रजोरहितसर्वाशां शीतलोपशमद्रुमाम् । प्राप्तो ऽस्मि विततां भूमिम् उन्नतां पारमार्थिकीम्
सर्व इच्छांच्या धुळीपासून मुक्त, शीतल आणि शांत अशा वृक्षासारख्या अवस्थेत, मी व्यापक आणि उन्नत अशी अंतिम सत्याची भूमी प्राप्त केली आहे.
स्तुत्या प्रणत्या विज्ञप्त्या शमेन नियमेन च । लब्धो ऽयं भगवान् आत्मा दृष्टश् चाधिगतस् स्फुटम्
स्तुती, नमस्कार, प्रार्थना, मनःशांती आणि नियम यांच्या सहाय्याने हा परमात्मा मिळवता येतो आणि स्पष्टपणे अनुभवता येतो.
अहङ्कारपदातीतश् चिरात् संस्मृतिम् आगतः । स्वभावो भगवान् आत्मा विष्णुर् ब्रह्म सनातनम्
अहंकाराच्या पलीकडे गेलेला हा स्वाभाविक, सनातन, परमात्मा — विष्णु, ब्रह्म — आता दीर्घकाळानंतर पुन्हा आठवणीत आला आहे.
इन्द्रियोरगगर्तेषु मरणश्वभ्रभूमिषु । तृष्णाकरञ्जकुञ्जेषु कामकोलाहलेषु च
इंद्रियांच्या खोल दरीत, मृत्यूच्या आणि अंधाराच्या प्रदेशात, तृष्णेच्या दाट झाडीत आणि इच्छांच्या गोंधळात,
वासनावनजालेषु जन्मकूपान्तरेषु च । दुःखदावाग्निदाहेषु दुष्कृताङ्गारभारिषु
वासनेच्या जाळ्यात, जन्माच्या खोल विहिरीत, दुःखाच्या प्रचंड आगीत आणि पापाच्या जड राखेत,
पातोत्पातदशालक्षैर् मज्जनोन्मज्जनभ्रमैः । आविर्भावतिरोभावैर् आशापाशविवेष्टनैः
अनेक संकटं आणि आपत्ती, बुडणं-उगवणं यांचा गोंधळ, दिसणं-लपणं अशा घडामोडी, आणि आशेच्या बंधनांनी मी गुंतलो होतो.
अहं चिरम् अहङ्कारद्विषा समवपोथितः । निशायाम् अल्पधैर्यात्मा पिशाचेनेव जङ्गले
मी फार काळ अहंकाररूपी शत्रूने चिरडला गेलो, माझं मन रात्रीच्या अंधारात घाबरट झालं होतं, जणू काही जंगलात एखाद्या पिशाच्चाने पछाडावं तसं.
स्वयम् एव त्वयेदानीं क्रियाशक्त्या स्वयैव हि । शौरिवाग्व्यपदेशेन विवेकश्रीर् विबोधिता
पण आता, तुझ्या स्वतःच्या कृतीच्या शक्तीने आणि शौरिरूप वाणीने, विवेकाची श्रीमंती जागी झाली आहे.
प्रबुद्धे भवतीशाने तम् अहङ्कारराक्षसम् । न पश्यामि विभो दीपे ज्वलिते तिमिरं यथा
जेव्हा परमेश्वर अंतर्यामी जागृत होतो, तेव्हा तो अहंकाररूपी राक्षस मला दिसत नाही, जसं दिवा लागला की अंधार नाहीसा होतो, तसं हे प्रभो.
तस्याहङ्कारयक्षस्य मनोविवरवासिनः । दीपस्येव प्रशान्तस्य न वेद्मि गतिम् ईश्वर
त्या अहंकार नावाच्या राक्षसाचा, जो मनाच्या गुहेत राहतो आणि ज्याचं अस्तित्व आता शांत झालेल्या दिव्यासारखं विझून गेलं आहे, त्याचा पुढे काय झाला हे मला माहीत नाही, हे ईश्वर.
