नमो द्रष्ट्रे नमस् त्वष्ट्रे नमो ऽनन्तविकासिने । नमस् सर्वस्वभावाय नमस् ते सर्वगामिने
द्रष्ट्या तुला नमस्कार, सृष्टीकर्त्या तुला नमस्कार, अनंत विस्तार असलेल्या तुला नमस्कार, सर्वस्वाचा स्वभाव असलेल्या तुला नमस्कार, सर्वत्र जाणाऱ्या तुला नमस्कार.
प्रतिजन्म चिरं बह्व्यो दीर्घदुःखवता मया । त्वया मायोपदग्धेन दिग्धेन महतैनसा
प्रत्येक जन्मात, खूप काळ, मी अनेक दीर्घ दुःखं भोगली आहेत; तुझ्या मायेने ग्रस्त होऊन, मोठ्या पापांनी डागाळलेला आहे.
आलोकिता लोकदशा दृष्टा दृष्टान्तदृष्टयः । न प्राप्तस् त्वं त्वया येन किञ्चिद् आसादितं भवेत्
मी जगाची स्थिती पाहिली, अनेक उदाहरणं आणि दृष्टिकोन अनुभवले; तरी तुझ्यामुळे असं काहीच मिळालं नाही, ज्यामुळे काही साध्य झालं असतं.
सर्वं मृत्काष्ठपाषाणवारिमात्रम् इदं जगत् । नेहास्ति त्वदृते देव यत्प्राप्तौ नाभिवाञ्छ्यते
हे सर्व जग म्हणजे केवळ माती, लाकूड, दगड आणि पाणी आहे. देवा, तुझ्याशिवाय इथे असं काहीच नाही, ज्याच्या मिळण्याची खरी इच्छा मनात राहते.
देवायम् अद्य लब्धो ऽसि दृष्टो ऽस्य् अधिगतो ऽसि च । सम्प्राप्तो ऽसि गृहीतो ऽसि नमस् ते ऽस्तु न मुच्यसे
देवा, आज तू मला मिळालास, दिसलास, गाठलास, अनुभवास आलास आणि मी तुला धरलं. तुला नमस्कार असो—तू कधीच माझ्यापासून दूर जाऊ नकोस.
यो ऽक्ष्णोः कनीनिकारश्मिजालप्रोतवपुस् स्थितः । देवो दर्शनरूपेण कथं सो ऽन्तर् न दृश्यते
ज्याचं रूप डोळ्याच्या बुबुळातून येणाऱ्या किरणांनी विणलेलं आहे, जो पाहण्यातच आहे—तो देव आत असताना तरीही कसा दिसत नाही?
यस् त्वक्पुष्पे स्पृशन् स्पर्शगन्धं तैलं तिले यथा । स्पर्शम् अन्तः करोत्य् एष स कथं नानुभूयते
जसं फुलाच्या पाकळीत स्पर्श, गंध आणि तीळात तेल असतं, तसं हा एकच आत स्पर्श घडवतो—मग तो अनुभवायला का येत नाही?
यश् शब्दश्रवणाद् अन्तश् शब्दशक्तिं परामृशन् । रोमाञ्चं जनयत्य् अङ्गे स दूरस्थः कथं भवेत्
जो माणूस एखादा आवाज ऐकून, त्याच्या आतल्या सूक्ष्म शक्तीची जाणीव करतो आणि त्याच्या अंगावर रोमांच येतो, तो त्या आवाजापासून कसा दूर राहू शकतो?
जिह्वापल्लवलग्नानि स्वतीतस्याङ्गतो ऽपि च । स्वदन्ते यस्य वस्तूनि स्वदते स न कस्य वा
ज्या गोष्टी जिभेच्या टोकाला चिकटलेल्या असतात, जरी त्या दुसऱ्याच्या शरीरातील असल्या तरी, ज्या कुणी त्या चाखतो, त्याला त्या कुणाच्या नाहीत असं कसं म्हणता येईल?
पुष्पगन्धान् उपादाय घ्राणहस्तेन देहकम् । य आलेपयति प्रीत्या कस्यासौ न मुखे स्थितः
फुलांचा सुगंध नाकाच्या हाताने घेऊन, जो आनंदाने आपल्या शरीरावर लावतो, तो तोंडातच नाही असं कसं म्हणता येईल?
