अयं संविद्वपुर् अहं न क्वचिन् न कृतास्पदः । देहः पततु वोदेतु स्वयाभिमतयेच्छया
ही जाणीव म्हणजेच मी आहे, ती कुठेच स्थिर राहत नाही; शरीर पडो वा उडो, ते जशी इच्छा असेल तशी वागू दे.
चिराद् अहम् अहं जातस् स्वात्मलाभश् चिराद् अयम् । चिराद् उपशमं यामि कल्पस्यान्ते जगद् यथा
खूप काळानंतर मी खऱ्या अर्थाने 'मी' झालो आहे; खूप दिवसांनी मला माझे खरे स्वरूप मिळाले आहे; आता मी शांततेत जातो, जसे कल्पाच्या शेवटी जग शांत होते.
चिरात् संसारगामित्वाद् दीर्घसंसारवर्त्मनि । विश्रान्तो ऽस्मि चिरश्रान्तः कल्पस्यान्त इवानिलः
खूप काळ संसाराच्या लांब वाटेवर भटकत होतो; आता मी या दीर्घ श्रमातून विश्रांती घेतली आहे, जसा कल्पाच्या शेवटी वारा थांबतो.
सर्वातीताय सर्वाय तुभ्यं मह्यं नमो नमः । तेभ्यो ऽपि च नमो ऽस्त्व् एव ये त्वां मां प्रवदन्ति वा
सर्वांना ओलांडणाऱ्या, सर्वांमध्ये असणाऱ्या, तुला आणि मलाही पुन्हा पुन्हा नमस्कार असो. आणि जे लोक तुझी किंवा माझी महती सांगतात, त्यांनाही नमस्कार असो.
अखिलानन्तसम्भोगा न स्पृष्टा दोषदृष्टिभिः । जयत्य् अकृतसम्भारा साक्षिता परमात्मनः
सर्व अनंत सुखांचा अनुभव न घेणारा, दोष किंवा त्यांची जाणीव ज्याला स्पर्शत नाही, कोणतीही तयारी न करता फक्त साक्षीभावाने राहणारा तो परमात्म्याचा साक्षी विजयशाली आहे.
आत्मन् पुष्प इवामोदश् शस्त्रपिण्ड इवानलः । तिले तैलम् इवास्मिंस् त्वं सर्वत्र वपुषि स्थितः
जसा फुलात सुगंध असतो, लाकडात अग्नी असतो, किंवा तीळात तेल असतं, तसंच तू प्रत्येक देहात सर्वत्र वास करतोस.
हंसि पासि ददासि त्वम् अवस्फूर्जसि वल्गसि । अनहङ्कृतिरूपो ऽपि चित्रेयं तव मायिता
तू मारतोस, रक्षण करतोस, देतोस, गडगडतोस, उडी मारतोस — तरीही तुझ्या स्वरूपात अहंकार नाही, पण तुझ्या या अद्भुत मायेमुळे हे सगळं घडतं.
जयसीश ज्वलद्दीप्तिस् सर्वम् उन्मीलयञ् जगत् । जयस्य् अपगतारम्भं जगद् भूयो निमीलयन्
जय हो प्रभू, तुझ्या तेजस्वी प्रकाशाने सारा संसार उजळून टाकणाऱ्या! आणि जय हो, सर्व कृती मागे घेऊन पुन्हा जग बंद करणाऱ्या तुझ्या रूपाला!
परमाणोस् तवैवान्तर् इदं संसारमण्डलम् । वटश् च वटधानायां बभूवास्ति भविष्यति
तुझ्या अगदी लहान कणातही हा सारा संसाराचा गोळा आहे; जसा वडाच्या बीजात वडाचे झाड होते, आहे आणि होणार आहे.
हयद्विपरथाकारैर् यद्वत् खे दृश्यते ऽम्बुदः । तद्वद् आलक्ष्यसे देव पदार्थशतविभ्रमैः
जसा आकाशातील ढग घोडे, हत्ती, रथ अशा वेगवेगळ्या रूपात दिसतो, तसाच प्रभू, तूही असंख्य वस्तूंच्या भ्रमात दिसतोस.
