ऐहिकः प्राक्तनं हन्ति प्राक्तनो ऽद्यतनं बलात् । सर्वदा पुरुषस्पन्दस् तत्रानुद्वेगवाञ् जयी
आत्ताचा काळ मागच्या काळाला नष्ट करतो, आणि मागचा काळही आत्ताच्या काळावर जोर करून जिंकतो; पण नेहमीच जो माणूस शांतपणे प्रयत्न करतो, तोच यात यशस्वी होतो.
द्वयोर् अद्यतनस्यैव प्रत्यक्षाद् बलिता भवेत् । दैवं जेतुम् अतो यत्नैर् बालो यूनेव शक्यते
या दोघांपैकी आत्ताचा काळ प्रत्यक्षात अधिक बलवान असतो; म्हणून प्रयत्नांनी दैव जिंकता येते, जसे एखाद्या तरुणाने लहान मुलाला सहज जिंकता येते.
मेघेन नीयते यद् वा वत्सरोपार्जिता कृषिः । मेघस्य पुरुषार्थो ऽसौ जयत्य् अधिकयत्नवान्
जर वर्षभर कष्ट करून मिळवलेली पिके मेघाने उचलून नेली, तर त्या मेघावर जास्त प्रयत्न करणाऱ्याचा प्रयत्न जिंकतो.
क्रमेणोपार्जिते ऽप्य् अर्थे नष्टे कार्या न खेदिता । न बलं यत्र मे शक्तं तत्र का परिदेवना
हळूहळू मिळवलेला धनसंपत्ती जर हरवली, तर त्यासाठी दुःखी व्हायचे कारण नाही; जिथे माझे बळ चालत नाही, तिथे शोक करून काय उपयोग?
यन् न शक्नोमि तस्यार्थे यदि दुःखं करोम्य् अहम् । तद् अमानितमृत्योर् मे युक्तं प्रत्यहरोदनम्
जे मी करू शकत नाही, त्यासाठी मी दुःख मानले, तर ती मृत्यूची आठवण न ठेवणाऱ्याचीच मागे हटणे आहे.
देशकालक्रियाद्रव्यवशतो विस्फुरन्त्य् अमी । सर्व एव जगद्भावा जयत्य् अधिकयत्नवान्
या जगातील सर्व घडामोडी देश, काळ, कृती आणि वस्तू यांच्या अधीन घडतात; पण जो अधिक प्रयत्न करतो, तो या सगळ्यावर मात करतो.
तस्मात् पौरुषम् आश्रित्य सच्छास्त्रैस् सत्समागमैः । प्रज्ञाम् अमलतां नीत्वा संसाराम्बुनिधिं तर
म्हणून स्वतःच्या प्रयत्नावर, खरी शास्त्रं आणि सत्पुरुषांच्या संगतीवर आधार ठेवून, आपली बुद्धी निर्मळ करा आणि या संसाराच्या महासागरातून पार जा.
प्राक्तनश् चैहिकश् चेमौ पुरुषार्थौ फलद्रुमौ । ऐहिकः पुरुषार्थश् च जयत्य् अभ्यधिकस् तयोः
मागील आणि सध्याचे असे दोन्ही पुरुषार्थ फळ देणारी झाडं आहेत; पण सध्याचा पुरुषार्थ त्या दोघांपेक्षा श्रेष्ठ ठरतो.
कर्म यः प्राक्तनं तुच्छं न निहन्ति शुभेहितैः । अज्ञो जन्तुर् अनीशो ऽसौ वाङ्मनस्सुखदुःखयोः
जो माणूस चांगल्या कृत्यांनी पूर्वीच्या कर्मांची क्षुल्लकता दूर करत नाही, तो अज्ञानी प्राणी आहे आणि त्याला वाणी व मनाच्या सुखदुःखावर काहीच नियंत्रण नसतं.
यस् तूदारचमत्कारस् सदाचारविहारवान् । स निर्याति जगन्मोहान् मृगेन्द्रः पञ्जराद् इव
पण ज्याच्याकडे उदात्त आश्चर्य आहे आणि जो नेहमी चांगल्या वर्तनात राहतो, तो जगाच्या मोहातून सिंहासारखा पिंजऱ्यातून बाहेर पडतो.
कश्चिन् मां प्रेरयत्य् एवम् इत्य् अनर्थकुकल्पने । यस् स्थितो दृष्टम् उत्सृज्य त्याज्यो ऽसौ दूरतो ऽधमः
कोणीतरी मला असं वागायला लावतो, अशी कल्पना करणे ही निरर्थक आणि घातक आहे. जो माणूस समोर दिसणं सोडून अशी चुकीची समजूत धरतो, त्याला दूर ठेवावं; तो नीच आहे.
