अयं मे कर्णिकाकोशनिलीनब्रह्मषट्पदः । पद्मः करतले श्रीमान् स्वनाभिकुहरोद्भवः
माझ्या तळहातात हा श्रीमंत कमळ आहे, ज्याच्या मध्यभागी ब्रह्मरूपी भुंगा विसावलेला आहे. हे कमळ स्वतःच्या नाभीच्या खोल भागातून उमललेले आहे.
इयं मे रत्नचित्राङ्गी सुमेरुशिखरोपमा । हेमाङ्गदा गदा गुर्वी दैत्यदानवमर्दिनी
ही माझी गदा रत्नांनी सुशोभित आहे, सुमेरू पर्वताच्या शिखरासारखी भासते, सोन्याची आहे, जड आहे आणि दैत्य-दानवांचा नाश करणारी आहे.
अयं मे भासुराकारस् सुखदृश्यस् सुदर्शनः । ज्वालाजटिलपर्यन्तपरिपाटलदिक्तटः
हा माझा शस्त्र तेजस्वी आहे, पाहायला सुखद आणि सुंदर आहे; याच्या टोकांना ज्वाळांची गुंतागुंत आहे आणि बाजूंना लालसर छटा आहे.
अयं मे केतुमद्वह्निसुन्दरो ज्वलितो ऽसितः । कुठारो दैत्यवृक्षाणां नन्दयन् नन्दकस् स्थितः
हा माझा कुठार ध्वजासह आहे, अग्नीप्रमाणे प्रज्वलित आणि काळा असून देखणा आहे; हा दैत्यरूपी वृक्ष तोडण्यात आनंद मानतो आणि नंदक नावाने प्रसिद्ध आहे.
इदं मच्छरधाराणां पुष्करावर्तको घनः । शार्ङ्गं धनुर् अहीन्द्राभम् इन्द्रकार्मुकसुन्दरम्
माझ्या बाणांच्या धारांनी तयार झालेला हा घनदाट वावटळ कमळासारखा आहे; शार्ङ्ग नावाचे धनुष्य नागराजासारखे भासते आणि इंद्राच्या धनुष्याप्रमाणे सुंदर आहे.
इमान्य् अहम् अनन्तानि जगन्ति जठरे चिरम् । बिभर्मि जातनष्टानि वर्तमानान्य् अनेकशः
मी या पोटात अनंत जगं जन्माला येतात, नष्ट होतात, आणि अनेक प्रकारांनी अस्तित्वात राहतात—ही मी फार काळापासून सांभाळली आहेत.
इमौ मही मे चरणाव् इदं मे गगनं शिरः । इदं वपुर् मे त्रिजगद् इमा मे कुक्षयो दिशः
माझे हे पाय म्हणजे पृथ्वी आहे, माझे डोकं म्हणजे आकाश आहे, माझं शरीर म्हणजे तिन्ही जगं आहेत, आणि माझ्या कुशीतून सर्व दिशा आहेत.
साक्षाद् अयम् अहं विष्णुर् नीलमेघोदरद्युतिः । सुपर्णपर्वतारूढश् शङ्खचक्रगदाधरः
मी प्रत्यक्ष विष्णू आहे, काळ्या मेघाच्या पोटासारखा तेजस्वी, गरुडासह पर्वतावर आरूढ, आणि शंख, चक्र, गदा हातात धरलेला आहे.
एते मत्तः पलायन्ते समग्रा दुष्टचेतसः । तार्णास् तरलसञ्चाराः पवनाद् इव राशयः
दुष्ट मनाचे सर्व लोक माझ्यापासून पळून जातात; वाऱ्याने उडणाऱ्या धुळीच्या राशीसारखे ते वेगाने दूर जातात.
अयम् इन्दीवरश्यामः पीतवासा गदाधरः । लक्ष्मीवान् गरुडारूढस् स्वयम् एवाहम् अच्युतः
हा काळ्या कमळासारखा श्यामवर्णी, पिवळ्या वस्त्रात, गदा हातात असलेला, लक्ष्मीने युक्त, गरुडावर बसलेला, मीच अच्युत आहे.
