प्रह्लादो ऽन्तस्स्थया शुद्धसत्त्ववासनया स्वया । बोधम् आप महाबाहो शङ्खशब्दावबुद्धया
महाबाहू, प्रह्लादाने आपल्या अंतःकरणातील शुद्ध आणि सत्त्वगुणी वासनेमुळे, जशी शंखाचा आवाज ऐकून जाग येते तशी, आत्मज्ञानाची प्राप्ती केली.
हरिर् आत्मा हि भूतानां तस्य यत् प्रतिभासते । तत् तथैव भवत्य् आशु सर्वत्रात्मैव कारणम्
हरी हा सर्व जीवांचा खरा आत्मा आहे. त्याला जे काही दिसते, ते लगेच तसेच घडते, कारण सर्वत्र आत्माच कारण असतो.
प्रबोधम् एतु प्रह्लादो यदैवेति विचिन्तितम् । निमेषाद् वासुदेवेन तदैव तद् उपस्थितम्
प्रह्लादाला जागृती मिळावी असे ज्या क्षणी विचारले गेले, त्या क्षणीच वासुदेवाच्या इच्छेने ते घडून आले.
आत्मन्य् अकारणेनैव भूतानां कारणेन च । सृष्ट्यर्थं वपुर् आत्तं तद् वासुदेवीयम् आत्मना
स्वतः कोणतेही कारण नसताना, पण सर्व सृष्टीचे कारण म्हणून, वासुदेवाच्या आत्म्याने सृष्टीसाठी हे शरीर धारण केले.
आत्मावलोकनेनाशु माधवः परिदृश्यते । माधवाराधनेनाशु स्वयम् आत्मावलोक्यते
स्वतःच्या आत्म्याचे दर्शन घेतल्यावर माधव सहजपणे दिसतो; आणि माधवाची भक्ती केल्यावर आत्म्याचेही सहज दर्शन होते.
एतां दृष्टिम् अवष्टभ्य राघवात्मावलोकने । विहराशु विराडात्मा पदं प्राप्स्यसि शाश्वतम्
हे राघव, अशी दृष्टी ठेवून आणि स्वतःच्या आत्म्याचा विचार करत राहिलास, तर तू लवकरच सर्वत्र व्यापणाऱ्या शाश्वत आत्म्याच्या अवस्थेला पोहोचशील.
सुखासारवती राम संसारप्रावृड् आतता । जाड्यं ददाति परमं विचारार्कम् अपश्यतः
हे राम, या संसाररूपी पावसाळ्यात सुखांचा गोडवा असला तरी, जो विचाराचा सूर्य पाहत नाही त्याला तीव्र जडत्व येते.
प्रसादाद् आत्मनो विष्णोर् मायेयम् अतिभासुरा । प्रबाधते न धीरांस् तु यक्षी मन्त्रवतो यथा
आत्म्याच्या, म्हणजे विष्णूच्या कृपेने, ही तेजस्वी माया सुज्ञांना त्रास देत नाही; जशी योग्य मंत्र माहित असलेल्या माणसाला यक्षिणी काही करू शकत नाही.
आत्मेच्छयैव घनतां समुपागतान्तर् आत्मेच्छयैव तनुताम् उपयाति काले । संसारजालरचनेयम् अनन्तमाया ज्वालेव वातकलयानघ पावकस्य
हे निष्पापा, आत्म्याच्या इच्छेनेच ही अंतर्गत माया कधी दाट होते, तर कधी काळानुसार सूक्ष्म होते; ही अनंत संसाराची जाळे वाऱ्याच्या झुळकीने जशी ज्वाळा हलते तशीच आहे.
भगवन् सर्वधर्मज्ञ शुद्धैस् त्वद्वचनांशुभिः । निर्वृतास् स्मश् शशाङ्कस्य करैर् ओषधयो यथा
हे प्रभो, सर्व धर्म जाणणारे, आपल्या शुद्ध वचनांच्या किरणांनी आम्ही अगदी तृप्त झालो आहोत, जशी औषधींना चंद्राच्या प्रकाशाने तृप्ती मिळते.
