व इच्छा पटकन सोडून, अस्तित्वाच्या मूळ स्वरूपात ठाम उभा राहिलास,
स्थितिं बध्नासि तत्त्वज्ञ क्षणम् अप्य् अक्षयात्मिकाम् । क्षणे ऽस्मिन्न् एव तत् साधु पदम् आसादयस्य् अलम्
हे तत्त्व जाणणाऱ्या, जर तू एक क्षण जरी त्या अमर अवस्थेत मन घट्ट ठेवलेस, तर ह्याच क्षणी तू ते सर्वोच्च स्थान मिळवतोस—इतकेच पुरे!
सत्तासामान्यरूपे वा करोषि स्थितिम् अङ्ग चेत् । तत् किञ्चिदधिकेनेह यत्नेनाप्नोषि तत् पदम्
किंवा, प्रिय, जर तू अस्तित्वाच्या सर्वव्यापी रूपात स्वतःला स्थिर केलेस, तर इथे थोडा अधिक प्रयत्न केल्यानेही तू ते स्थान मिळवू शकतोस.
संवित्तत्त्वे कृतज्ञानो यदि तिष्ठसि वानघ । तद् यत्नेनाधिकेनोच्चैर् आसादयसि तत् पदम्
हे निष्पापा, जर तू ज्ञानाने चैतन्याच्या मूळ स्वरूपात स्थिर राहिलास, तर अधिक आणि तीव्र प्रयत्न केल्याने तू ते सर्वोच्च स्थान गाठतोस.
संवेद्ये केवले ध्यानं न सम्भवति राघव । सर्वत्र सम्भवाद् अस्यास् संवित्तेर् एव सर्वदा
राघव, केवळ ज्ञानाच्या वस्तूवर ध्यान करणे शक्य नाही, कारण चेतना सर्वत्र आणि सर्वकाळ असते.
यच् चिन्तयसि यद् यासि यत् तिष्ठसि करोषि वा । तत्र तत्र स्थिता संवित् संविद् एव तद् एव वा
तू जे काही विचार करतोस, जिथे कुठे जातोस, जिथे उभा राहतोस किंवा जे काही करतोस—त्या प्रत्येक ठिकाणी चेतना असते; खरं तर, तेच चेतना आहे.