को माम् एति विरुद्धात्मा त्रैलोक्यदहनक्षमम् । स्वनाशाय मरुत्क्षुब्धं कल्पाग्निं शलभो यथा
माझ्याशी विरोध करणारा, ज्याच्यात त्रैलोक्य जाळण्याची क्षमता आहे, असा मी असताना, कोण माझ्याजवळ येईल? जसा पतंग वाऱ्याने हललेल्या प्रलयाग्नीमध्ये स्वतःच्या विनाशासाठी जातो, तसा.
इमे ते तैजसीं दृष्टिं ममाग्रस्थास् सुरासुराः । न शक्नुवन्ति संसोद्ःउं चक्षुर्मन्दाः प्रभाम् इव
हे देव आणि दैत्य, माझ्या समोर उभे राहून, माझ्या तेजस्वी नजरेला सहन करू शकत नाहीत; जसे दुर्बल डोळे प्रकाशाची प्रखरता सहन करू शकत नाहीत.
इमे माम् ईश्वरं विष्णुं ब्रह्मेन्द्राग्निहरादयः । स्तुवन्त्य् अनन्तया वाचा बहुवक्त्रसमुत्थया
हे ब्रह्मा, इंद्र, अग्नी, हर आणि इतर सर्व, अनेक तोंडांतून उमटणाऱ्या अनंत वाणीतून, मला, विष्णूला, प्रभूला सतत स्तुती करतात.
अयं विजृम्भितैश्वर्यो जातो ऽहम् अजिताकृतिः । सर्वद्वन्द्वपदातीतो महिम्ना परमेण हि
मी हा सर्व ऐश्वर्यांनी भरलेला जन्मलो आहे, मला कोणीही जिंकू शकत नाही, मी सर्व द्वंद्वांच्या पलीकडे आहे, हे सर्व माझ्या श्रेष्ठ महिमेमुळेच घडले आहे.
त्रिभुवनभवनोदरैकमूर्ति प्रसभविभिन्नसमस्तदुष्टसत्त्वम् । घनगिरितृणकाननान्तरस्थं सकलभयापहरं वपुः प्रणौमि
ती एकमेव मूर्ती, जी त्रैलोक्याच्या सर्व ठिकाणी आहे, जी सर्व दुष्टांचा नाश करते, दाट पर्वत, गवत आणि अरण्य यांच्या मधल्या जागेत वास करते आणि सर्व भय दूर करते, अशा त्या रूपाला मी वंदन करतो.
प्रह्लाद इति सञ्चिन्त्य कृत्वा नारायणीं तनुम् । पुनस् सञ्चिन्तयाम् आस पूजार्थम् असुरद्विषः
प्रह्लाद म्हणून विचार करून, नारायणाचे रूप धारण केले आणि मग पुन्हा, असुरांचा शत्रू असलेल्या त्या परमेश्वराची पूजा करण्यासाठी त्याचा ध्यान केला.
वपुषो वैष्णवाद् अस्मान् मरुन्मूर्तिः परापरः । अयं प्राणप्रवाहेण बहिर् विष्णुस् स्थितो ऽपरः
या आपल्या वैष्णव रूपातून, श्रेष्ठ आणि अश्रेष्ठ असा वायुरूप असलेला हा जीवशक्तीच्या प्रवाहाने, दुसरा विष्णू बाहेर स्थिर आहे.
