दृष्ट एव त्वयीशाने पलायनपरायणः । सम्पन्नो मदहम्भावश् चौरस् सूर्योदये यथा
खरं सांगायचं तर, प्रभु, तुझं दर्शन होताच गर्व आणि अहंकाराचा चोर जसा सूर्य उगवल्यावर पळून जातो, तसाच लगेच निघून जातो.
असदभ्युत्थिते तस्मिन्न् अहङ्कारपिशाचके । शान्ते तिष्ठाम्य् अतिस्वस्थो निर्गोनास इव द्रुमः
तो खोटा अहंकाररूपी भूत शांत झाल्यावर, मी अगदी शांत आणि निर्धास्त राहतो, जणू काही फांद्या नसलेलं झाड जसं निवांत उभं असतं.
शाम्यामि परिनिर्वामि जागर्म्य् अस्मि प्रबोधवान् । तस्करेणावमुक्तो ऽस्मि निर्वृतो ऽस्मि चिराद् अयम्
आता मी शांत झालो आहे, पूर्णपणे निवळलो आहे, जागा आणि सजग आहे; त्या चोरट्याच्या तावडीतून सुटलो आणि खूप दिवसांनी खरी विश्रांती मिळाली आहे.
शैत्यम् अभ्यागतो ऽस्म्य् अन्तश् शान्ताशामृगतृष्णिकः । प्रावृडम्बुभरस्नातश् शान्तदाव इवाचलः
माझ्या अंतःकरणात आता शांतीचं गारवा आलं आहे, मृगजळासारखी व्यर्थ तृष्णा शांत झाली आहे. जसा पावसाळ्यातील पावसाने डोंगर धुऊन घेतो आणि त्यावरचा दावानळ शांत होतो, तशीच माझी स्थिती झाली आहे.
प्रमार्जिते ऽहम् इत्य् अस्मिन् पदे सार्थे विचारतः । को मोहः कानि दुःखानि काः कदाशाः क आतपः
‘मी पूर्णपणे शुद्ध झालो आहे’ या अवस्थेचा विचार करणाऱ्याला आता कोणता मोह उरतो, कोणती दुःखं राहतात, कोणत्या इच्छा येतात, किंवा कोणता ताप उरतो?
नरकस्वर्गमोक्षादिभ्रमास् सत्याम् अहङ्कृतौ । भित्ताव् एव प्रवर्तन्ते चित्रेहा न नभस्तले
नरक, स्वर्ग, मोक्ष आणि अशा इतर भ्रम फक्त अहंकार असताना निर्माण होतात; हे सगळे भिंतीवर उमटणाऱ्या चित्रांसारखे आहेत, आकाशात नाहीत.
अहङ्कारकलापीने चित्ते सारचमत्कृतिः । न राजते ऽंशुके म्लाने यथा कुङ्कुमरञ्जना
ज्याच्या मनात अहंकाराचा भर आहे, त्याला खरी गोडी किंवा आश्चर्य जाणवत नाही; जशी फिकट कापडावर कुंकवाचं रंग चांगला दिसत नाही, तसंच हे आहे.
निरहङ्कारजलदे तृष्णासारविवर्जिते । भाति चित्तशरद्व्योम्नि स्वच्छता कान्तिशालिनी
स्वतःच्या मनाच्या आकाशात, जिथे अहंकाराचं पाणी सुकलं आहे आणि इच्छा नावाचं काहीच उरलेलं नाही, तिथे शरद ऋतूच्या आकाशासारखी निर्मळ आणि तेजस्वी स्वच्छता चमकत असते.
निरहङ्कारपङ्काय सम्प्रसन्नान्तराय च । मह्यम् आनन्दसरसे तुभ्यम् आत्मन् नमो नमः
अहंकाराच्या चिखलापासून मुक्त आणि अंतःकरण शांत असलेल्या, आनंदाच्या सरोवरासारख्या माझ्या आत्मा, तुला मी पुन्हा पुन्हा वंदन करतो.
गताहङ्कारमेघाय शान्ताशादाववह्नये । मह्यम् आनन्दशैलाय विश्रान्ताय नमो नमः
जिथे अहंकाराचे ढग नाहीसे झाले आहेत आणि इच्छा जळून शांत झाली आहे, अशा विश्रांत, आनंदाच्या डोंगरासारख्या माझ्या आत्म्यास मी पुन्हा पुन्हा नमस्कार करतो.
