त्या वेळी, माझ्या मुखातून सर्व देवतांच्या समूहाचा स्वर उमटला—“ब्राह्मणाच्या मांसाचे राख होऊ देऊ नकोस.” अशा प्रकारे विचार करताच, सात ज्वाळांनी तेजस्वी असणाऱ्या अग्नीने दिव्य रूप धारण केले आणि तो माझ्यासमोर प्रकट झाला. त्याचे तेज वाक्पती ब्रह्मदेवासारखे झळकत होते. तो म्हणाला, “हे श्रेष्ठ, तू ज्या वराची इच्छा करतोस तो वर स्वीकार—जसा एखादा रत्न पेटीतून घेतो तसा. तुझ्यासाठी तो तयार आहे.” अग्नीने असे सांगितल्यावर, फुलांनी आणि पाण्याने अर्घ्य अर्पण करून, त्या तरुण ब्राह्मणाने त्याची स्तुती केली आणि नम्रपणे उत्तर दिले—“भगवान, ही पृथ्वी सर्व जीवांनी परिपूर्ण आणि पवित्र आहे, पण मी तिला स्पर्श करू शकत नाही. म्हणून माझे निवासस्थान झाडांवर असू दे.” ऋषिपुत्राने अशी विनंती केली तेव्हा, सर्व देवांचा मुख असणाऱ्या शिखी अग्नीने “तथास्तु” असे म्हणताच, तो अदृश्य झाला. त्या देवतेच्या अदृश्य होताच, इच्छित वर मिळाल्याने तो बालक पूर्ण चंद्रासारखा तेजस्वी दिसू लागला, जणू संध्याकाळचे मेघ निवळले आहेत. आपली मनोकामना पूर्ण झाल्याने त्याचा चेहरा आनंदाने उजळला, तो हास्याने हसला—जणू पूर्ण चंद्राच्या कलांनी वेढलेला, फुललेल्या शुभ्र कमळासारखा आणि चमकणाऱ्या दातांनी उजळलेला. मग त्या वनाच्या मध्यभागी, जिथे ढगांचा गोफ आकाशाला स्पर्श करत होता, आणि दुपारच्या सूर्याच्या रथाचे घोडे दमल्याने झाडांच्या खोडांच्या मंडपात सावली शोधत होते—तेथे अद्भुत दृश्य दिसत होते. झाडे आपले लांब फांद्यांसारखे हात पसरून दिशा मोजत होती, जणू फुलांच्या डोळ्यांनी चौफेर पाहत आहेत. वाऱ्याने त्यांचे मुकुट विस्कटलेले, आणि मधमाशांनी गजबजलेले, ती झाडे जणू पानांच्या हातांनी आकाशाचा चेहरा पुसत होती. त्यांच्या फुलांच्या लांबलचक पिवळसर घोसांनी, जणू ताज्या विड्याने सजलेल्या तोंडासारखे हास्य फुलले होते, आणि मधमाशांनी ते गजबजलेले होते. वेलींवरील खेळकर फुलांच्या परागकणांच्या वर्तुळांनी, जणू चंद्राचा तेजस्वी प्रकाश पसरला होता. फांद्यांच्या घनदाट रांगांनी, पिकांच्या कुजनाने आणि किंनरांच्या गाण्याने ते वन जणू सिद्धांच्या दिव्य मार्गासारखे उंचावले होते. पानांच्या आसनांवर बसलेल्या मोरांच्या झुंडीने, जणू इंद्रधनुष्य आणि मेघांनी आकाश सुशोभित झाले होते. प्रत्येक उतारावर पांढऱ्या चवरीने आणि चंद्रासारख्या तेजस्वी प्रकाशाने, जणू वर्षभर चंद्रांनी परिपूर्ण झाले आहे, असे वाटत होते. तिथे तित्तिर पक्ष्यांचे किलबिलाट, कोकिळांचा मधुर स्वर आणि जीवाजीव पक्ष्यांचे गुंजन, जणू सृष्टीने गाणे सुरू केले आहे. कदंब पक्ष्यांच्या थव्यांनी, त्यांच्या घरट्यांत खेळताना, जणू सिद्धगण आकाशातील गुहेत विश्रांती घेत आहेत, आणि जगच त्याने वेढले आहे असे भासत होते. काही ठिकाणी, प्रवाळासारख्या लाल देठांच्या फुलांच्या गुच्छांनी आणि मधमाशांच्या डोळ्यांसारख्या फुलांनी, जणू अप्सरांनी स्वर्गाला वेढले आहे, असे दृश्य दिसत होते. फुलांच्या राशीतील चंचल परागकणांनी, जणू इंद्रधनुष्य धारण केले आहे, आणि गडद फुलांचे मेघ विजेसारखे चमकत होते. हजार हातांसारख्या फांद्या आकाश