वित्तबन्धुवयःकर्मविद्याविज्ञानचेष्टितैः । समानि सन्ति भूतानि सर्गे सर्गे पुनः पुनः
संपत्ती, नातेवाईक, वय, कृत्य, ज्ञान, समज आणि वर्तन या सर्वांमध्ये, प्रत्येक सृष्टीमध्ये सगळ्या जीवांमध्ये सारखेपणा पुन्हा पुन्हा दिसतो.
क्वचित् सर्गशतैस् तानि भवन्ति न भवन्ति वा । कदाचिद् अपि मायेयम् इत्थम् अन्तविवर्जिता
कधी कधी शेकडो सृष्टीच्या फेऱ्यांत हे जीव असतात किंवा नसतात; कधी कधी ही माया अशीच अखंडपणे चालू राहते.
गच्छतीयं विपर्यासं भूरिभूतपरम्परा । बीजराशिर् इवाजस्रम् उप्यमानः पुनः पुनः
असंख्य जीवांची ही मालिका सतत बदलत राहते, जणू काही बीयांचा ढीग पुन्हा पुन्हा पेरला जातो आणि कधीच थांबत नाही.
तेनैव सन्निवेशेन तथान्येन पुनः पुनः । सर्गाकाराः प्रवर्तन्ते तरङ्गाः कालवारिधेः
त्याच किंवा वेगळ्या रचनेने, पुन्हा पुन्हा सृष्टीचे प्रकार उगवत राहतात, जसे काळाच्या महासागरात लाटा उमटतात.
आश्वस्तान्तःकरणः क्षीणविकल्पस् स्वरूपसारमयः । परमशमामृततृप्तस् तिष्ठति विद्वान् निरावरणः
ज्याच्या मनात पूर्ण शांतता आहे, सर्व शंका नाहीशा झाल्या आहेत आणि जो आपल्या खऱ्या स्वरूपात स्थिर आहे, असा ज्ञानी पुरुष, परमोच्च शांततेच्या अमृताने तृप्त होऊन, कोणत्याही आच्छादनाशिवाय निवांत राहतो.
सौम्याम्बुत्वे तरङ्गत्वे सलिलस्याम्बुता यथा । समैवाब्धौ तथादेहसदेहत्वविमुक्तता
जसं पाणी सौम्य असो वा लाटेच्या रूपात असो, त्याचं पाणीपण सारखंच राहतं, तसंच समुद्रात देह असो वा नसो, दोन्ही अवस्थांमध्ये स्वातंत्र्य सारखंच आहे.
सदेहा वास्त्व् अदेहा वा मुक्तता विषयेन वः । अनास्वादितभोज्यस्य कुतो भोज्यानुभूतयः
तुमच्यासाठी देह असो वा नसो, मुक्ती यावर अवलंबून नाही; ज्याने कधीच अन्नाची चव घेतली नाही, त्याला अन्नाचा अनुभव कसा येईल?
जीवन्मुक्तं मुनिश्रेष्ठ केवलं हि पदार्थवत् । पश्यामः पुरतो नास्य पुनर् विद्मो ऽन्तराशयम्
मुनिश्रेष्ठा, आपण जिवंत असताना मुक्त झालेल्या व्यक्तीला समोर असलेल्या वस्तूप्रमाणे पाहू शकतो; पण त्याच्या अंतःकरणातील भावना आपल्याला माहीत नसतात.
सदेहादेहमुक्तानां भेदः को ऽभेदरूपिणाम् । यद् एवाम्बु तरङ्गत्वे सौम्यत्वे ऽपि तद् एव तत्
शरीरासह किंवा शरीराशिवाय मुक्त झालेल्यांमध्ये काहीही फरक नाही, कारण त्यांचं स्वरूप एकरूप आहे. जसं लाट असो किंवा शांत पाणी असो, दोन्ही एकच पाणी असतं.
न मनाग् अपि भेदो ऽस्ति सदेहादेहमुक्तयोः । सस्पन्दो ऽस्त्व् अथ वास्पन्दो वायुर् एव किलानिलः
शरीरासह किंवा शरीराशिवाय मुक्त झालेल्यांमध्ये अगदी किंचितही फरक नाही. वारा वाहत असो किंवा शांत असो, तो नेहमीच वायूच असतो.