शान्तेन्द्रियोग्रग्राहाय क्षीणचित्तौर्ववह्नये । आनन्दाम्बुधये तुभ्यं मह्यम् आत्मन् नमो नमः
ज्याच्या इंद्रियांना शांतता लाभली आहे आणि मनाचा आतला ज्वाळाही शांत झाला आहे, अशा आनंदाच्या समुद्रासारख्या माझ्या आत्म्यास मी पुन्हा पुन्हा वंदन करतो.
प्रफुल्तानन्दपद्माय शान्तचिन्तामहोर्मये । मह्यम् उन्मानसायात्मंस् तुभ्यम् अन्तर् नमो नमः
फुललेल्या आनंदाच्या कमळासारख्या, शांत विचारांच्या लाटांनी भरलेल्या माझ्या अंतरात्म्या, तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार.
संविदाभासपक्षाय पद्मकोटरवासिने । सर्वमानसहंसाय स्वात्मने ऽन्तर् नमो नमः
ज्याच्या पंखांना जाणीवेच्या किरणांची शोभा आहे, जो हृदयातील कमळात वसतो आणि सर्व मनांचा हंस आहे त्या माझ्या अंतरात्म्या, तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार.
कलाकलितरूपाय निष्कलायामितात्मने । सदोदितातिपूर्णात्मशशिने ते नमो नमः
कलांनी सजलेला, पण अखंड आणि अमर्याद असलेला, नेहमीच तेजस्वी आणि पूर्ण असलेल्या आत्मरूपी पूर्णचंद्रा, तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार.
सदोदिताय शीताय महाहृद्ध्वान्तहारिणे । सर्वगायाप्य् अदृश्याय चित्सूर्याय नमो नमः
सदैव प्रकट, शीतल, हृदयातील मोठ्या अंधाराचा नाश करणारा, सर्वत्र व्यापणारा, अदृश्य आणि चैतन्याचा सूर्य असलेल्या तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार.
अस्नेहस्नेहदीप्राय वर्त्यतिक्रान्तवर्तिने । स्वभावाधारधीराय चिद्दीपाय नमो नमः
स्वभावावर आधारलेली, ज्योतीसारखी पण तेलाशिवाय असलेली, वातही ओलांडलेली आणि चैतन्याने उजळणाऱ्या त्या दीपाला मी पुन्हा पुन्हा नमस्कार करतो.
मननानलसन्तप्तं शीतेन मनसा मनः । छिन्नम् अन्तर् मया तप्तम् अयसेव बलाद् अयः
विचारांच्या आगीने भाजलेले माझे मन, त्याच मनाच्या शांतीने थंड झाले आहे; आतून मी ते मन जणू लोखंडाने लोखंड घडवावे तसे, कापून आणि घडवून घेतले आहे.
इन्द्रियैर् इन्द्रियं छित्त्वा छित्त्वा च मनसा मनः । अहङ्कृतिम् अहङ्कृत्या छित्त्वा शेषो जयाम्य् अहम्
इंद्रिये इंद्रियांद्वारे, मन मनाने आणि अहंकार अहंकाराने कापून टाकला, आणि उरलेलो मी विजयशाली ठरलो.
भावेन भावम् आमृद्य च्छित्त्वा तृष्णाम् अतृष्णया । निष्पिष्य प्रज्ञयाप्रज्ञां ज्ञे ऽज्ञस् संयोजितो मया
एका भावाने दुसरा भाव दडपून, तृष्णा तृष्णारहितपणाने छाटून, अज्ञान प्रज्ञेने चिरडून, मी स्वतःमध्ये ज्ञान आणि अज्ञान यांना एकत्र केले आहे.
मनसा मनसि च्छिन्ने निरहङ्कारतां गते । भावेन गलिते भावे स्वस्थस् तिष्ठामि केवलः
मनानेच मन शांत केल्यावर आणि अहंकार नाहीसा झाल्यावर, एक अवस्था दुसऱ्यात विलीन झाल्यावर, मी माझ्या स्वतःच्या स्वरूपात एकटाच स्थिर राहतो.