व्यापून होत्या, जणू विश्वरूपच चंद्रसूर्याच्या कुंडलांनी नटून नाचत आहे. त्याच्या पायथ्याशी एक महान पर्वतराज बसला होता, वरती तारे चमकत होत्या, आणि मध्ये जणू फुलांनी विणलेली दुसरी पृथ्वीच निर्माण झाली होती. तो वृक्ष जणू सर्व वृक्षांचा आणि वनांचा पितामह होता; फळे, कोवळी पालवी आणि फुलांचा एकमेव भांडार पृथ्वीवर उभा होता. फुलांच्या धुळीने झाकलेल्या कळ्यांच्या घोसांनी, जणू सूर्यकिरणांनी आणि तारकांच्या जाळ्याने झाकलेले आकाशच त्यात दडले होते. त्याच्या फांद्या चंचल पक्ष्यांनी डोलत होत्या, घरट्यांनी गच्च झाल्या होत्या, जणू पृथ्वीवर लोकांनी भरलेली गावे उभी आहेत. फुलांच्या फुललेल्या घोसांच्या पताकांनी आणि वेलांच्या तोरणांनी सजलेला, शुभ्र फुलांच्या राशीने पांढरा-उजळ दिसत होता, आणि फुलांचे ढीग ओसंडून वाहत होते. तित्तिर, कृष्णमृग, पोपट, कोकिळा आणि शारिका यांच्या आवाजांनी भरलेला, त्याच्या फांद्यांच्या पोकळ्या जणू दाट फुलांच्या आड लपलेल्या खिडक्यांसारख्या होत्या. त्याच्या पोकळ्यांत पक्ष्यांच्या मस्तीने सुस्तपणा भरला होता, जणू सर्व वनदेवतांच्या अंतःपुरातच प्रवेश केला आहे. मधमाशांचे थवे, सुगंधाच्या लाटा आणि फुलांच्या राशी, जणू पर्वतावरून ओघळणारे झरेच त्याने निर्माण केले होते. पानगळत्या वाऱ्यात खेळणाऱ्या पाकळ्यांच्या वर्षावाने वेढलेला, तो वृक्ष जणू शुभ्र मेघांनी वेढलेल्या पर्वतासारखा वाढला होता. त्याच्या तळाशी हत्तींच्या गुडघ्यांनी आणि पाठीच्या रुंदीने दाब दिला होता, तरीही तो स्वत:च्या पायावर उभा राहणाऱ्या पर्वतासारखा स्थिर होता. रंगीबेरंगी पंखांच्या पक्ष्यांच्या झुंडी त्याच्या फांद्यांच्या पोकळ्यांत फिरत होत्या, जणू विविध प्राण्यांनी भरलेल्या शिंगाड्या पर्वतासारखा तो दिसत होता. त्याच्या चंचल फांद्यांच्या जाळ्याने, जणू वनवाऱ्याने वेलींना नाचवले आहे, असे भासत होते. जो इच्छाविरहित आहे तोच समाधानी निघून जातो, असे सांगणारा हा वृक्ष जणू फुलांच्या माळा आणि वेलांच्या गुच्छांनी नाचतो आहे. वेलींनीच प्रिय असल्याने, तो प्रेमाच्या रसाने ओसंडून वाहत होता, आणि मधमाशांच्या गुंजनाने जणू गाणे गात होता. दूरवरून, नव्या फुलांनी सजलेला, तो आकाशात विहरणाऱ्या सिद्धांना कोकिळांच्या कुजनाने आणि मधमाशांच्या थव्याने स्वागत करत होता. झाडे फळांनी आणि फुलांनी भरलेली, त्यांच्या कळ्यांच्या आणि फुलांच्या तेजाने जणू हसत होती. पारिजात वृक्ष जसा आकाशात झेपावतो, तसे त्याच्या फांद्या आणि घोस वर झेपावत होते, आणि त्याचा खोड आत्मविश्वासाने उंच वाढला होता. मधमाशांचे थवे गुंजत होते, आणि दाट फुलांच्या घोसांनी तो वृक्ष, जणू इंद्राच्या हजार डोळ्यांच्या अद्वितीय तेजाशी स्पर्धा करतो आहे, असे वाटत होते. तेजस्वी फुलांच्या घोसांनी, जणू नागमण्यांच्या फणासारखे, सजलेला तो वृक्ष, पृथ्वीवरून उंचावून, जणू शेषनागच आकाश पाहण्यासाठी उत्सुक आहे, असे भासत होता. अशा प्रकारे, त्या ब्राह्मण कुमाराच्या वराने, झाडांवर वास करणारा, हे अद्भुत, दिव्य आणि रम्य वन साकार झाले होते—जिथे निसर्ग, देवता आणि सिद्धगणांचा संगम अनुभवता येतो.