यद् यद् अभ्यस्यते लोके तन्मयेनैव भूयते । इत्य् आकुमारं प्राज्ञेषु दृष्टं सन्देहवर्जितम्
जगात जो जो सराव केला जातो, त्याचाच स्वभाव होतो; हे बुद्धिमान लोकांमध्ये लहानपणापासूनच नक्कीच दिसून येतं.
शुभवासनया युक्तस् तद् अत्र भव भूतये । परं पौरुषम् आश्रित्य विजित्येन्द्रियपञ्चकम्
आपल्या भल्यासाठी चांगल्या सवयी अंगीकार, मोठ्या प्रयत्नावर विश्वास ठेव आणि पाचही इंद्रियांवर विजय मिळव.
अव्युत्पन्नमना यावद् भवान् अज्ञाततत्पदः । गुरुशास्त्रप्रमाणैस् तु निर्णीतं तावद् आचर
जोपर्यंत तुझं मन नीट शिकलेलं नाही आणि ती अवस्था तुला प्रत्यक्ष कळलेली नाही, तोपर्यंत गुरू आणि शास्त्रांनी सांगितलेलं जे योग्य आहे, तेच वाग.
ततः कषायपाकेन नूनं विज्ञातवस्तुना । शुभो ऽप्य् असौ त्वया त्याज्यो भावनौघो निराधिना
नंतर, जेव्हा मनातील दोष पूर्णपणे नष्ट होतील आणि सत्याचं ज्ञान होईल, तेव्हा जरी ते चांगलं वाटत असलं तरी, सर्व चांगल्या भावना सुद्धा तू आसक्तीशिवाय सोडून दे.
यद् अतिसुभगम् आर्यसेवितं तच् छुभम् अनुसृत्य मनोज्ञभावबुद्ध्या । अधिगमय पदं सदा विशोकं तद् अनु तद् अप्य् अवमुच्य साधु तिष्ठ
जे अत्यंत मंगल आणि सज्जनांनी आचरणात आणलेलं आहे, ते आनंददायक समजून नेहमीच त्याचा पाठपुरावा कर आणि शोकमुक्त अवस्था प्राप्त कर. त्यानंतर ते सुद्धा सोडून दे आणि स्थिर राहा.
अतः पौरुषम् आश्रित्य श्रेयसे नित्यबान्धवम् । एकाग्रं कुरु चित्तं त्वं शृणु चेदं वचो मम
म्हणूनच, उत्तम कल्याणासाठी नेहमीच सोबत असणाऱ्या स्वतःच्या प्रयत्नावर आधार ठेव, मन एकाग्र कर आणि आता माझं हे बोल ऐक.
अवान्तराभिपातीनि स्वारूढानि मनोरथम् । पौरुषेणेन्द्रियाण्य् आशु संयम्य समतां नय
मनातल्या इच्छा आणि आतल्या ओढींनी ज्या इंद्रियांना जखडून टाकलं आहे, त्या इंद्रियांना आपल्या धैर्याच्या जोरावर पटकन आवर घाल आणि समत्वात आण.
इहामुत्र च सिद्ध्यर्थं पुरुषार्थफलप्रदाम् । मोक्षोपायमयीं वक्ष्ये संहितां सारसम्मिताम्
या जगात आणि पुढच्या जन्मात यश मिळवण्यासाठी, आणि माणसाच्या प्रयत्नांना फळ देणारी, मुक्ती मिळवण्याचा मार्ग सांगणारी, सार असलेली एक संहिता मी तुला सांगतो.
अपुनर्ग्रहणायान्तस् त्यक्त्वा संसारवासनाम् । सम्पूर्णौ शमसन्तोषाव् आदायोदारया धिया
संसाराची ओढ पूर्णपणे सोडून, ती पुन्हा मनात येऊ नये म्हणून, शांतता आणि समाधान पूर्णपणे स्वीकार, आणि मन मोठ्या उदारतेने ठेव.
सपूर्वापरवाक्यार्थविचारविषयादृतम् । मनस् समरसं कृत्वा सानुसन्धानम् आत्मनि
पूर्वीच्या आणि नंतरच्या शिकवणीतील अर्थ काळजीपूर्वक समजून घेत, मन एकरूप आणि अंतर्मुख ठेव, आणि नेहमीच आत्मचिंतन कर.