कर्णाभिवाञ्छ्यमानानि पवित्राणि मृदूनि च । भूषयन्ति गृहीतानि पुष्पाणीव वचांसि ते
आपली वचने, जी शुद्ध आणि मृदू आहेत, कानांना ऐकायला फारच हवीहवीशी वाटतात. ती ज्या लोकांनी ऐकली, त्यांना जणू फुलांनी शोभा आली आहे असे वाटते.
पौरुषेण प्रयत्नेन सर्वम् आसाद्यते यदि । प्रह्लादस् तत् कथं बुद्धो न माधववरं विना
जर सर्व काही केवळ पुरुषार्थ आणि प्रयत्नाने मिळू शकते, तर प्रह्लादाने माधवाच्या कृपेव्यतिरिक्त आपले वरदान का मिळवले नाही?
यद् यद् राघव सम्प्राप्तं प्रह्लादेन महात्मना । तत् तद् आसादितं तेन पौरुषाद् एव नान्यतः
राघव, प्रह्लाद या महात्म्याने जे काही मिळवले, ते सगळे त्याने स्वतःच्या पुरुषार्थानेच मिळवले, दुसऱ्या कुठल्याही मार्गाने नाही.
आत्मा नारायणश् चैव न भिन्नौ तिलतैलवत् । तथैव शौक्ल्यपटवत् कुसुमामोदवत् तथा
आत्मा आणि नारायण हे दोन्ही वेगळे नाहीत, जसे तीळ आणि त्यातील तेल, कापड आणि त्याचा पांढरटपणा, किंवा फुल आणि त्याचा सुगंध हे वेगळे नसतात.
यो हि विष्णुस् स एवात्मा यो ह्य् आत्मा स जनार्दनः । विष्ण्वात्मशब्दौ पर्यायौ यथा विटपिपादपौ
जो विष्णू आहे तोच आत्मा आहे, आणि जो आत्मा आहे तोच जनार्दन आहे. 'विष्णू' आणि 'आत्मा' हे शब्द एकाच अर्थाचे आहेत, जसे झाड आणि त्याची फांदी.
प्रह्लादनाम्ना प्रथमम् आत्मैव स्वयम् आत्मना । स्वयैव शक्त्या परया विष्णुभक्तौ नियोजितः
आधी आत्म्यानेच स्वतःच्या शक्तीने 'प्रह्लाद' हे नाव धारण केले आणि स्वतःच्या श्रेष्ठ शक्तीने विष्णूभक्तीत स्वतःला गुंतवले.
प्रह्लादो ह्य् आत्मनैवैतं वरम् अर्जितवान् स्वयम् । स्वयं विचारं कृतवान् स्वयं विजितवान् मनः
प्रह्लादाने स्वतःच्या आत्म्याच्या बळावर हा वर मिळवला; त्याने स्वतः विचार केला आणि स्वतःच मन जिंकले.
कदाचिद् आत्मनैवात्मा स्वयं शक्त्या विबोध्यते । कदाचिद् विष्णुदेहेन भक्तिलभ्येन बोध्यते
कधी कधी आत्मा स्वतःच्या शक्तीने स्वतःच जागृत होतो; तर कधी भक्तीने मिळणाऱ्या विष्णूच्या देहातून त्याला जागृती मिळते.
चिरम् आराधितो ऽप्य् एष परमप्रीतिमान् अपि । नाविचारवतो ज्ञानं दातुं शक्नोति माधवः
माधवाला कितीही काळ भक्तीने संतुष्ट केले, तरी ज्याच्यात विचार नाही त्याला तो ज्ञान देऊ शकत नाही.
मुख्यः पुरुषयत्नोत्थो विचारस् स्वात्मदर्शने । गौणो वरादिको हेतुर् मुख्यहेतुपरो भव
स्वतःच्या आत्म्याचे दर्शन होण्यासाठी मुख्य कारण म्हणजे स्वतःच्या प्रयत्नातून येणारा विचार; वरदान वगैरे हे दुय्यम कारण आहेत—तू मुख्य कारणावरच लक्ष केंद्रित कर.
