स एवेदं च वदति स च वक्तुं न युज्यते । न तदन्यद् इदं नैतत् पश्य मायाम् अनामयाम्
तोच या रूपाने बोलतो, पण प्रत्यक्षात त्याला बोलणे लागू पडत नाही. हे त्या पासून वेगळे नाही, आणि वेगळे नाही असेही नाही; ही दोषरहित माया पाहा.
नात्मायम् अयम् अप्य् आत्मा सञ्ज्ञाभेद इति स्वयम् । तेनैव सर्वगतया शक्त्या स्वात्मनि कल्पितः
हे आत्मा नाही, तेही आत्मा नाही; नावे वेगळी वाटतात, पण ती आपोआपच येतात. त्याच सर्वव्यापी शक्तीमुळे हे सर्व आत्म्यात कल्पित झाले आहे.
संस्थितस् स हि सर्वत्र त्रिषु कालेषु भासुरः । सूक्ष्मत्वात् सुमहत्त्वाच् च केवलं न विभाव्यते
तो सर्वत्र, तीनही काळात उजळून राहतो; त्याची सूक्ष्मता आणि विशालता यामुळे तो सहजपणे जाणवत नाही.
सत्स्व् अनन्तपदार्थेषु जीवत्वेनाभिबिम्बति । आत्मा पुर्यष्टकादर्शे स्वभाववशतस् स्वतः
असंख्य वस्तूंमध्ये आत्मा स्वतःच्या स्वभावाने आणि स्वतःहून, जसा आठ प्रकारच्या सूक्ष्म देहाच्या आरशात उमटतो, तसा जिवंत प्राणी म्हणून प्रतिबिंबित होतो.
पुर्यष्टकोदयाद् एव स्वयम् आत्मानुभूयते । सर्वदा सर्वसंस्थः खे घनस्पन्दाद् इवानिलः
फक्त आठ प्रकारच्या सूक्ष्म देहाच्या उदयामुळेच आत्म्याचा अनुभव येतो; तो नेहमी सर्वत्र, सर्वांमध्ये असतो, जसा घट्ट आकाशातील हालचालीतून वारा निर्माण होतो.
चिदात्मा सर्वगो व्यापी न क्वचिन् नाम न स्थितः । यद्वत् सर्वपदार्थानां सत्ता तद्वन् महेश्वरः
चैतन्यस्वरूप आत्मा सर्वत्र व्यापलेला आहे, कुठेही स्थिर नाही आणि त्याला कोणतेही नाव नाही—जशी सर्व वस्तूंची अस्तित्वाची स्थिती आहे, तशीच ती परमेश्वराचीही आहे.
सति पुर्यष्टके तस्मिञ् जीवस् स्फुरति नोपलः । सति वायाव् इव रजस् सति दीप इवेक्षणम्
आठ प्रकारचा सूक्ष्म देह असताना जिवंतपणा प्रकटतो, अन्यथा नाही—जसा वारा असताना धूळ उडते किंवा दिवा असताना दिसते, तसंच.
इयं पुर्यष्टकस्येच्छा स्वात्मन्य् एवात्मनि स्थिते । सति स्फुरत्य् अभ्युदिते भानाव् इव जनैषणा
ही आठ प्रकारच्या सूक्ष्म देहाची इच्छा, स्वतःच्या आत्म्यातच स्थिर असते. जशी सूर्य उगवल्यावर लोकांची ओढ जागी होते, तशीच ही इच्छा प्रकट होते.
यदि सूर्ये स्थिते व्योम्नि तद्वशोदितसंस्थितिः । नश्यति व्यवहारो ऽयं भास्वतः किम् उपागतम्
सूर्य आकाशात स्थिर असताना, त्याच्या उगवण्या-मावळण्यावरच सर्व व्यवहार अवलंबून असतात. पण जेव्हा तेजस्वी सूर्य आला, तेव्हा व्यवहार उरत नाहीत—मग उरते तरी काय?
यद्य् आत्मनि स्थिते देवे तत्सत्तालब्धसंस्थितिः । देहो नाशम् उपायाति तत् किम् उन्नष्टम् आत्मनः
देवस्वरूप आत्मा स्वतःमध्ये स्थिर असताना, शरीराला अस्तित्व फक्त त्याच्यामुळे मिळते. मग शरीर नष्ट झाले तरी आत्म्याचे काहीच हरवलेले नसते.