सदेहा वा विदेहा वा मुक्तता न प्रमास्पदम् । अस्माकम् अस्यास् तु यदा स्वैकतास्त्य् अविभागिनी
शरीरासह असो किंवा शरीराशिवाय, मुक्ती यावर अवलंबून नसते; कारण जेव्हा आपल्याला ही अद्वितीय एकता अनुभवायला मिळते, तेव्हा ती कधीच विभागली जात नाही.
तस्मात् प्रकृतम् एवेदं शृणु श्रवणभूषणम् । मयोपदिश्यमानं त्वं ज्ञानम् अज्ञान्ध्यनाशनम्
म्हणून आता मी तुला हे ज्ञान सांगतोय, जे ऐकणाऱ्याचं कानाचं अलंकार आहे आणि अज्ञानाचा अंधकार दूर करणारं आहे; ते लक्षपूर्वक ऐक.
सर्वम् एवेह हि सदा संसारे रघुनन्दन । सम्यक्प्रयुक्तात् सर्वेण पौरुषात् समवाप्यते
रघुनंदना, या संसारात सर्व काही नेहमी पूर्णपणे योग्य प्रयत्नांनीच मिळवता येतं.
इह हीन्दोर् इवोदेति शीतलाह्लादनं हृदि । परिस्पन्दफलप्राप्तौ पौरुषाद् एव नान्यतः
जसं चंद्र उगवून हृदयाला गारवा आणि आनंद देतो, तसंच प्रयत्नाचं फळही फक्त स्वतःच्या कष्टांनीच मिळतं, दुसऱ्या कुठल्याही मार्गानं नाही.
पौरुषस्पन्दफलवद् दृष्टं प्रत्यक्षतो न यत् । कल्पितं मोहिभिर् मन्दैर् दैवं किञ्चिन् न विद्यते
ज्या गोष्टी प्रत्यक्ष प्रयत्नाच्या परिणामामुळे दिसतात, त्या खऱ्या असतात; पण जे काही मोहग्रस्त लोक नशिब म्हणून समजतात, ते काहीच नसतं.
साधूपदेशशास्त्रेण यन् मनोऽङ्गविचेष्टितम् । तत् पौरुषं तत् सफलम् अन्यद् उन्मत्तचेष्टितम्
सज्जनांचा उपदेश आणि शास्त्र यांच्या मार्गदर्शनाखाली मन आणि शरीराने जे काही केलं जातं, तेच खरे प्रयत्न आणि तेच फळ देणारे असतात; बाकीचं सर्व वेडसर वागणं असतं.
यो यम् अर्थं कामयते तद् अर्थं चेहते क्रमात् । अवश्यं तम् अवाप्नोति न चेद् अर्धान् निवर्तते
जो कोणी एखाद्या गोष्टीची इच्छा करतो आणि ती साध्य करण्यासाठी पावलोपावली प्रयत्न करतो, तो नक्कीच ती मिळवतो; अन्यथा, तो अर्ध्यावरूनही मागे फिरत नाही.
पौरुषेण प्रयत्नेन त्रैलोक्यैश्वर्यसुन्दरीम् । कश्चित् प्राणिविशेषो हि शक्रतां समुपागतः
मानवी प्रयत्न आणि मेहनतीने, काही विशिष्ट जीवाने तीनही लोकांचे ऐश्वर्य आणि इंद्राची शोभा मिळवली आहे.
पौरुषेण प्रयत्नेन सहसाम्भोरुहास्पदाम् । कश्चिद् एव चिदुल्लासो ब्रह्मताम् अधिगच्छति
मानवी प्रयत्न आणि मेहनतीने, काही दुर्मिळ व्यक्तीने चैतन्याच्या उमलण्याने सृष्टीच्या कमळासारख्या ब्रह्मपदाला गाठले आहे.
सारेण पुरुषार्थेन स्वेनैव गरुडध्वजाम् । कश्चिद् एव पुमान् एष पुरुषोत्तमतां गतः
स्वतःच्या खऱ्या प्रयत्नाने आणि सामर्थ्याने, काही मोजके पुरुष गरुडध्वज असलेल्या पुरुषोत्तमपदाला पोहोचले आहेत.
पौरुषेणैव यत्नेन ललनावलनाकृतिम् । शरीरी कश्चिद् एवेह गतश् चन्द्रार्धचूडताम्
फक्त स्वतःच्या प्रयत्नानेच, स्त्रीसुलभ सौंदर्याने घडलेल्या देहातला कोणी तरी, चंद्रकोरी मस्तकी धारण करणाऱ्या स्थितीला पोहोचतो.
