देहपुष्पे त्वम् आमोदो देहेन्दौ त्व् अमृतामृतम् । रसस् त्वं देहविटपे शैत्यं देहहिमे भवान्
शरीररूपी फुलातला सुगंध तूच आहेस, शरीरातील चंद्रातलं अमृत आणि अमृत नसलेलंही तूच आहेस; शरीररूपी झाडातला रस तूच आहेस, आणि शरीरातील हिमाचं गारवा देखील तूच आहेस.
त्वय्य् अस्ति चिन्मयस् स्नेहश् शरीरक्षीरसर्पिषि । त्वम् अन्तर् अस्य देहस्य दारुण्य् अग्निर् इव स्थितः
तुझ्यातच शरीरातील दूध आणि तुपामधील चैतन्याचा प्रेमभाव आहे; तू या शरीराच्या आत लाकडातल्या अग्नीप्रमाणे वास करतोस.
त्वम् अपाम् उत्तमास्वादः प्राकाश्यं तेजसाम् अपि । अवगन्ता त्वम् अर्थानां त्वं भासाम् अवभासकः
पाण्यातील श्रेष्ठ चव तूच आहेस, तेजांमध्येही तुझं प्रकाशपण आहे; तूच सर्व वस्तू जाणणारा आहेस आणि सर्व प्रकाशांना उजळवणारा देखील तूच आहेस.
स्पन्दस् त्वं सर्ववायूनां त्वं मनोहस्तिनो मदः । प्रज्ञानलशिखायास् त्वं प्राकाश्यं तैक्ष्ण्यम् एव च
तू सर्व वाऱ्यांची हालचाल आहेस, मनरूपी हत्तीचा उत्साह आहेस; तूच बुद्धीच्या ज्वाळेतील तेज आणि धार आहेस.
त्वद्वशाद् दीपवन् माया क्वापि सम्प्रविलीयते । दीपवत् पुनर् अन्यत्र समुदेति कुतो ऽपि सा
तुझ्या इच्छेने माया कधी कुठे दिव्यासारखी नाहीशी होते, आणि पुन्हा कुठूनतरी दिव्यासारखी प्रकट होते.
त्वयि संसारवर्तिन्यः पदार्थावलयस् तथा । कटकाङ्गदकेयूरयुक्तयः कनके यथा
जसा सोन्यात कडे, अंगठ्या आणि पैंजण असतात, तसंच या जगाच्या प्रवाहात सर्व वस्तूंचे समूह तुझ्यातच आहेत.
भवान् अयम् अयं चाहं त्वं शब्दैर् एवमादिभिः । स्वयम् एवात्मनात्मानं लीलया स्तौषि वक्षि च
हा तू आहेस, हा मी आहे, अशा शब्दांनी आणि अशाच प्रकारे, तूच स्वतःला स्वतःच सहजपणे गौरवतोस आणि बोलतोस.
मन्दानिलविनुन्नो ऽब्दो गजाश्वनरदृष्टिभिः । यथा संलक्ष्यते व्योम्नि तथा त्वं भूतदृष्टिभिः
जसा मंद वाऱ्याने ढग आकाशात हत्ती, घोडे, माणसं यांच्यासारख्या आकारांत दिसतो, तसंच तुझंही वेगवेगळ्या रूपांत भासणं इंद्रियांनी होतं.
यथा हयगजाकारैर् ज्वाला लसति वह्निषु । तथैवाव्यतिरिक्तस् त्वं दृश्यैर् वससि सृष्टिषु
जसा अग्नीत ज्वाळा कधी घोड्याच्या, कधी हत्तीच्या आकारात चमकत असते, तसंच तूही कुठेही न बदलता सर्व सृष्टींमध्ये त्यांच्या रूपांत वास करतोस.
त्वं ब्रह्माण्डकमुक्तानाम् अच्छिन्नस् तन्तुर् आततः । क्षेत्रं त्वं भूतसस्यानां चिद्रसायनसेकिनाम्
तू म्हणजे या विश्वमण्यांच्या माळेला जोडणारा अखंड दोरा आहेस; तूच त्या पंचमहाभूतांच्या पिकांसाठी शेत आहेस आणि तूच चेतनेचा अमृतरस ओतणारा आहेस.