व्यवहारसहस्राणि यान्य् उपायान्ति यान्ति च । यथाशास्त्रं विहर्तव्यं तेषु त्यक्त्वा सुखासुखे
हजारो व्यवहार येतात आणि जातात; त्यात सुख-दुःख बाजूला ठेवून, शास्त्रानुसारच वागावं.
यथाशास्त्रम् अनुच्छिन्नां मर्यादां स्वाम् अनुज्झतः । उपतिष्ठन्ति सर्वाणि रत्नान्य् अम्बुनिधेर् इव
जो माणूस शास्त्राने सांगितलेल्या आचरणाची मर्यादा कधीच सोडत नाही, त्याच्याकडे सगळ्या संपत्ती समुद्रातून जशा रत्नं येतात तशाच येतात.
स्वार्थप्रापककार्यैकप्रयत्नपरता बुधैः । प्रोक्ता पौरुषशब्देन सा सिद्ध्यै शास्त्रयन्त्रिता
स्वतःच्या हितासाठी एकाग्रतेने केलेला प्रयत्न, हाच 'पुरुषार्थ' असं ज्ञानी लोकांनी सांगितलं आहे; तो प्रयत्न शास्त्राच्या मार्गदर्शनाखाली केला तर यश मिळतं.
क्रियायास् स्पन्दधर्मिण्यास् स्वार्थसाधकता स्वयम् । साधुसङ्गमसच्छास्त्रतीक्ष्णयाभ्यूह्यते धिया
क्रियेची जी सजीव आणि उत्साही प्रवृत्ती आहे, ती आपला हेतू आपोआप साधते; पण सद्गुणी लोकांचा संग आणि खरी शास्त्रं यांचा अभ्यास केल्यामुळे बुद्धी ती आणखी तीक्ष्ण होते.
अनन्तं समतानन्दं परमार्थं विदुर् बुधाः । स येभ्यः प्राप्यते ऽत्यन्तं ते सेव्याश् शास्त्रसाधवः
ज्ञानी लोक सर्वोच्च सत्य म्हणजे अखंड, समत्वाचा आनंद आहे हे जाणतात; ज्यांच्यामुळे हे पूर्णपणे मिळते, तेच खरे गुरु आणि शास्त्र आहेत, त्यांची सेवा करावी.
प्राक्तनं पौरुषं तच् चेद् दैवशब्देन कथ्यते । तद् युक्तम् एतद् एतस्मिन् नाम्नि नापवदामहे
पूर्वी केलेल्या प्रयत्नालाच जर 'दैव' असे नाव दिले तर ते योग्यच आहे; या अर्थाने आम्ही त्या नावाचा निषेध करत नाही.
मूढैः प्रकल्पितं दैवम् अन्यद् यैस् ते क्षयं गताः । नित्यं स्वपौरुषाद् एव लोकद्वयहितं भवेत्
मूर्खांनी वेगळेच दैव कल्पून घेतले आणि त्यामुळे ते नष्ट झाले; नेहमीच स्वतःचा प्रयत्न हाच दोन्ही लोकांचा (इह आणि परलोकाचा) खरा हित साधतो.
ह्यस्तनी दुष्क्रियाभ्येति शोभां सत्क्रियया यथा । अद्यैवं प्राक्तनी तस्माद् यत्नात् सत्कार्यवान् भव
जसं कालच्या वाईट कृतींना आजच्या चांगल्या कर्मांनी तेज येतं, तसंच मागील कर्मांचाही परिणाम चांगल्या कर्मांनी बदलता येतो. म्हणून, नेहमी चांगली कामं करण्याचा प्रयत्न कर.
करामलकवद् दृष्टं पौरुषाद् एव यत् फलम् । मूढः प्रत्यक्षम् उत्सृज्य दैवमोहे निमज्जति
स्वतःच्या प्रयत्नाचं फळ हातातल्या आवळ्यासारखं स्पष्ट दिसतं; पण मूर्ख माणूस हे सोडून, नशिबाच्या भ्रमात बुडतो.
सकलकारणकार्यविवर्जितं निजविकल्पबलाद् उपकल्पितम् । तद् अनपेक्ष्य हि दैवम् असन्मयं श्रय शुभाशय पौरुषम् आत्मनः
नशिब हे आपल्या कल्पनेतूनच निर्माण झालेलं असून, त्याला कोणताही खरा आधार नाही. म्हणून, हे शुभ इच्छावाले, तू आपल्या स्वतःच्या प्रयत्नावरच विश्वास ठेव.
