गृहीततृष्णाशफरि वासनाजालम् आबिलम् । संसारवारि प्रसृतं चिन्तातन्तुभिर् आततम्
तृष्णेच्या माशांनी भरलेलं, वासनांच्या जाळ्यानं गढलेलं, विचारांच्या तंतूंनी विणलेलं हे संसाराचं पाणी सतत वाहत असतं.
अनया तीक्ष्णया तात च्छिन्द्धि बुद्धिशलाकया । वात्ययेवाम्बुदं कालो वहन्त्या वितते पदे
ही बुद्धीची तीक्ष्ण सुई वापरून, प्रिय मुला, जसा वारा ढग पांगवतो तसा, काळाच्या प्रवाहात असलेला हा मार्ग छाटून टाक.
अस्य संसारवृक्षस्य मूलं दोषाङ्कुरास्पदम् । धुर्यधीरेण धैर्येण प्रोद्धरोद्धुरया धिया
या संसाररूपी झाडाचे मूळ म्हणजे दोषांची अंकुरे वाढणारे ठिकाण आहे; ठाम धैर्य आणि दृढ मनाने ते पूर्णपणे उपटून टाक.
मनसैव मनश् छित्त्वा विस्मृत्य चरमं मनः । वर्तमानम् अपि च्छित्त्वा च्छिन्नसंसारतां व्रज
मनानेच मन छाट; अगदी मनाचा शेवटचा अंशही विसर, आणि सध्याचेही मन तोडून टाक, म्हणजे संसारबंधन तुटलेली अवस्था प्राप्त होईल.
मोहो विस्मृत्य संसारं न भूयः परिरोहति
मोहाने संसार विसरला की, तो पुन्हा उगवत नाही.
तिष्ठन् गच्छञ् श्वसन् राम निवसन्न् उत्पतन् पतन् । असद् एवेदम् इत्य् अन्तर् निश्चित्यास्थां परित्यज
उभा असो, चाल, श्वास घे, राहा, वर जा किंवा खाली पड — हे सर्व खोटं आहे असं मनात ठरव आणि आसक्ती सोड, राम.
समताम् अलम् आश्रित्य सम्प्राप्तं कार्यम् आहरन् । अचिन्तयंस् तथाप्राप्तं विहरेह हि राघव
समत्वावर पूर्णपणे आधार ठेव, जे काही समोर येईल ते शांतपणे कर आणि जे मिळेल त्याचा विचार करत बसू नकोस — इथे मोकळेपणाने जग, राघव.
यथा सर्वर्तुलिङ्गानि न बिभर्ति बिभर्ति च । खम् एवम् इह कार्याणि कुरु मा कुरु वानघ
जसं आकाश कोणत्याच गोष्टींच्या खुणा धरत नाही आणि धरतंही नाही, तसंच या जगात कृती कर किंवा करू नकोस, पापरहित.
त्वम् एव वेत्ता त्वम् अजस् त्वम् आत्मा त्वं महेश्वरः । आत्मनो ऽव्यतिरिक्तं सत् त्वयेदम् आततं ततम्
तूच जाणणारा आहेस, तूच अजन्मा आहेस, तूच आत्मा आहेस, तूच महेश्वर आहेस; तुझ्यापेक्षा वेगळं असं काहीच नाही — हे सर्व तुझ्याच स्वरूपानं व्यापलेलं आहे.
येनास्माद् दृश्यसम्भाराद् अभितो भावनोज्झिता । स न सङ्गृह्यते दोषैर् हर्षामर्षविषादजैः
जो या सर्व दृश्य गोष्टींबद्दलची कल्पना पूर्णपणे सोडून देतो, त्याच्यावर आनंद, राग किंवा दुःख या भावनांमुळे कोणतेही दोष लागत नाहीत.