न जायते न म्रियते नाभिवाञ्छति नोज्झति । न मुक्तो न च बद्धो ऽयम् आत्मा सर्वस्य सर्वदा
हा आत्मा कधी जन्म घेत नाही, कधी मरत नाही, काही इच्छा करत नाही, काही सोडत नाही, मुक्तही नाही आणि बांधलेलाही नाही—हा आत्मा सर्वांचा, सर्वकाळ एकच आहे.
आत्मावबोधाभ्युदिता निरात्मन्य् आत्मतां गता । सर्परज्जुभ्रमाकारा भ्रान्तिर् दुःखाय केवलम्
स्वतःची जाणीव जिथे स्वतःपण नाही तिथे निर्माण होते, तिथेच आपलेपण वाटू लागते. जशी दोरीमध्ये साप आहे असा भास होतो, तशी ही भ्रांती फक्त दुःखासाठीच असते.
अनादित्वान् न जातो ऽयम् अजातत्वान् न नश्यति । आत्मात्मव्यतिरिक्तं तु नाभिवाञ्छत्य् असम्भवात्
कारण याला सुरुवातच नाही, म्हणून हे जन्मत नाही; आणि न जन्मलेलं कधी नाश पावत नाही. आत्मा स्वतःपासून वेगळं काहीच इच्छित नाही, कारण तसं होणं शक्यच नाही.
दिक्कालाद्यनवच्छेदान् न बद्धो ऽयं कदाचन । बन्धाभावे ऽप्य् अमुक्तिस् स्याद् अमोक्षस् तेन स स्मृतः
दिशा, काळ किंवा इतर कोणत्याही गोष्टींनी याची मर्यादा होत नाही, म्हणून हे कधीच बांधले जात नाही. बंधन नसतानाही मुक्ती न मिळाल्यास, त्याला अमुक्ती असं म्हणतात.
एवङ्गुणविशिष्टो ऽयम् आत्मा सर्वस्य राघव । अविचारवशान् मूढो लोको ऽयं परिरोदिति
हे आत्मा अशा गुणांनी युक्त असून सर्वांमध्ये आहे, हे लक्षात घे, राघव. पण विचारशक्ती न वापरल्यामुळे हा जगाचा लोक भ्रमात राहून नेहमी दुःख करतो.
सम्यगालोकिताशेषपूर्वापरजगत्क्रमः । मा शोकं गच्छ सुमते मौर्ख्योपहतलोकवत्
हे सुज्ञा, तू भूतकाळ आणि भविष्यकाळ या साऱ्या जगाचा नीट विचार केला आहेस, म्हणून अज्ञानाने ग्रस्त लोकांप्रमाणे दुःखी होऊ नकोस.
द्वे एव कलने त्यक्त्वा मोक्षबन्धात्मिके सदा । विदुषा व्यवहर्तव्यं यन्त्रेणेवात्ममौनिना
मोक्ष आणि बंधन या दोन कल्पना बाजूला ठेवून, ज्ञानी माणसाने नेहमीच अंतःकरणाने शांत राहून, यंत्रासारखे आपले कर्तव्य पार पाडावे.
न मोक्षो नभसः पृष्ठे न पाताले न भूतले । मोक्षो हि चेतो विमलं सम्यग्ज्ञानावबोधितम्
मोक्ष आकाशात, पाताळात किंवा पृथ्वीवर कुठेही नाही; खरी गोष्ट अशी की, जेव्हा मन ज्ञानाने पूर्णपणे निर्मळ होते, तेव्हाच तो मोक्ष असतो.
सकलाशास्व् असंसक्त्या यस् स्वयं चेतसः क्षयः । स मोक्षनाम्ना कथितस् तत्त्वज्ञैर् आत्मदर्शिभिः
संपूर्ण इच्छा निःस्पृहतेने मनातून नाहीशा झाल्या की, त्यालाच आत्मज्ञान असलेल्या ज्ञानी लोकांनी मोक्ष असे नाव दिले आहे.
यावत् प्रबोधो विमलो नोदितस् तावद् एव सः । मौर्ख्यदीनतया राम भक्त्या मोक्षो ऽभिवाञ्छ्यते
हे राम, जोपर्यंत निर्मळ जागृती उमटत नाही, तोपर्यंत अज्ञान आणि दुर्बलतेमुळे मुक्ती केवळ भक्तीनेच हवीशी वाटते.