वैनतेयसमारूढस् स्फुटशक्तिचतुष्टयः । शङ्खचक्रगदापाणिश् श्यामलाङ्गश् चतुर्भुजः
गरुडावर आरूढ, चार स्पष्ट शक्ती प्रकट करणारा, हातात शंख, चक्र आणि गदा असलेला, काळ्या वर्णाचा आणि चार हातांचा—
चन्द्रार्कनयनश् श्रीमान् कान्तनन्दकनन्दनः । पद्मपाणिर् विशालाक्षश् शार्ङ्गधन्वा महाद्युतिः
चंद्रसूर्यासारखी डोळे असलेला, तेजस्वी, नंदाचा प्रिय पुत्र, हातात कमळ असलेला, मोठ्या डोळ्यांचा, शार्ङ्ग धनुष्य धारण करणारा, अत्यंत तेजस्वी—
तद् एनं पूजयाम्य् आशु परिवारसमन्वितम् । सपर्यया मनोमय्या सर्वसम्भाररम्यया
मी त्याची, त्याच्या सेवकांसह, सर्व आवश्यक वस्तूंनी सुंदर अशा मनोभावे, त्वरेने पूजा करतो—
तत एनं महादेवं पूजयिष्याम्य् अहं पुनः । पूजया बाह्यसम्भोगमहत्या बहुरत्नया
मग मी त्या महादेवाची पुन्हा एकदा, बाह्यरूपाने, अनेक रत्नांनी सजवलेल्या आणि मोठ्या समारंभाने पूजा करीन—
प्रह्लाद इति सञ्चिन्त्य सम्भारभरभारिणा । मनसा पूजयाम् आस माधवं कमलाधवम्
‘मी प्रह्लाद आहे’ असे मनाशी ठरवून, त्याने मनापासून कमळावर जन्मलेल्या माधवाची भरपूर समृद्ध नैवेद्याने पूजा केली.
रत्नार्घपात्रपटलैश् चन्दनादिविलेपनैः । धूपैर् दीपैर् विचित्रैश् च नानाविभवभूषणैः
रत्नजडित अर्घ्यपात्रांच्या रांगा, चंदन व इतर सुवासिक लेप, विविध प्रकारचे धूप, दिवे आणि अनेक प्रकारच्या शोभिवंत दागिन्यांनी त्याने पूजा केली.
मन्दारमालावलनैर् हेमाब्जपटलोत्करैः । कल्पवृक्षलतागुच्छै रत्नस्तबकमण्डलैः
मंदाराच्या माळा, सोन्याच्या कमळांच्या गुच्छा, कल्पवृक्षाच्या उंच वेलींनी आणि रत्नजडित खांबांच्या वर्तुळांनी त्याने सजावट केली.
पल्लवैर् देववृक्षाणां नानाकुसुमदामभिः । किङ्किरातैर् बुकैः कुन्दैश् चण्पकैर् असितोत्पलैः
देववृक्षांची कोवळी पाने, विविध फुलांच्या माळा, किङ्किरात, बुक, कुंद, चंपक आणि निळ्या कमळांच्या फुलांनी त्याने पूजा सजवली.
कल्हारैः कुमुदैः काशैः खर्जूरैश् चूतकिंशुकैः । अशोकैर् मदनैर् बिल्वैः कर्णिकारैः किरातकैः
कल्हार, कुमुद, काश, खजूर, आंबा, किंशुक, अशोक, मदन, बेल, कर्णिकार आणि किरातक यांच्या झाडांनी,
कदम्बैः कुकुरैर् नीपैस् सिन्धुवारैस् सयूथिकैः । पारिभद्रैर् गुग्गुलुभिर् विदुलैः कुय्यकोत्करैः
कदंब, कुकुर, नीप, सिंधुवर, युथिका, पारिभद्र, गुग्गुळ, विदुल आणि भरपूर कुय्यक यांच्या झाडांनी,
प्रियङ्गुपटलैः पाटैः पाटलैर् धातुपाटलैः । आम्रैर् आम्रातकैर् भव्यैर् हरीतकविभीतकैः
प्रियंगू, पाटल, पाट, पाटळ, धातुपाटल, आंबा, आम्रातक, सुंदर हरितकी आणि विभीतक यांच्या झाडांनी,
सालतालतमालानां लताकुसुमपल्लवैः । कोमलैः कलिकाजालैस् सहकारैस् सकुङ्कुमैः
साल, ताल आणि तमाळ यांच्या वेलींवरील फुलांनी व कोमल कळ्यांनी, तसेच सहकार आणि कुंकुम यांच्या नाजूक घड्यांनी,
केतकैस् सप्तपर्णैश् च तथेरामञ्जरीगणैः । विचित्रपालीवतजैर् नानाटङ्कतरूद्भवैः
केतकी, सप्तपर्ण, तसेच एरामंजिरीच्या घोसांनी, रंगीबेरंगी पालीवटाच्या आणि इतर अनेक सुंदर झाडांनी ती जागा सजलेली होती.