भवानां भूरिभङ्गानाम् अभावाय भवाधिपः । भव भावविमुक्तात्मा भावाभावबहिष्कृतः
अनेक रूपांच्या नाशासाठी तूच या सृष्टीचा स्वामी आहेस; सर्व अवस्थांपासून मुक्त असलेला, असणे आणि नसणे या दोन्हींपासून दूर असलेला आत्मा म्हणून तूच असावास.
जहि मानं मदं कोपं कालुष्यं क्रूरतां तथा । न महान्तो निमज्जन्ति प्राकृते गुणसङ्कटे
अहंकार, गर्व, राग, मनाचा कलुषपणा आणि क्रूरता हे सगळं सोडून दे. मोठ्या मनाचे लोक साध्या गुणांच्या दलदलीत कधीच बुडत नाहीत.
प्राक्तनीर् दीर्घदौरात्म्यदशास् स्मृत्वा पुनः पुनः । को ऽहं किं तद् बभूवेति हस मुक्ताच्छटासितम्
पूर्वीचे ते दुःखद काळ पुन्हा पुन्हा आठव, आणि स्वतःला विचार, 'मी कोण होतो? ते काय होतं?'—आणि खरी मोकळी हसू चेहऱ्यावर आण.
ते प्रयातास् समारम्भा गतास् ते दग्धवासराः । येषु चिन्तानलज्वालाजालजीर्णो भवान् अभूत्
ते सगळे उद्योग गेले, ते दिवसही निघून गेले आणि जळून गेले, ज्यात तू चिंता आणि काळजीच्या आगीत होरपळला होतास.
अद्य त्वं देहनगरे राजा स्फारमनोरथः । न दुःखैर् गृह्यसे नापि सुखैर् व्योम करैर् इव
आज तू या देहरूपी नगरीचा राजा आहेस, मोठ्या इच्छा मनात आहेत; तुला ना दुःखं पकडतात, ना सुखं जखडतात, जसं आकाश सूर्य-चंद्राच्या किरणांनी स्पर्शलं जात नाही.
अद्येन्द्रियदुरश्वांस् त्वं जित्वा जितमनोगजः । भोगारीन् अभितो भङ्क्त्वा साम्राज्यम् अधितिष्ठसि
आज तू इंद्रियांच्या उधळ्या घोड्यांना वश केले आहेस, मनरूपी हत्तीला जिंकले आहेस आणि सर्व बाजूंनी भोगरूपी शत्रूंना मोडून टाकले आहेस, म्हणून तू राज्याचा खरा मालक झाला आहेस.
अपाराम्बरपान्थस् त्वम् अजस्रास्तमयोदयः । अवभासकरो नित्यं बहिर् अन्तश् च भास्करः
तू या अनंत आकाशाचा प्रवासी आहेस, तुझ्या उदयास्ताला कधीच अंत नाही; तू नेहमीच प्रकाशमान आहेस, बाहेर आणि आत दोन्हीकडे सूर्याप्रमाणे चमकत असतोस.
सर्वदैवासि संसुप्तश् शक्त्या संवेद्यसे विभो । भोगालोकनलीलार्थं कामिन्या कामुको यथा
सर्व देव झोपले असतानाही तू नेहमीच अस्तित्वात आहेस; तुझ्या शक्तीमुळे, हे प्रभो, आनंद आणि प्रकाशाच्या खेळासाठी, जशी प्रेयसी आपल्या प्रियकराला ओळखते तशीच तुझी ओळख होते.
दृक्क्षुद्राभिर् उपानीतं दूराद् रूपमधु त्वया । पीयते स्वीकृतं शक्त्या नेत्रवातायनस्थया
दृष्टीच्या मधमाशांनी दूरवरून आणलेले रूपरूपी मध तू डोळ्यांच्या खिडकीत बसून, तुझ्या शक्तीने स्वीकारून, आस्वादतोस.
ब्रह्माण्डकोटरोद्वान्ताः प्राणापानचरास् त्वया । गतागतैर् ब्रह्मपुरे सम्प्रेक्ष्यन्ते प्रतिक्षणम्
अनेक ब्रह्मांडांच्या कडा, ज्या तुझ्या श्वासोच्छ्वासाने ओलांडल्या जातात, त्या ब्रह्मपुरात प्रत्येक क्षणी येतात आणि जातात, आणि तू त्या पाहतोस.