चिरं प्रबोधम् आसाद्य चित्ते ऽवितततां गते । दश मोक्षा न वाञ्छ्यन्ते किम् उतैको हि मोक्षकः
पण जेव्हा दीर्घकाळानंतर जागृती मिळते आणि मन विस्तारले जाते, तेव्हा दहा मुक्त्याही हव्याशा वाटत नाहीत, तर एकाची काय कथा.
अयं मोक्षस् त्व् अयं बन्धः पेलवां कलनाम् इमाम् । परित्यज्य महात्यागी त्वं त्वम् एव भवाभवः
ही मुक्ती आहे, हे बंधन आहे — अशी क्षीण कल्पना पूर्णपणे सोडून, खरा मोठा त्यागी जाणतो की, तूच अस्तित्व आणि अनस्तित्व आहेस.
परिगलितविकल्पतां प्रयातस् सगरसुतौघनिखातमेखलाङ्कम् । अवनिवलयम् अन्तरस्तसङ्गश् चिरम् अनुपालय सर्वदोदितश्रीः
सर्व शंका विरघळून गेल्यावर, समुद्राच्या लाटांनी वेढलेल्या पृथ्वीच्या कडेला पोहोचून, सर्व अंतरंग आसक्ती बाजूला ठेवून, सर्वत्र उमटणारी कीर्ती दीर्घकाळ जप.
लीलयापश्यति वपुः कलनात्मनि जायते । रम्यस्यापश्यतो वक्त्रं हृदि दौरूप्यधीर् इव
खेळत असताना आपल्याला शरीर दिसते; कल्पनेतून ते निर्माण होते. पण सुंदर चेहरा न दिसल्यास, मनात जणू काही कमी दर्जाचे धातू असल्यासारखी खिन्नता येते.
तद्वशाद् इयम् आयाता महती मेदुरोदरा । माया मदमहाशक्तिस् सुरास्वादलवाद् इव
त्याच्या प्रभावामुळे ही मोठी, जाड पोटाची माया निर्माण झाली आहे—ही मोठी भ्रमाची शक्ती, जशी दारूच्या थेंबातून दारूची चव निर्माण होते.
तयानया विकारिण्या तदतद्भावभूतया । इदं सम्पन्नम् अखिलं तापाद् इव मरौ पयः
ही बदलती माया, खरी आणि खोटी रूपे घेऊन, या सगळ्या जगाची निर्मिती करते; जशी उन्हाच्या तापामुळे वाळवंटात पाणी दिसते.
मनो बुद्धिर् अहङ्कारो वासनाश् चेन्द्रियाण्य् अपि । एवङ्कल्पितनामाङ्कस् स्फुरत्य् आत्माब्धिर् अम्बुभिः
मन, बुद्धी, अहंकार, इच्छा आणि इंद्रिये—ही सगळी काल्पनिक नावे व चिन्हे घेऊन, आत्म्याच्या महासागरातून पाण्यासारखी प्रकट होतात.
चित्ताहङ्कारयोर् द्वित्वं वचस्य् अस्ति न वस्तुतः । यच् चित्तं स ह्य् अहङ्कारो यो ऽहङ्कारो मनो हि तत्
मन आणि अहंकार यांचा भेद फक्त बोलण्यात आहे, प्रत्यक्षात नाही. जे मन म्हणतात तेच अहंकार आहे, आणि जो अहंकार म्हणतात तोच मन आहे.
व्यतिरिक्तं हिमाच् छौक्ल्यम् इति सङ्कल्प्यते यथा । मुधैव कल्प्यते भेदश् चित्ताहङ्कारयोस् तथा
जसं बर्फापासून वेगळं पांढरं असं काही नसतं, तसंच मन आणि अहंकार यांचा भेदही फक्त कल्पनेत आहे, प्रत्यक्षात नाही.
मनोऽहङ्कारयोर् अन्तर् द्वयोर् एकतरक्षये । क्षीणे द्वे एव हि यथा पटशौक्ल्ये पटक्षये
मन आणि अहंकार या दोघांपैकी एक जरी नाहीसं झालं, तरी दोन्ही नष्ट होतात. जसं कापडाचा पांढरटपणा गेला की कापडच राहात नाही, तसंच.