असत् तद् अनभिव्यक्तं पदार्थानां प्रकाश्यते । त्वया तत्त्वं यथा पक्त्रा मांसानां स्वादवेदनम्
जे खरे नाही आणि अजून प्रकटही झाले नाही, ते तुझ्यामुळेच दिसू लागतं, जसं जीभेमुळे मांसाचा खरा स्वाद कळतो.
विद्यमानापि वस्तुश्रीर् न स्थिता त्वयि न स्थिते । वनितारूपलावण्यसत्तेव गतचक्षुषः
कोणत्याही वस्तूची शोभा असली तरी, तुझ्या अनुपस्थितीत ती टिकत नाही — जणू एखाद्याचे डोळे गेले असता, स्त्रीचे सौंदर्य आणि मोहिनीपण त्याच्यासाठी अर्थहीन होते.
सद् अपीह न सत्तायै वस्तु नाकलितं त्वया । तुष्टये न स्वलावण्यं मकुराप्रतिबिम्बितम्
इथे काही असले तरी, ते तुझ्या जाणिवेशिवाय खरी अस्तित्वाला पोहोचत नाही — जसे आरशात उमटले नाही तर स्वतःचे सौंदर्यही समाधान देत नाही.
लुठति त्वां विना देहः काष्ठलोष्टसमः क्षितौ । सन्न् अप्य् असत्तयैवात्तो यामास्व् इव रविं विना
तुझ्याशिवाय शरीर जमिनीवर लाकडासारखे किंवा मातीच्या गुठळीसारखे लोळत राहते; ते जरी असले तरी, सूर्याशिवाय रात्रीच्या प्रहरी जसे काहीच नसते, तसेच ते फक्त नावापुरतेच असते.
सुखदुःखक्रमः प्राप्य भवन्तं परिनश्यति । प्राकाश्यम् आसाद्य यथा तमस् तेजो ऽथ वा हिमम्
आनंद आणि दुःख यांची मालिका तुझ्यापर्यंत पोहोचली की नाहीशी होते — जसे प्रकाश आल्यावर अंधार नाहीसा होतो, किंवा सूर्याच्या प्रकाशात हिम वितळून जातो.
त्वदालोकनयैवैते स्थितिं यान्ति सुखादयः । सूर्यालोकनया प्रातर् वर्णाश् शुक्लादयो यथा
तुला पाहिल्यामुळेच सुख वगैरे गोष्टी निर्माण होतात, जसा सकाळी सूर्यप्रकाश पडल्यावर पांढरा इत्यादी रंग दिसतात.
लब्धात्मानो विनश्यन्ति सम्बन्धक्षण एव ते । ते तमांसीव दीपस्य दृष्टाव् एव व्रजन्त्य् अलम्
आपली खरी ओळख मिळताच त्या गोष्टी लगेचच नष्ट होतात, जसे दिवा लागल्यावर अंधार क्षणात नाहीसा होतो.
तमस्ता तमसो दीपासत्तायां स्फुटतां गता । दीपसम्बन्धसमये सा चोत्पत्य विनश्यति
दिवा नसताना अंधार स्पष्टपणे दिसतो; पण दिवा लागल्यावर तो अंधार क्षणात निर्माण होऊन लगेच नाहीसा होतो.
तथैव सुखदुःखश्रीर् दृष्ट्वैव त्वाम् अनामयम् । जायते जातमात्रैव सर्वनाशेन नश्यति
तसंच, तुझ्या निरोगी स्वरूपाचं दर्शन झाल्यावर सुख-दुःखाची शोभा क्षणात निर्माण होते आणि सर्वकाही नाहीसं झाल्यावर तीही संपते.
भङ्गुरत्वाद् इह स्थातुं कालं नाणुम् अपि क्षमा । निमेषलक्षभागाख्या तन्वी कालकला यथा
इथे सर्व काही इतकं नाजूक आणि क्षणभंगुर आहे की, एक क्षणही टिकून राहत नाही. जसं डोळ्याच्या पापण्यांचा लाखावा भाग म्हणतात, तसा हा काळाचा अगदी सूक्ष्म भाग आहे.