सुखदुःखक्षयकरं महानन्दैकसाधनम् । मोक्षोपायम् इतो राम वक्ष्यमाणं इमं शृणु
हे राम, सुखदुःखांचा अंत करणारे, केवळ सर्वोच्च आनंद मिळविण्याचा एकमेव मार्ग असलेले आणि मुक्ती मिळविण्याचे साधन मी आता सांगतो, ते नीट ऐक.
इमां मोक्षकथां श्रुत्वा सह सर्वैर् विवेकिभिः । पदं यास्यसि निर्दुःखं नाशो यत्र न विद्यते
ही मुक्तीची गोष्ट सर्व विवेकी लोकांसोबत ऐकल्यावर, तू त्या दुःखरहित अवस्थेला पोहोचशील, जिथे कधीही नाश होत नाही.
इदम् उक्तं पुराकल्पे ब्रह्मणा परमेष्ठिना । सर्वदुःखक्षयकरं परमाश्वासनं धियः
हे उपदेश प्राचीन काळी स्वयंभू ब्रह्मदेवांनी सांगितले होते, जे सर्व दुःखांचा अंत करणारे आणि मनाला अत्युच्च दिलासा देणारे आहे.
केनोक्तं कारणेनेदं ब्रह्मन् पूर्वं स्वयम्भुवा । कथं च भवता प्राप्तम् एतत् कथय मे प्रभो
हे ब्रह्मदेवांनी कोणत्या कारणासाठी, कसे आणि कुणाला प्रथम सांगितले, हे मला सांगा प्रभो, आणि ते तुमच्यापर्यंत कसे पोहोचले, तेही सांगावे.
अस्त्य् अनन्तविलासात्मा सर्वगस् सर्वसंश्रयः । चिदाकाशो ऽविनाशात्मा प्रदीपस् सर्ववस्तुषु
असंख्य रूपांनी भरलेला, सर्वत्र व्यापलेला, सर्वाचा आधार असणारा, चेतनेचं आकाश आहे. तो नाश न होणारा असून, सर्व वस्तूंमध्ये जणू दिव्यासारखा उजळतो.
स्पन्दास्पन्दसमाकारात् ततो विष्णुर् अजायत । स्पन्दमानरसापूरात् तरङ्गस् सागराद् इव
त्या चेतनेच्या हालचालीतून आणि स्थैर्यातून विष्णू प्रकट झाला, जसा सागरातल्या लहरींमधून एक लाट निर्माण होते.
सुमेरुकर्णिकात् तस्य दिग्दलाद् धृदयाम्बुजात् । तारकाकेसरवतः परमेष्ठी व्यजायत
सुमेरू पर्वताच्या मध्यभागी असलेल्या कमळाच्या हृदयातून, त्याच्या दिशांच्या पाकळ्यांतून, ताऱ्यांच्या किरणांसारखा तेजस्वी परमेश्वर उत्पन्न झाला.
वेदवेदार्थदेवेशमुनिमण्डलमालितम् । सो ऽसृजत् सकलं सर्गं विकल्पौघं यथा मनः
वेद आणि त्यांचा अर्थ जाणणाऱ्या देव, ऋषी यांच्या सभेत वेढलेला तो परमेश्वर, जसा मन कल्पना करते तसा, सर्व जगाचा आणि त्यातील भेदांचा सृष्टीचा विस्तार निर्माण करतो.
जम्बुद्वीपस्य कोणे ऽस्मिन् वर्षे भारतनामनि । स ससर्ज जनं पुत्रैर् आधिव्याधिपरिप्लुतम्
जंबूद्वीपाच्या एका कोपऱ्यात, 'भारता' नावाच्या या देशात, त्याने आपल्या मुलांसह दुःख, आजार आणि त्रासांनी ग्रस्त लोकांची निर्मिती केली.