देहपुष्पे त्वम् आमोदो देहेन्दौ त्व् अमृतामृतम् । रसस् त्वं देहविटपे शैत्यं देहहिमे भवान्
शरीररूपी फुलातला सुगंध तूच आहेस, शरीरातील चंद्रातलं अमृत आणि अमृत नसलेलंही तूच आहेस; शरीररूपी झाडातला रस तूच आहेस, आणि शरीरातील हिमाचं गारवा देखील तूच आहेस.
त्वय्य् अस्ति चिन्मयस् स्नेहश् शरीरक्षीरसर्पिषि । त्वम् अन्तर् अस्य देहस्य दारुण्य् अग्निर् इव स्थितः
तुझ्यातच शरीरातील दूध आणि तुपामधील चैतन्याचा प्रेमभाव आहे; तू या शरीराच्या आत लाकडातल्या अग्नीप्रमाणे वास करतोस.
त्वम् अपाम् उत्तमास्वादः प्राकाश्यं तेजसाम् अपि । अवगन्ता त्वम् अर्थानां त्वं भासाम् अवभासकः
पाण्यातील श्रेष्ठ चव तूच आहेस, तेजांमध्येही तुझं प्रकाशपण आहे; तूच सर्व वस्तू जाणणारा आहेस आणि सर्व प्रकाशांना उजळवणारा देखील तूच आहेस.
स्पन्दस् त्वं सर्ववायूनां त्वं मनोहस्तिनो मदः । प्रज्ञानलशिखायास् त्वं प्राकाश्यं तैक्ष्ण्यम् एव च
तू सर्व वाऱ्यांची हालचाल आहेस, मनरूपी हत्तीचा उत्साह आहेस; तूच बुद्धीच्या ज्वाळेतील तेज आणि धार आहेस.
त्वद्वशाद् दीपवन् माया क्वापि सम्प्रविलीयते । दीपवत् पुनर् अन्यत्र समुदेति कुतो ऽपि सा
तुझ्या इच्छेने माया कधी कुठे दिव्यासारखी नाहीशी होते, आणि पुन्हा कुठूनतरी दिव्यासारखी प्रकट होते.
त्वयि संसारवर्तिन्यः पदार्थावलयस् तथा । कटकाङ्गदकेयूरयुक्तयः कनके यथा
जसा सोन्यात कडे, अंगठ्या आणि पैंजण असतात, तसंच या जगाच्या प्रवाहात सर्व वस्तूंचे समूह तुझ्यातच आहेत.
भवान् अयम् अयं चाहं त्वं शब्दैर् एवमादिभिः । स्वयम् एवात्मनात्मानं लीलया स्तौषि वक्षि च
हा तू आहेस, हा मी आहे, अशा शब्दांनी आणि अशाच प्रकारे, तूच स्वतःला स्वतःच सहजपणे गौरवतोस आणि बोलतोस.
मन्दानिलविनुन्नो ऽब्दो गजाश्वनरदृष्टिभिः । यथा संलक्ष्यते व्योम्नि तथा त्वं भूतदृष्टिभिः
जसा मंद वाऱ्याने ढग आकाशात हत्ती, घोडे, माणसं यांच्यासारख्या आकारांत दिसतो, तसंच तुझंही वेगवेगळ्या रूपांत भासणं इंद्रियांनी होतं.
यथा हयगजाकारैर् ज्वाला लसति वह्निषु । तथैवाव्यतिरिक्तस् त्वं दृश्यैर् वससि सृष्टिषु
जसा अग्नीत ज्वाळा कधी घोड्याच्या, कधी हत्तीच्या आकारात चमकत असते, तसंच तूही कुठेही न बदलता सर्व सृष्टींमध्ये त्यांच्या रूपांत वास करतोस.
त्वं ब्रह्माण्डकमुक्तानाम् अच्छिन्नस् तन्तुर् आततः । क्षेत्रं त्वं भूतसस्यानां चिद्रसायनसेकिनाम्
तू म्हणजे या विश्वमण्यांच्या माळेला जोडणारा अखंड दोरा आहेस; तूच त्या पंचमहाभूतांच्या पिकांसाठी शेत आहेस आणि तूच चेतनेचा अमृतरस ओतणारा आहेस.