दृष्ट एव त्वयीशाने पलायनपरायणः । सम्पन्नो मदहम्भावश् चौरस् सूर्योदये यथा
खरं सांगायचं तर, प्रभु, तुझं दर्शन होताच गर्व आणि अहंकाराचा चोर जसा सूर्य उगवल्यावर पळून जातो, तसाच लगेच निघून जातो.
असदभ्युत्थिते तस्मिन्न् अहङ्कारपिशाचके । शान्ते तिष्ठाम्य् अतिस्वस्थो निर्गोनास इव द्रुमः
तो खोटा अहंकाररूपी भूत शांत झाल्यावर, मी अगदी शांत आणि निर्धास्त राहतो, जणू काही फांद्या नसलेलं झाड जसं निवांत उभं असतं.
शाम्यामि परिनिर्वामि जागर्म्य् अस्मि प्रबोधवान् । तस्करेणावमुक्तो ऽस्मि निर्वृतो ऽस्मि चिराद् अयम्
आता मी शांत झालो आहे, पूर्णपणे निवळलो आहे, जागा आणि सजग आहे; त्या चोरट्याच्या तावडीतून सुटलो आणि खूप दिवसांनी खरी विश्रांती मिळाली आहे.
शैत्यम् अभ्यागतो ऽस्म्य् अन्तश् शान्ताशामृगतृष्णिकः । प्रावृडम्बुभरस्नातश् शान्तदाव इवाचलः
माझ्या अंतःकरणात आता शांतीचं गारवा आलं आहे, मृगजळासारखी व्यर्थ तृष्णा शांत झाली आहे. जसा पावसाळ्यातील पावसाने डोंगर धुऊन घेतो आणि त्यावरचा दावानळ शांत होतो, तशीच माझी स्थिती झाली आहे.
प्रमार्जिते ऽहम् इत्य् अस्मिन् पदे सार्थे विचारतः । को मोहः कानि दुःखानि काः कदाशाः क आतपः
‘मी पूर्णपणे शुद्ध झालो आहे’ या अवस्थेचा विचार करणाऱ्याला आता कोणता मोह उरतो, कोणती दुःखं राहतात, कोणत्या इच्छा येतात, किंवा कोणता ताप उरतो?
नरकस्वर्गमोक्षादिभ्रमास् सत्याम् अहङ्कृतौ । भित्ताव् एव प्रवर्तन्ते चित्रेहा न नभस्तले
नरक, स्वर्ग, मोक्ष आणि अशा इतर भ्रम फक्त अहंकार असताना निर्माण होतात; हे सगळे भिंतीवर उमटणाऱ्या चित्रांसारखे आहेत, आकाशात नाहीत.
अहङ्कारकलापीने चित्ते सारचमत्कृतिः । न राजते ऽंशुके म्लाने यथा कुङ्कुमरञ्जना
ज्याच्या मनात अहंकाराचा भर आहे, त्याला खरी गोडी किंवा आश्चर्य जाणवत नाही; जशी फिकट कापडावर कुंकवाचं रंग चांगला दिसत नाही, तसंच हे आहे.
निरहङ्कारजलदे तृष्णासारविवर्जिते । भाति चित्तशरद्व्योम्नि स्वच्छता कान्तिशालिनी
स्वतःच्या मनाच्या आकाशात, जिथे अहंकाराचं पाणी सुकलं आहे आणि इच्छा नावाचं काहीच उरलेलं नाही, तिथे शरद ऋतूच्या आकाशासारखी निर्मळ आणि तेजस्वी स्वच्छता चमकत असते.
निरहङ्कारपङ्काय सम्प्रसन्नान्तराय च । मह्यम् आनन्दसरसे तुभ्यम् आत्मन् नमो नमः
अहंकाराच्या चिखलापासून मुक्त आणि अंतःकरण शांत असलेल्या, आनंदाच्या सरोवरासारख्या माझ्या आत्मा, तुला मी पुन्हा पुन्हा वंदन करतो.
गताहङ्कारमेघाय शान्ताशादाववह्नये । मह्यम् आनन्दशैलाय विश्रान्ताय नमो नमः
जिथे अहंकाराचे ढग नाहीसे झाले आहेत आणि इच्छा जळून शांत झाली आहे, अशा विश्रांत, आनंदाच्या डोंगरासारख्या माझ्या आत्म्यास मी पुन्हा पुन्हा नमस्कार करतो.