भावाभावविषण्णार्थम् उत्पातध्वंसतत्परम् । सर्गे ऽस्मिन् भूतजातीनाम् आप्यायनकरं परम्
ज्यांना अस्तित्व किंवा नष्ट होण्याची चिंता सतावत होती, संकट आणि विनाश यांच्यात अडकले होते, अशा या सृष्टीत त्याने सर्व जीवांना पोषण मिळावे म्हणून एक श्रेष्ठ उपाय निर्माण केला.
जनस्य तस्य दुःखं स दृष्ट्वा सकललोककृत् । जगाम करुणाम् ईशः पुत्रदुःखाद् यथा पिता
त्या लोकांचे दुःख पाहून, सर्व जगाचा कर्ता असलेल्या प्रभूला दया आली, जशी एखाद्या वडिलांना आपल्या मुलांच्या दुःखामुळे होते.
क एतेषां हताशानां दुःखस्यान्तो हतायुषाम् । स्याद् इति क्षणम् एकाग्रश् चिन्तयाम् आस भूतपः
या निराश आणि अल्पायुषी लोकांच्या दुःखाचा शेवट कसा होईल, असे म्हणून क्षणभर एकाग्र होऊन जीवांचा स्वामी विचार करू लागला.
इति सञ्चिन्त्य भगवान् ससर्ज पुनर् ईश्वरः । तपो धर्मं च दानं च सत्यं तीर्थानि चैव ह
असं विचार करून, त्या भगवंताने पुन्हा तप, धर्म, दान, सत्य आणि तीर्थस्थळे निर्माण केली.
एतत् सृष्ट्वा पुनर् देवश् चिन्तयाम् आस भूतकृत् । पुंसां नानेन सर्वस्य दुःखस्यान्त इति स्वयम्
ही सर्व गोष्टी निर्माण केल्यावर, जीवांची निर्मिती करणारा देव विचार करू लागला — 'फक्त या गोष्टींनी सर्व लोकांचे दु:ख संपत नाही.'
निर्वाणं नाम परमं सुखं येन पुनर् जनः । न जायते न म्रियते तज् ज्ञानाद् एव लभ्यते
निर्वाण हेच सर्वात मोठं सुख आहे, ज्यामुळे माणूस पुन्हा जन्म घेत नाही किंवा मरत नाही; ते फक्त ज्ञानानेच मिळतं.
संसारोत्तरणे जन्तोर् उपायो ज्ञानम् एव हि । तपो दानं तथा तीर्थम् अणूपायः प्रकीर्तितः
संसाराच्या समुद्रातून पार जाण्यासाठी जिवाला फक्त ज्ञानच उपाय आहे; तप, दान आणि तीर्थयात्रा हे लहान सहाय्यक उपाय आहेत असं सांगितलं आहे.
तत् तावद् दुःखमोक्षार्थं जनस्यास्य महात्मनः । प्रत्यग्रं तरणोपायम् आशु प्रकटयाम्य् अहम्
म्हणून या महान माणसांच्या दुःखातून मुक्त होण्यासाठी, मी लगेचच या दुःखातून पार पडण्याचा थेट उपाय सांगतो.
इति सञ्चिन्त्य भगवान् ब्रह्मा कमलसंस्थितः । मनसा परिसङ्कल्प्य माम् उत्पादितवान् इमम्
अशा प्रकारे विचार करून, कमळावर बसलेले परमेश्वर ब्रह्मदेव यांनी मनात ठरवून मला निर्माण केले.
कुतो ऽप्य् उत्पन्न एवाशु ततो ऽहं समुपस्थितः । पितुस् तस्य पुरश् शीघ्रम् ऊर्मेर् ऊर्मिर् इवानघ
माझा कुठूनतरी जन्म झाला आणि मी लगेचच माझ्या वडिलांसमोर हजर झालो, जशी एक लाट दुसऱ्या लाटेमागे येते.
कमण्डलुधरो नाथस् सकमण्डलुना मया । साक्षमालस् साक्षमालं स प्रणम्याभिवादितः
तेव्हा प्रभूच्या हातात कमंडलू होते आणि माझ्याही हातात कमंडलू होते; त्यांच्या गळ्यात माळ होती आणि माझ्याही गळ्यात माळ होती; मी त्यांना वाकून नमस्कार केला.