गत्वरी नश्वरी तन्वी सुखदुःखादिभावना । स्फुरति त्वत्प्रसादेन त्वयि दृष्टे विलीयते
सुख, दु:ख आणि इतर भावना क्षणभंगुर, नाशवंत आणि अगदी हलक्या आहेत; त्या तुझ्या कृपेने प्रकट होतात आणि तुला पाहिल्यावर लगेच विरघळून जातात.
त्वदालोकक्षणोद्भूता त्वदालोकक्षणक्षया । मृतैव जाता जातैव मृता केनोपलक्ष्यते
तुझ्या दर्शनाच्या क्षणी त्या जन्मतात आणि त्याच क्षणी नाहीशा होतात; त्या एकाच वेळी जन्मलेल्या आणि मरण पावलेल्या असतात. हे कोण ओळखू शकतो?
क्षणम् अप्य् अस्थिरं वस्तु कथं कार्यकरं भवेत् । तरङ्गैर् उत्पलाकारैर् माला कथम् इवोम्भ्यते
जे क्षणभरही स्थिर राहत नाही, असं काही कसं काय उपयोगी किंवा कार्य करणारे ठरू शकेल? जसं लाटांपासून कमळाच्या आकाराची माळ बनवता येत नाही, तसंच हेही अशक्य आहे.
यदि जातविनिर्नष्टं क्रियां वस्त्व् अकरिष्यत । तदारंस्यत लोको ऽयं मालां कृत्वा तडिद्गुणैः
ज्या वस्तूचा जन्म होतो आणि नंतर ती नाहीशी होते, ती जर काही कृती करू शकली असती, तर या जगाने विजेच्या तंतूंनी हार विणला असता.
इमां सुखादिकां लक्ष्मीं विवेकिजनचेतसि । स्थितस् सन् नैव गृह्णासि न जहासि समस्थिते
तू विवेक असलेल्या ज्ञानी माणसाच्या मनात स्थिर असताना, सुखादी संपत्ती न धरतोस, ना सोडतोस, कारण तू समत्वात स्थिर आहेस.
अविवेकिनि यो ऽसि त्वं स भवात्मन् यदृच्छया । तद्रूपकथनेनालं ममामलपदास्पद
तू विवेक नसलेला आहेस, म्हणून केवळ योगायोगाने देहधारी आत्मा आहेस; अशी स्थिती माझ्या निर्मळ अवस्थेपासून दूर आहे, म्हणून मला तिचे वर्णन करण्याची गरज नाही.
निरीहेण निरंशेन निरहङ्कृतिना त्वया । सतैवाप्य् असतेवापि कर्तृत्वम् उररीकृतम्
तू इच्छा नसलेला, विभाग नसलेला आणि अहंकाररहित असतानाही, अस्तित्वात असो वा नसोत, कर्तेपणाची भावना स्वीकारली जाते.
जय प्रोड्डामराकार जय शान्तिपरायण । जय सर्वागमातीत जय सर्वागमास्पद
तुझ्या तेजस्वी आणि धाडसी रूपाला विजय असो! शांततेच्या मार्गावर चालणाऱ्या तुला विजय असो! सर्व शास्त्रांपलीकडे जाणाऱ्या तुला विजय असो! आणि सर्व शास्त्रांचे मूळ असलेल्या तुला विजय असो!
जय जात जयाजात जय क्षत जयाक्षत । जय भाव जयाभाव जय जेय जयाजय
ज्याचा जन्म झाला त्याला विजय असो, ज्याचा जन्म झाला नाही त्यालाही विजय असो! जखमी झालेल्याला विजय असो, आणि ज्याला काहीही लागले नाही त्यालाही विजय असो! अस्तित्वाला विजय असो, आणि अनस्तित्वालाही विजय असो! जिंकणाऱ्याला विजय असो, आणि अजिंक्यालाही विजय असो!
उल्लसाम्य् उपशाम्यामि तिष्ठाम्य् अतिगतो ऽस्मि च । जयी जयामि जीवामि नमो मह्यं नमो ऽस्तु ते
मी आनंदाने उजळतो, शांत होतो, स्थिर राहतो आणि सर्वाच्या पलीकडे जातो. मी विजयी होतो, जिंकतो आणि जगतो. माझ्या स्वतःला नमस्कार, आणि तुलाही नमस्कार असो.