वेदवेदान्तसिद्धान्ततर्कपौराणगीतिभिः । यो गीतस् स कथं ह्य् आत्मा विज्ञातो याति विस्मृतिम्
जो वेद, वेदान्त, तर्क, पुराण आणि गीतेतील सिद्धांतांनी गातो, त्याने एकदा स्वतःला ओळखलं की, तो विसरू कसा शकतो?
सैवेह देव भोगाली सुभगापीयम् अद्य मे । अन्तर् न स्वदते स्वच्छे त्वयि दृष्टे परापरे
हे दैवी, आज हे सर्व सुखाचे वैभव मला मनापासून आवडते; पण आतून त्यात गोडी वाटत नाही, कारण तुझ्या या निर्मळ आणि सर्वोच्च रूपाचा मला अनुभव आला आहे.
त्वया विमलदीपेन भानुः प्रकटतां गतः । त्वया शीततुषारेण चन्द्रश् शिशिरतां गतः
तुझ्या निर्मळ प्रकाशामुळे सूर्य उजळून निघतो; तुझ्या शीतलतेमुळे चंद्र शांत आणि गारवा देणारा होतो.
त्वयैते गुरवश् शैलास् त्वयैते द्युचरा धृताः । त्वयैवेयं धरा धीरा त्वयैवाम्बरम् अम्बरम्
हे भव्य पर्वत तुझ्यामुळे उभे आहेत; हे आकाशातील जीव तुझ्यामुळे टिकून आहेत; ही स्थिर पृथ्वी तुझ्यामुळेच आहे; आणि आकाश आकाश म्हणून ओळखले जाते तेही तुझ्यामुळेच.
दिष्ट्या मत्ताम् असि प्राप्तो दिष्ट्या त्वत्ताम् अहं गतः । अहं त्वं त्वम् अहं देव दिष्ट्या भेदो ऽस्ति नावयोः
भाग्याने तू या आनंदात पोहोचलीस, आणि भाग्याने मी तुला मिळालो. मी म्हणजे तूच, आणि तू म्हणजे मीच, हे दैवी; आपल्या दोघांत कोणताही भेद नाही, हेही भाग्यानेच घडले.
अहं त्वम् इति शब्दाभ्यां पर्यायाभ्यां महात्मनः । तव वा मम वा साधो सम्पृक्ताभ्यां नमो नमः
हे महात्मा, 'मी' आणि 'तू' या परस्पर बदलता येणाऱ्या शब्दांनी ज्याचे वर्णन होते, त्या तुझ्या किंवा माझ्या स्वरूपाला, जे एकरूप झाले आहे, मी पुन्हा पुन्हा नमस्कार करतो.
नमो मह्यम् अनन्ताय निरहङ्काररूपिणे । नमो मह्यम् अरूपाय नमश् शमनसद्मने
माझ्या त्या अनंत, अहंकाररहित स्वरूपाला नमस्कार. माझ्या त्या निराकार, शांततेचे निवासस्थान असलेल्या स्वरूपाला नमस्कार.
मय्य् आत्मनि समे स्वच्छे साक्षिभूते निराकृतौ । दिक्कालाद्यनवच्छिन्ने स्वात्मन्य् एवेह तिष्ठति
माझ्या या आत्म्यात, जो सम, निर्मळ, साक्षीभावाने असलेला, निराकार आणि दिशा, काळ यांसारख्या कोणत्याही गोष्टींनी मर्यादित नसलेला आहे—इथे फक्त माझे स्वतःचेच स्वरूप वास करते.
मनः प्रक्षोभम् आयाति स्फुरन्तीन्द्रियसंविदः । शक्तिर् उल्लसति स्फारा प्राणापानप्रवाहिनी
मन अस्वस्थ होते; इंद्रियांची जाणीव चमकून उठते; प्राण आणि अपान यांच्या प्रवाहाला चालना देणारी शक्ती मोठ्या प्रमाणात प्रकट होते.
वहन्ति देहयन्त्राणि कृष्टान्य् आशावरत्रया । चर्ममांसास्थिदिग्धानि मनस्सारथिमन्ति च
हे शरीर म्हणजे एक यंत्र आहे, ते इच्छेच्या तीन दोऱ्यांनी ओढले जाते. या यंत्रावर त्वचा, मांस आणि हाडे लावलेली आहेत, आणि मन हे त्याचे सारथी आहे.