निर्भावं निरहङ्कारम् अमनस्कम् अनीहितम् । केवलस्पन्दशुद्धात्म यन्त्रं तिष्ठति मे वपुः
माझं शरीर फक्त एक यंत्रासारखं उरलं आहे—त्यात कोणतीही अवस्था नाही, अहंकार नाही, मन नाही, इच्छा नाही, आणि त्याचं मूळ फक्त एक शुद्ध स्पंदन आहे.
हेलानुकल्पितानन्तविश्वैकव्यवसायिनी । परमोपशमोपेता जातेयं मम निर्वृतिः
या अनंत विश्वाच्या एकाच निर्धारात सहजपणे निर्माण झालेली, सर्वोच्च शांततेने युक्त अशी ही माझी परम शांती, म्हणजेच माझं मुक्तीस्वरूप, प्रकट झाली आहे.
प्रशान्तमोहवेतालो गताहङ्कारराक्षसः । कदाशारूपिकामुक्तो जातो ऽस्मि विगतज्वरः
मोहाचा वेताळ शांत झाला आहे, अहंकाररूपी राक्षस नष्ट झाला आहे, आशेच्या रूपातून मी मुक्त झालो आहे आणि आता मी तापमुक्त, नव्याने जन्माला आलो आहे.
तृष्णारज्जुगणं छित्त्वा मच्छरीरकपञ्जरात् । न जाने क्व गतोड्डीय दुरहङ्कृतिपक्षिणी
आकांक्षेच्या दोऱ्या तोडून, माझ्या शरीराच्या पिंजऱ्यातून तो कठीण अहंकाराचा पक्षी उडून गेला; तो कुठे गेला, मला माहीत नाही.
उद्धूलिते घनाज्ञानकुलाये कायपादपात् । न जाने गत उड्डीय क्वाहम्भावविहङ्गमः
मजबूत अज्ञानाचं घर शरीराच्या झाडावरून उधळलं, तेव्हा 'मीपणा'चा पक्षी कुठे उडून गेला, मला माहीत नाही.
दुराशादीर्घदौरात्म्या धूसरा भोगभस्मना । भयभोगिहता दिष्ट्या वयस्या वासना मृता
निराशेच्या दीर्घ काळामुळे मलिन झालेली, भोगांच्या राखेमुळे फिकट झालेली, सुखाच्या भीतीने संपलेली, अशी 'वासना' नावाची सोबती सुदैवाने आता मरण पावली आहे.
एतावन्तम् अहं कालं को ऽभूवं चित्तम् ईदृशम् । येनाहम् एव मिथ्यैव दृढाहङ्कारतां गतः
इतका काळ मी नक्की काय होतो? हे मन कसं होतं, ज्यामुळे मी फक्त भ्रमाने एवढ्या ठाम अहंकारात अडलो?
अद्याहम् अस्मि जातो ऽयम् अहम् अद्य महामतिः । अहङ्कारमहाभ्रेण यः कृष्णेनालम् उज्झितः
आज मी नव्याने जन्मलो आहे; आज माझ्या मनात मोठं ज्ञान आलं आहे. कारण मी अहंकाराच्या काळ्या मोठ्या ढगातून पूर्णपणे मुक्त झालो आहे.
दृष्टो ऽयम् आत्मा भगवान् अन्तश् चाधिगतो मया । आलब्धश् चानुभूतो ऽङ्गे सानुभूतिर् नियोजितः
हा आत्मा, हा खरा भगवंत, मी आतून पाहिला आणि ओळखला आहे; तो मला मिळाला, शरीरात अनुभवला आणि जागरूकतेने ठामपणे स्थिर केला आहे.
गतास्पदं गतमननं गतैषणं तिरस्कृतं निपुणम् अहङ्कृतिभ्रमे । निरीहितं व्यपगतरागरञ्जनं विकौतुकं प्रशमम् इदं गतं मनः
माझं मन आता शांततेला पोहोचलं आहे; त्याला आता कुठलंच आधार, विचार किंवा इच्छा उरलेली नाही. अहंकाराच्या भ्रमातून ते कुशलतेने मुक्त झालं आहे, त्यात आता काहीही आसक्ती, रंग किंवा कुतूहल नाही.