रागद्वेषविनिर्मुक्तस् समलोष्टाश्मकाञ्चनः । मुक्त इत्य् उच्यते योगी त्यक्तसंसारवासनः
जो योगी आसक्ती आणि द्वेष यांपासून मुक्त आहे, मातीचा गोळा, दगड आणि सोने या सगळ्यांना सारखेच मानतो, आणि ज्याने संसाराची इच्छा सोडली आहे, त्याला मुक्त असे म्हणतात.
स यत् करोति यद् भुङ्क्ते यद् ददाति निहन्ति यत् । तत्र मुक्तधियस् तस्य समता सुखदुःखयोः
तो जे काही करतो, जे काही उपभोगतो, जे काही देतो किंवा नष्ट करतो, त्याच्या मुक्त मनाला सुखदुःखात समता असते.
प्राप्तं कर्तव्यम् एवेति त्यक्त्वेष्टानिष्टभावनम् । प्रवर्तते यः कार्येषु न स मज्जति कुत्रचित्
जो मनुष्य फक्त जे करायचे आहे तेच आपल्यापर्यंत आले आहे असे मानतो, आणि हवे-नको असे विचार सोडून आपल्या कर्तव्यांत गुंततो, तो कुठेही अडकत नाही.
चित्सत्तामात्रम् एवेदम् इति निश्चयवन् मनः । त्यक्तभोगाभिमननं शमम् एति महामते
हे महाबुद्धीमान, ज्याच्या मनाला हे नक्की पटले आहे की हे सर्व शुद्ध चैतन्यच आहे आणि ज्याने भोगाची आसक्ती सोडली आहे, त्याच्या मनाला खरी शांती मिळते.
मनः प्रकृत्यैव जडं चित्तत्त्वम् अनुधावति । मांसगर्धेन मार्जारो वने मृगपतिं यथा
मन हे मूळतः जड असते आणि ते चैतन्याच्या मागे लागते, जसे एखादा मांजर जंगलात मांसाचा वास घेत पशूंच्या राजाच्या मागे लागतो.
सिंहवीर्यवशाल् लब्धं मांसं भुङ्क्ते हि जम्बुकः । चिद्वीर्यवशतः प्राप्तं दृश्यम् आश्रयते मनः
जसा कोल्हा सिंहाच्या बळावर मिळालेले मांस खातो, तसंच मन देखील चैतन्याच्या सामर्थ्यामुळे मिळणाऱ्या विषयांचा आधार घेतं.
मन एवम् असत्कल्पं चित्प्रसादेन जीवति । भावयंश् चितम् एवैकां चित्ताम् एत्य चिद् अप्य् अतः
मन हे खरे तर असत्य कल्पना आहे, पण ते चैतन्याच्या कृपेनेच जगतं. जो फक्त चैतन्याचा विचार करतो, तो एकरूप चैतन्यस्थितीला आणि त्याही पुढे पोहोचतो.
जडं यत् किल निर्हीनं चिता दीपिकयोज्झितम् । तन् मनश् शवसङ्काशम् अचिद् उत्तिष्ठते कथम्
जे जड आहे, ज्यात काहीच शिल्लक नाही, ज्याला चैतन्याचा दिवा सोडून गेला आहे, आणि जे प्रेतासारखे आहे, असे निर्जीव मन कसे उभे राहू शकते?
चित्स्वभावपरामृष्टा स्पन्दशक्तिर् मरुन्मयी । कलना चित्तम् इत्य् उक्त्या कथ्यते शास्त्रदर्शिभिः
जी स्पंदनाची शक्ती आहे, जी वायूपासून बनलेली आहे आणि चैतन्याच्या स्वरूपाला स्पर्श करते, तिला शास्त्रज्ञ 'चित्त' म्हणतात, कारण ती कल्पनेची क्रिया आहे.
यश् चितः क्षुब्ध आकारस् सैवेयं कलनोच्यते । चिद् एवाहम् इति ज्ञात्वा सा चित्ताम् एव गच्छति
चैतन्याचा जो स्वरूप बदलतो आणि अस्वस्थ होतो, त्यालाच 'कल्पना' असे म्हणतात. 'मीच चैतन्य आहे' असे जेव्हा समजते, तेव्हा ते पुन्हा चित्त होते.
