महर्षे, या जगात डोळ्यांनी जे काही दिसते—ते ब्रह्मदेव असो वा इतर कोणतीही वस्तू—सर्व काही क्षणभंगुर आहे, याबद्दल कधीच शंका धरू नकोस. म्हणूनच, तुझ्या पित्याच्या मृत्यूने व्यर्थ शोक करू नकोस; कारण जे जन्मते ते नक्कीच अस्ताला जाते, जसे सूर्य अस्ताला जातो, अगदी तसेच. "तो देहहीन झाला," हे शब्द ऐकून, शोकाने डोळे लाल झालेले शिखंडी काही काळ अस्वस्थ झाला; परंतु जणू वज्राघाताने शांत झाल्यासारखा, त्याने आपले मन सावरले. मग तो उठला, आणि आपल्या पित्याचे आवश्यक सर्व विधी श्रद्धेने पार पाडले. त्यानंतर त्याने परमप्राप्तीसाठी कठोर तप करण्याचा दृढ निश्चय केला. वनात, ब्राह्मणधर्माचे आचरण करत, त्याने तपश्चर्या सुरू केली. या तपामुळे तो अखंड संकल्पशक्तीने युक्त, विद्वान ऋषी झाला. तरीही, ज्ञात आणि अज्ञात गोष्टींचे ज्ञान असूनही, त्याचे मन या पवित्र पृथ्वीवरही स्थिर राहत नव्हते. खरंतर, ही पृथ्वी पूर्णपणे पवित्र आहे; पण त्याने तिला अशुद्ध मानले आणि कुठेही समाधान मिळवू शकला नाही. मग त्याने स्वतःच ठरवले: "माझे निवासस्थान फक्त शुद्ध झालेल्या वृक्षाच्या शिखरावर असावे." आता मी अशी तपश्चर्या करीन की, त्यातून मला पक्ष्याचे स्वरूप प्राप्त होईल आणि मी फांद्या आणि पानांवर राहू शकेन. असा विचार करून त्याने एक तेजस्वी अग्नि प्रज्वलित केला आणि आपल्या खांद्यावरचे मांस कापून त्या अग्नित अर्पण केले. तेव्हा सर्व देवतांच्या कंठातून, माझ्या मुखातून, आवाज उमटला: "या ब्राह्मणाच्या मांसाचा अग्नीत भस्म करू नये." असा विचार होताच, सात जिभांचा दिव्य अग्नि, तेजाने उजळून, वाणीच्या अधिपतीसारखा त्याच्या समोर प्रकट झाला. तो म्हणाला, "महात्मा, तुझे इच्छित वर घे, ते अगदी तयार आहे, जणू रत्नपेटीतून रत्न घेतले जाते तसे." अग्निने असे सांगितल्यावर, फुलांनी व पाण्याने अर्घ्य अर्पण करून, त्या तरुण ब्राह्मणाने त्याची स्तुती केली आणि नम्रपणे उत्तर दिले: "प्रभो, ही पृथ्वी प्राण्यांनी परिपूर्ण आणि पवित्र आहे; पण मला तिच्यावर स्थान मिळत नाही. म्हणून माझे निवासस्थान वृक्षांवर असो." मग त्या ऋषिपुत्राने अशी इच्छा व्यक्त केली असता, सर्व देवांचा मुख असणारा शिखी देव म्हणाला, "तथास्तु," आणि तेथेच अदृश्य झाला. त्या देवतेच्या अदृश्य होताच, इच्छित वर मिळाल्याने तो मुलगा पूर्ण चंद्रासारखा तेजस्वी झाला, जणू संध्याकाळी मेघ विरून गेले आहेत. आपली अभिलषित इच्छा पूर्ण झाल्यावर, आनंदाने झळाळणाऱ्या मुखाने तो हसला; त्याचे हास्य चंद्राच्या पूर्ण कलांसारखे, उमललेल्या पांढऱ्या कमळासारखे आणि शुभ्र दातांनी उजळलेले होते. यानंतर, त्या वनाच्या मध्यभागी, जिथे ढगांचा घेरा जणू आकाशाला स्पर्श करत होता, आणि मध्यान्हीचे सूर्याचे घोडे थकून वृक्षांच्या खांबाखाली सावली शोधत होते—तेथे एक अद्भुत दृश्य दिसले. वृक्षांनी त्यांच्या लांब, फांद्यांसारख्या हातांनी दिशांचा गर्भ मोजावा तसे, फुलांनी डवरलेल्या डोळ्यांनी त्यांनी चहुबाजूंना पाहिले. वाऱ्याने त्यांच्या शिरपेचांना विस्कटले होते, आणि त्यांच्यावर भुंगे सतत