प्राक्तनं चैहिकं चेति द्विविधं विद्धि पौरुषम् । प्राक्तनो ऽद्यतनेनाशु पुरुषार्थेन जीयते
प्रयत्न दोन प्रकारचे असतात — जुने आणि सध्याचे. सध्याच्या ठाम इच्छाशक्तीने जुना प्रयत्न लवकरच मागे पडतो.
यत्नवद्भिर् दृढाभ्यासैः प्रज्ञोत्साहसमन्वितैः । मेरवो ऽपि निगीर्यन्ते कैव प्राक्पौरुषे कथा
ज्यांच्यात चिकाटी, ज्ञान आणि उत्साह आहे, अशा प्रयत्नशील लोकांनी सातत्याने सराव केला तर, पर्वतही त्यांच्या मार्गात टिकत नाहीत; मग जुन्या प्रयत्नाची काय कथा!
शास्त्रनियन्त्रितपौरुषपरमा पुरुषस्य पुरुषता या स्यात् । अभिमतफलभरसिद्ध्यै भवति हि सान्या त्व् अनर्थाय
शास्त्राच्या मार्गदर्शनाखाली केलेला प्रयत्न हाच मनुष्याचा खरा उत्कर्ष आहे; तो इच्छित फळ मिळवण्यासाठी उपयुक्त ठरतो, पण अन्यथा तो हानिकारक ठरतो.
कस्याञ्चित् स्वयम् आत्मदुस्स्थितिवशात् पुंसो दशायां शनैर् अङ्गुल्यग्रनिपीडितैकचुलुकाद् आचामबिन्दुर् बहुः । कस्याञ्चिज् जलराशिपर्वतपुरद्वीपान्तरालङ्कृता कर्तव्योचितसंविभागकरणे पृथ्वी न पृथ्वी भवेत्
कधी कधी, आपल्या मनाच्या अस्थिरतेमुळे, एखाद्या अवस्थेत बोटाच्या टोकावरून पडलेला पाण्याचा एक थेंबही खूप वाटतो; तर दुसऱ्या वेळी, समुद्र, डोंगर, शहरे आणि बेटांनी सजलेली पृथ्वी सुद्धा योग्य वाटपासाठी पुरेशी वाटत नाही, आणि मग ती पृथ्वी, पृथ्वीच राहत नाही.
प्रवृत्तिर् एवं प्रथमं यथाशास्त्रं विहारिणाम् । प्रभेव वर्णभेदानां साधनी सर्वकर्मणाम्
शास्त्रानुसार वागणाऱ्यांसाठी कृती ही पहिली पायरी आहे; जशी रंगांमध्ये तेज असते, तशी सर्व कर्मांची ही मुख्य साधन आहे.
मनसा वाञ्छ्यते यत् तु यथाशास्त्रं न कर्मणा । साध्यते मत्तलीलासौ मोहनी नार्थसाधनी
मनात जरी काही इच्छा केली, पण ती शास्त्रानुसार कृतीत आणली नाही, तर ती नुसतीच मद्यपान करणाऱ्याच्या खेळासारखी मोहक वाटते, पण त्यातून काही साध्य होत नाही.
यथा सञ्चेत्यते येन तथा तेनानुभूयते । स्वकर्मैवेति वास्त्व् अन्या व्यतिरिक्ता न दैवदृक्
जशी कल्पना करतो, तशीच अनुभूती येते; आपले स्वतःचे कर्मच खरे असते, दुसरे काहीही, अगदी नशीबसुद्धा, वेगळे नसते.
उच्छास्त्रं शास्त्रितं चेति पौरुषं द्विविधं स्मृतम् । तत्रोच्छास्त्रम् अनर्थाय परमार्थाय शास्त्रितम्
मानवी प्रयत्न दोन प्रकारचे मानले गेले आहेत — एक मनमानी, दुसरा शास्त्रानुसार. त्यात मनमानी प्रयत्न अपायकारक ठरतो, तर शास्त्राच्या मार्गदर्शनाखालील प्रयत्न खऱ्या कल्याणाकडे नेतो.
द्वौ हुडाव् इव युध्येते पुरुषार्थौ समासमौ । आत्मीयश् चान्यदीयश् च जयत्य् अतिबलस् तयोः
जसे दोन कुस्तीगीर एकमेकांशी झुंजतात, तसेच दोन प्रकारचे प्रयत्न — आपले स्वतःचे आणि दुसऱ्याचे — एकमेकांशी भिडतात. त्यात जो जास्त बलवान असेल तो नेहमी जिंकतो.