चेत्येन रहिता यैषा चित् तद् ब्रह्म सनातनम् । चेत्येन सहिता यैषा चित् सेयं कलनोच्यते
ज्या चैतन्यात कोणतीही वस्तू नाही, तेच सनातन ब्रह्म आहे. आणि ज्या चैतन्यात वस्तूची जाणीव आहे, त्यालाच 'कल्पना' असे म्हणतात.
किञ्चिदस्पष्टरूपं यद् ब्रह्म तत् संस्थितं मनः । कलनाम् असद् एवैत्य सद् इवोपस्थितं हृदि
ज्याचे स्वरूप थोडं अस्पष्ट आहे, तेच ब्रह्म मनात स्थिर झालं आहे. कल्पना, जरी ती खरी नसली तरी, हृदयात जणू काही ती खरी आहे असं भासते.
चित्तम् इत्य् एव रूढेह यदैव कलना चितः । तदैव चित्त्वं विस्मृत्य सा जडेव व्यवस्थिता
इथे सामान्य बोलण्यात कल्पनांना 'मन' असं म्हणतात; तेव्हा, त्याचं खरे स्वरूप म्हणजे चेतना हे विसरून, ते जणू काही निर्जीव आहे असं उभं राहतं.
सम्पन्ना कलनानाम्नी सङ्कल्पानुविधायिनी । व्यवच्छेदवती जाता हेयोपादेयधर्मिणी
'कल्पना' या नावाने ओळख मिळाल्यावर, ती इच्छेच्या मागे चालते आणि जणू काही सीमारेषा असलेली, स्वीकार आणि नकार यांचे गुण घेऊन प्रकट होते.
सैषा चिद् एव जडताम् आगतेव स्वशक्तितः । न सम्प्रबोधिता यावद् रूपं तावन् न बुध्यते
हीच चेतना आहे, जी स्वतःच्या शक्तीने जणू काही निर्जीव झाली आहे; ती जागी होईपर्यंत, तिचं खरे स्वरूप तिला कळत नाही.
अतश् शास्त्रविचारेण वैराग्येण परेण च । निग्रहेणेन्द्रियाणां च बोधयेत् कलनां स्वयम्
म्हणून, शास्त्राचा विचार करून, अत्यंत वैराग्याने आणि इंद्रियांचे नियंत्रण ठेवून, आपल्यातील कल्पनेची शक्ती जागृत करावी.
कलना सर्वजन्तूनां विज्ञानेन शमेन च । प्रबुद्धा ब्रह्मताम् एति भ्रमतीतरथा जगत्
सर्व प्राण्यांमध्ये कल्पनेची शक्ती ज्ञान आणि शांततेमुळे जागृत झाली, तर ती ब्रह्मत्व प्राप्त करते; अन्यथा ती जगात भटकत राहते.
व्यामोहमदिरामत्तां लुठितां विषयावटे । आत्मावबोधे संसुप्तां कलनाम् अवबोधयेत्
मोहाच्या दारूने मत्त झालेली, विषयांच्या क्षेत्रात लोळणारी आणि आत्मज्ञानात झोपलेली कल्पनेची शक्ती जागृत करावी.
अप्रबुद्धा जडा ह्य् एषा न किञ्चिद् अवबुध्यते । सङ्कल्पललनेवान्तर् दृश्यमानाप्य् असन्मयी
ही शक्ती जागृत नसली, तर ती जड होते आणि काहीच समजत नाही; विचारांच्या खेळात दिसली तरी ती खरेपणाने अस्तित्वात नाही.
तया परमया दृष्ट्या कलनैषान्तरस्थया । मञ्जरी गन्धशक्त्येव पदार्थेषु विराजते
त्या श्रेष्ठ अंतःदृष्टीने, जी आतमध्ये स्थिर असते, ही क्षमता वस्तूंमध्ये फुलातील सुवासासारखी उजळते.