पूर्वम् एव बलात् तस्माद् आक्रम्येन्द्रियपञ्चकम् । अभ्यासात् सर्वयत्नेन चित्तं कुरु विचारवत्
म्हणून आधी पाचही इंद्रिये जोराने आवर, आणि सातत्याने सर्वतोपरी प्रयत्न करून मनाला विचारयुक्त बनव.
यद् यद् आसाद्यते किञ्चित् केनचित् क्वचिद् एव हि । स्वशक्तिसम्प्रवृत्त्या तल् लभ्यते नान्यतः क्वचित्
कोणत्याही ठिकाणी, कोणालाही जे काही मिळतं, ते फक्त स्वतःच्या कष्टानेच मिळतं; दुसऱ्या कुठल्याही मार्गाने ते मिळत नाही.
पौरुषं यत्नम् आश्रित्य प्रोल्लङ्घ्येन्द्रियपर्वतम् । संसारजलधिं तीर्त्वा पारं गच्छ परं पदम्
मानवी प्रयत्नावर विश्वास ठेवून, इंद्रियांचं डोंगर ओलांड, संसाराच्या समुद्रातून पार जा आणि त्या सर्वोच्च अवस्थेला पोहोच.
विना पुरुषयत्नेन दृश्यते चेज् जनार्दनः । मृगपक्षिगणं कस्मात् तद् असौ नोद्धरत्य् अजः
जर जनार्दन स्वतःच्या प्रयत्नाशिवाय दिसत असेल, तर मग तो सर्व जनावरं आणि पक्ष्यांना का मुक्त करत नाही?
गुरुश् चेद् उद्धरत्य् अज्ञम् आत्मीयात् पौरुषाद् ऋते । उष्ट्रदान्तबलीवर्दांस् तत् कस्मान् नोद्धरत्य् असौ
जर गुरु स्वतःच्या प्रयत्नाशिवाय अज्ञान्याला तारत असेल, तर मग तो उंट, हत्ती आणि बैल यांनाही का मुक्त करत नाही?
न हरेर् न गुरोर् नार्थात् किञ्चिद् आसाद्यते महत् । आक्रान्तमनसस् स्वस्माद् यन् नासादितम् आत्मनः
हरि, गुरु किंवा संपत्ती यांच्याकडून काही मोठं मिळत नाही, जर ते स्वतःच्या मनाच्या प्रयत्नातून मिळवलं नसेल.
अभ्यासवैराग्ययुताद् आक्रान्तेन्द्रियपन्नगात् । आत्मनः प्राप्यते यत् तत् प्राप्यते न जगत्त्रयात्
जो स्वतः अभ्यास आणि वैराग्य यांच्याने, इंद्रियांच्या सर्पाला जिंकून काही मिळवतो, ते तीनही जगांतून मिळत नाही.
आराधयात्मनात्मानम् आत्मनात्मानम् अर्चय । आत्मनात्मानम् आलोक्य सन्तिष्ठ स्वात्मनात्मनि
स्वतःच्या आत्म्याने स्वतःच्या आत्म्याची पूजा कर, स्वतःच्या आत्म्याने आत्म्याचा सन्मान कर. आत्म्याने आत्म्याला पाहून, स्वतःच्या आत्म्यात ठाम राहा.
शास्त्रयत्नविचारेभ्यो मूर्खाणां प्रपलायताम् । कल्पिता वैष्णवी भक्तिः प्रवृत्त्यर्थं शुभस्थितौ
शास्त्राचा विचार आणि प्रयत्न यापासून पळणाऱ्या अज्ञ लोकांसाठी, चांगल्या वागणुकीसाठी विष्णूभक्ती ठरवली आहे.
अभ्यासयत्नौ प्रथमं मुख्यो विधिर् उदाहृतः । तदभावे तु गौणस् स्यात् पूज्यपूजामयः क्रमः
सुरुवातीला सराव आणि प्रयत्न हाच मुख्य मार्ग सांगितला आहे. हे शक्य नसेल, तर पूज्य आणि पूजा यांचा क्रम हा दुय्यम मार्ग ठरतो.