शास्त्रैस् सदाचरितजृंभितदेशधर्मैर् यत् कल्पितं फलम् अतीव चिरप्ररूढम् । तस्मिन् हृदि स्फुरति नो ऽपरम् एति चित्तम् अङ्गावली तदनु पौरुषम् एतद् आहुः
शास्त्र, चांगली वागणूक आणि परंपरेने रुजलेले नियम यांच्यामुळे मिळणारं फळ हळूहळू वाढतं; ते जेव्हा मनात प्रकट होतं, तेव्हा मन दुसऱ्या कशाकडे वळत नाही आणि सर्व इंद्रियं त्यामागे लागतात—यालाच खरा प्रयत्न म्हणतात.
बुद्ध्वैव पौरुषफलं पुरुषत्वम् एतद् आत्मप्रयत्नपरतैव सदैव कार्या । नेया ततस् सफलतां परमाम् अथासौ सच्छास्त्रसाधुजनपण्डितसेवनेन
मानवाच्या प्रयत्नातूनच फळ मिळते हे समजून, नेहमी स्वतःचा प्रयत्न करावा. त्यानंतर खरी शांती आणि सर्वोच्च फळ हे चांगल्या ग्रंथांचा, सज्जनांचा आणि ज्ञानी लोकांचा संग करून मिळते.
दैवपौरुषविचारचारुभिश् चेतसा चरितम् आत्मपौरुषम् । नित्यम् एव जयतीति भावितैः कार्य आर्यजनसेवनोद्यमः
दैव आणि स्वतःच्या प्रयत्नाचा नीट विचार करत, नेहमी स्वतःच्या प्रयत्नाने वागावे. अशा वृत्तीने, सत्पुरुषांची सेवा करण्याचा प्रयत्न नेहमी यशस्वी होतो.
जन्मप्रबन्धमयम् आमयम् एष जीवो बुद्ध्वैहिकं सहजपौरुषम् एव सिद्ध्यै । शान्तिं नयत्व् अवितथेन वरौषधेन पृष्टेन तुष्टिपरपण्डितसेवनेन
हा जीव जन्माच्या ओघात अडकलेला आणि रोगांनी त्रस्त असतो, हे ओळखून, नैसर्गिक प्रयत्नांनी यश मिळवावे. समाधानशील आणि खरे ज्ञानी लोकांचा संग ही खरी आणि अमोघ औषध आहे, त्यानेच मनःशांती मिळते.
प्राप्य व्याधिविनिर्मुक्तं देहम् अल्पाधिवेधितम् । तथात्मानं समादध्याद् यथा भूयो न जायते
रोगमुक्त आणि थोड्याच दुःखांनी स्पर्शलेले शरीर मिळाल्यावर, असे स्वतःला स्थिर करावे की पुन्हा जन्म घ्यावा लागणार नाही.
दैवं पुरुषकारेण यो ऽतिवर्तितुम् इच्छति । इह चामुत्र च जयेत् स सम्पूर्णाभिवाञ्छितम्
जो कोणी स्वतःच्या प्रयत्नाने नशीबावर मात करण्याची इच्छा करतो, तो या जगात आणि पुढच्या जन्मातही आपल्या सर्व इच्छा पूर्ण करू शकतो.
ये समुद्योगम् उत्सृज्य स्थिता दैवपरायणाः । ते धर्मम् अर्थकामौ च नाशयन्त्य् आत्मविद्विषः
जे लोक सर्व प्रयत्न सोडून नशिबावरच विसंबून राहतात, ते स्वतःच्याच विरोधात वागतात आणि त्यांना धर्म, संपत्ती आणि सुख या तिघांचाही नाश होतो.
संवित्स्पन्दो मनस्स्पन्द इन्द्रियस्पन्द एव च । एतानि पुरुषार्थस्य रूपाण्य् एभ्यः फलोदयः
जाणीवेचा हलका स्पर्श, मनाचा हालचाल आणि इंद्रियांची गती — हेच मानवाच्या प्रयत्नाची रूपे आहेत आणि त्यातूनच फळ मिळते.
यथा संवेदनं चेतस् तथान्तस्स्पन्दम् ऋच्छति । तथैव कायश् चलति तथैव फलभोक्तृता
जसे मनात जाणीव असते, तशीच आतून हालचाल होते; त्यानुसारच शरीर वागते आणि त्याप्रमाणेच फळाचा अनुभव येतो.