गुणगुणत होते, जणू त्यांनी पानांच्या हातांनी आकाशाचा चेहरा पुसावा. त्यांच्या लांब, पिवळसर फुलांच्या घोसांनी, जणू ताज्या विड्याने सजवलेल्या मुखासारखे, ते हसताना दिसत होते, आणि भुंग्यांनी ते अधिकच आकर्षक झाले होते. वेलींच्या खेळकर फुलांच्या परागकणांच्या वलयांनी, ते परिसर पूर्ण चंद्राच्या तेजाने झळाळत होते. दाट फांद्या, बागांमधील तित्तिरांच्या कूजनाने आणि किन्नरांच्या गाण्याने निनादत, ते जणू सिद्धांच्या दिव्य मार्गासारखे भासत होते. पानांच्या आसनांवर बसलेल्या मोरांच्या घोसांनी, जणू आकाशात इंद्रधनुष्ये आणि मेघांची सजावट झाली होती. प्रत्येक उतारावर उंचावलेली आणि खाली आणलेली शुभ्र चवरी, तित्तिरांचा पाठलाग करणारे चंद्र, यामुळे जणू वर्षभर चंद्रांनी भरलेले आहे असे वाटत होते. तिथे तित्तिरांची किलबिल, कोकिळांचा गोड आवाज, जीवाजीव पक्ष्यांचे गंभीर कर्णकर्कश स्वर, यामुळे जणू त्या वनाने पूर्ण स्वरात गाणे छेडले होते. कदंब पक्ष्यांच्या थव्यांनी घरटी खेळताना, सिद्धगण आकाशातील गुहांमध्ये विसावत होते, जणू संपूर्ण जगच त्याने वेढले आहे. कुठे कुठे, मूगाच्या डहाळ्यांवर लाल मण्यांसारख्या फुलांच्या घोसांनी, भुंग्याच्या डोळ्यांसारखे डोळे असलेली फुले जणू स्वर्ग अप्सरांनी वेढलेली आहेत असे भासत होते. फुलांच्या राशींमधून उडणाऱ्या परागकणांनी, इंद्रधनुष्याची छटा घेऊन, काळ्या फुलांच्या राशी जणू विजेसह मेघासारख्या दिसत होत्या. हजारो हातांसारख्या फांद्या आकाश व्यापून, जणू विश्वरूपच चंद्र-सूर्याच्या कुंडलांनी नटून नाचत आहे असे वाटत होते. त्या वृक्षाच्या मुळाशी एक महान पर्वतराज विराजमान होता, वर आकाशात तारे गर्दी करून होते, आणि मध्ये फुलांनी विणलेली दुसरीच पृथ्वी जणू निर्माण झाली होती. सर्व वृक्षांचे आणि वनांचे जणू पितामह, फळे, कोवळी पाने आणि फुले यांचे एकमेव भांडार पृथ्वीवर निर्माण झाले होते. फुलांच्या धुळीने झाकलेल्या कळ्यांचे घोस, जणू सूर्यकिरणांनी आणि तारकांच्या जाळ्याने झाकलेले नदीचे काठ, असे दिसत होते. डोलणाऱ्या पक्ष्यांनी आणि घरट्यांनी भरलेल्या फांद्या, जणू पृथ्वीवर गजबजलेल्या गावांचे दृश्य निर्माण करत होत्या. फुलांच्या घोसांच्या पताकांनी आणि वेलांच्या तोरणांनी सजलेले, पांढऱ्या फुलांच्या राशींनी झगमगणारे, ते वन फुलांच्या ढिगांनी ओसंडून वाहत होते. तित्तिर, कृष्णमृग, पोपट, कोकिळ आणि शुक यांच्या किलबिलाटाने भरलेले, दाट फुलांच्या घोसाखाली लपलेली त्याची पोकळी जणू खिडक्या भासत होत्या. पक्ष्यांच्या हालचालींनी मस्त झालेल्या, त्या पोकळी जणू सर्व वनदेवतांच्या गुप्तांतःपुरासारख्या होत्या. भुंग्यांचे थवे, सुवासिक लाटा आणि फुलांच्या परागाच्या राशी, यामुळे जणू पर्वतावरून धबधबा कोसळतो आहे असे वाटत होते. पंख्यातून उडणाऱ्या पाकळ्यांच्या सरींनी वेढलेले, मंद वाऱ्यात खेळणारे ते वन जणू शुभ्र मेघांनी वेढलेल्या पर्वतासारखे वाढत होते. अशा प्रकारे, त्या विलक्षण वनात, शिखंडीने आपल्या तपश्चर्येने आणि इच्छाशक्तीने एक अद्वितीय, दिव्य अनुभव प्राप्त केला.