शान्तेन्द्रियोग्रग्राहाय क्षीणचित्तौर्ववह्नये । आनन्दाम्बुधये तुभ्यं मह्यम् आत्मन् नमो नमः
ज्याच्या इंद्रियांना शांतता लाभली आहे आणि मनाचा आतला ज्वाळाही शांत झाला आहे, अशा आनंदाच्या समुद्रासारख्या माझ्या आत्म्यास मी पुन्हा पुन्हा वंदन करतो.
प्रफुल्तानन्दपद्माय शान्तचिन्तामहोर्मये । मह्यम् उन्मानसायात्मंस् तुभ्यम् अन्तर् नमो नमः
फुललेल्या आनंदाच्या कमळासारख्या, शांत विचारांच्या लाटांनी भरलेल्या माझ्या अंतरात्म्या, तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार.
संविदाभासपक्षाय पद्मकोटरवासिने । सर्वमानसहंसाय स्वात्मने ऽन्तर् नमो नमः
ज्याच्या पंखांना जाणीवेच्या किरणांची शोभा आहे, जो हृदयातील कमळात वसतो आणि सर्व मनांचा हंस आहे त्या माझ्या अंतरात्म्या, तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार.
कलाकलितरूपाय निष्कलायामितात्मने । सदोदितातिपूर्णात्मशशिने ते नमो नमः
कलांनी सजलेला, पण अखंड आणि अमर्याद असलेला, नेहमीच तेजस्वी आणि पूर्ण असलेल्या आत्मरूपी पूर्णचंद्रा, तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार.
सदोदिताय शीताय महाहृद्ध्वान्तहारिणे । सर्वगायाप्य् अदृश्याय चित्सूर्याय नमो नमः
सदैव प्रकट, शीतल, हृदयातील मोठ्या अंधाराचा नाश करणारा, सर्वत्र व्यापणारा, अदृश्य आणि चैतन्याचा सूर्य असलेल्या तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार.
अस्नेहस्नेहदीप्राय वर्त्यतिक्रान्तवर्तिने । स्वभावाधारधीराय चिद्दीपाय नमो नमः
स्वभावावर आधारलेली, ज्योतीसारखी पण तेलाशिवाय असलेली, वातही ओलांडलेली आणि चैतन्याने उजळणाऱ्या त्या दीपाला मी पुन्हा पुन्हा नमस्कार करतो.
मननानलसन्तप्तं शीतेन मनसा मनः । छिन्नम् अन्तर् मया तप्तम् अयसेव बलाद् अयः
विचारांच्या आगीने भाजलेले माझे मन, त्याच मनाच्या शांतीने थंड झाले आहे; आतून मी ते मन जणू लोखंडाने लोखंड घडवावे तसे, कापून आणि घडवून घेतले आहे.
इन्द्रियैर् इन्द्रियं छित्त्वा छित्त्वा च मनसा मनः । अहङ्कृतिम् अहङ्कृत्या छित्त्वा शेषो जयाम्य् अहम्
इंद्रिये इंद्रियांद्वारे, मन मनाने आणि अहंकार अहंकाराने कापून टाकला, आणि उरलेलो मी विजयशाली ठरलो.
भावेन भावम् आमृद्य च्छित्त्वा तृष्णाम् अतृष्णया । निष्पिष्य प्रज्ञयाप्रज्ञां ज्ञे ऽज्ञस् संयोजितो मया
एका भावाने दुसरा भाव दडपून, तृष्णा तृष्णारहितपणाने छाटून, अज्ञान प्रज्ञेने चिरडून, मी स्वतःमध्ये ज्ञान आणि अज्ञान यांना एकत्र केले आहे.
मनसा मनसि च्छिन्ने निरहङ्कारतां गते । भावेन गलिते भावे स्वस्थस् तिष्ठामि केवलः
मनानेच मन शांत केल्यावर आणि अहंकार नाहीसा झाल्यावर, एक अवस्था दुसऱ्यात विलीन झाल्यावर, मी माझ्या स्वतःच्या स्वरूपात एकटाच स्थिर राहतो.