अयं संविद्वपुर् अहं न क्वचिन् न कृतास्पदः । देहः पततु वोदेतु स्वयाभिमतयेच्छया
ही जाणीव म्हणजेच मी आहे, ती कुठेच स्थिर राहत नाही; शरीर पडो वा उडो, ते जशी इच्छा असेल तशी वागू दे.
चिराद् अहम् अहं जातस् स्वात्मलाभश् चिराद् अयम् । चिराद् उपशमं यामि कल्पस्यान्ते जगद् यथा
खूप काळानंतर मी खऱ्या अर्थाने 'मी' झालो आहे; खूप दिवसांनी मला माझे खरे स्वरूप मिळाले आहे; आता मी शांततेत जातो, जसे कल्पाच्या शेवटी जग शांत होते.
चिरात् संसारगामित्वाद् दीर्घसंसारवर्त्मनि । विश्रान्तो ऽस्मि चिरश्रान्तः कल्पस्यान्त इवानिलः
खूप काळ संसाराच्या लांब वाटेवर भटकत होतो; आता मी या दीर्घ श्रमातून विश्रांती घेतली आहे, जसा कल्पाच्या शेवटी वारा थांबतो.
सर्वातीताय सर्वाय तुभ्यं मह्यं नमो नमः । तेभ्यो ऽपि च नमो ऽस्त्व् एव ये त्वां मां प्रवदन्ति वा
सर्वांना ओलांडणाऱ्या, सर्वांमध्ये असणाऱ्या, तुला आणि मलाही पुन्हा पुन्हा नमस्कार असो. आणि जे लोक तुझी किंवा माझी महती सांगतात, त्यांनाही नमस्कार असो.
अखिलानन्तसम्भोगा न स्पृष्टा दोषदृष्टिभिः । जयत्य् अकृतसम्भारा साक्षिता परमात्मनः
सर्व अनंत सुखांचा अनुभव न घेणारा, दोष किंवा त्यांची जाणीव ज्याला स्पर्शत नाही, कोणतीही तयारी न करता फक्त साक्षीभावाने राहणारा तो परमात्म्याचा साक्षी विजयशाली आहे.
आत्मन् पुष्प इवामोदश् शस्त्रपिण्ड इवानलः । तिले तैलम् इवास्मिंस् त्वं सर्वत्र वपुषि स्थितः
जसा फुलात सुगंध असतो, लाकडात अग्नी असतो, किंवा तीळात तेल असतं, तसंच तू प्रत्येक देहात सर्वत्र वास करतोस.
हंसि पासि ददासि त्वम् अवस्फूर्जसि वल्गसि । अनहङ्कृतिरूपो ऽपि चित्रेयं तव मायिता
तू मारतोस, रक्षण करतोस, देतोस, गडगडतोस, उडी मारतोस — तरीही तुझ्या स्वरूपात अहंकार नाही, पण तुझ्या या अद्भुत मायेमुळे हे सगळं घडतं.
जयसीश ज्वलद्दीप्तिस् सर्वम् उन्मीलयञ् जगत् । जयस्य् अपगतारम्भं जगद् भूयो निमीलयन्
जय हो प्रभू, तुझ्या तेजस्वी प्रकाशाने सारा संसार उजळून टाकणाऱ्या! आणि जय हो, सर्व कृती मागे घेऊन पुन्हा जग बंद करणाऱ्या तुझ्या रूपाला!
परमाणोस् तवैवान्तर् इदं संसारमण्डलम् । वटश् च वटधानायां बभूवास्ति भविष्यति
तुझ्या अगदी लहान कणातही हा सारा संसाराचा गोळा आहे; जसा वडाच्या बीजात वडाचे झाड होते, आहे आणि होणार आहे.
हयद्विपरथाकारैर् यद्वत् खे दृश्यते ऽम्बुदः । तद्वद् आलक्ष्यसे देव पदार्थशतविभ्रमैः
जसा आकाशातील ढग घोडे, हत्ती, रथ अशा वेगवेगळ्या रूपात दिसतो, तसाच प्रभू, तूही असंख्य वस्तूंच्या भ्रमात दिसतोस.