संपूर्ण कथा एका अखंड प्रवाहात: संपन्न पर्वतांच्या उतारांवर घनघोर युद्धाचा प्रभाव पडला; त्यांच्या सुवर्ण शिखरांना शस्त्रांच्या प्रचंड आघातांनी घाबरवून, गोंधळून टाकले. शस्त्रांच्या टक्करांतून उठलेल्या जळत्या ठिणग्या आकाशात विखुरल्या, जणू युगाच्या समाप्तीला तारे तुटून पडले. नदीच्या काठांवर, जिथे रक्त आणि मांसाच्या लाटांनी भरून गेले होते, तिथे उंच, सडसडीत भूत, जणू विश्वाच्या अंतावरच्या पळसाच्या झाडांसारखे, एकत्रित स्वरात गात होते. आकाशात, रक्त आणि धुळीच्या पावसाने स्थिर झालेल्या ढगांत, शस्त्रांच्या आघातांनी तुटलेल्या मुकुटांचे आणि कानातल्यांचे टोक चमकत होते. दिशांचा मार्ग अंधुक झाला; पर्वतराज शत्रूंच्या प्रचंड आघातांनी तुटून पडला, ज्यांचे हात कल्पवृक्षासारखे आणि रूप सूर्याप्रमाणे तेजस्वी होते. जळत्या तलवारींच्या घावांनी पर्वतांचे उतार तडकले, जणू प्रलयाच्या अग्नीत पर्वतांचे ढिगारे झाले. देवतांनी आपले तेज एकत्र केले, जणू अश्वमेध यज्ञाच्या अग्नीत प्रज्वलित झाले, आणि ते दैत्यांचा पाठलाग करू लागले, जणू वारे ढगांना हाकतात. मग, देवांनी दैत्यांना पूर्णपणे पराभूत केले; जंगली मांजरे जणू वृद्ध उंदरांना पकडतात, तसा देवांनी दैत्यांना पकडले. देव आणि दैत्य आकाशात पर्वतशिखरावर फुललेल्या वनांसारखे चमकत होते. ते दहा दिशांना शस्त्रांच्या वर्षावांनी भरून टाकत होते, जणू मेरू पर्वताच्या वनांत वारे फुलांचे ढिगारे भरतात. देव आणि दैत्यांच्या सैन्यांत भयंकर युद्ध सुरू झाले, जणू वडाच्या झाडाच्या कपारीत मोठ्या डासांचे थवे भिडतात. विश्वाच्या रक्षकांनी आपले उंच ध्वज उभारले, आणि युद्धाचा भीषण गर्जना आकाशात भरून गेली, जणू युगाच्या अंतावर ढगांची गर्जना. आकाशात, जणू पृथ्वीचा एक भाग पकडल्यासारखा, एक प्रचंड, दाट ढग प्रकट झाला, जणू पर्वताच्या पोटात प्रचंड मुष्टींनी घुसळून फुगवलेला. शस्त्रांच्या आणि पर्वतांच्या टक्करांनी, पहिल्या आघातात तुटून पडल्यावर, भयावह गर्जना झाली, जणू जीवहीन झालेल्या हृदयातून निघालेली. ती गर्जना प्रलयाच्या मेघांप्रमाणे फुगली, आकाशात फैलावली, आणि बारा सूर्यांनी एकत्रितपणे प्रज्वलित केलेल्या सुवर्णासारखी चमकली. विश्वाच्या भिंतींशी टक्कर घेतल्यावर, ती गर्जना परत पृथ्वीवर पडली, जणू प्रचंड पूर बांध फोडून खाणीत घुसतो तशी. वादळाच्या वाऱ्यांनी पंख असलेल्या पर्वतांवर तडाखा दिला, आणि त्या तुटलेल्या शिखरांच्या गुहांमध्ये गर्जना घुमली. मंदार पर्वताने क्षीरसागर घुसळल्याप्रमाणे, त्या युद्धाने संपूर्ण जगाला हादरवून टाकले; बेट आणि त्यातील जीवांना आघात झाले, आणि धडधडाट, गडगडाट आवाजांनी भरून गेले. दोन संतप्त सैन्यांमध्ये, अत्यंत क्रूर, दैत्यवत युद्ध सुरू झाले, ज्यात नगरे, गाव, पर्वत, वन आणि मनुष्य तुडवले गेले. दिशांमध्ये पर्वत आणि दैत्यांचे समूह, शेकडो मोठ्या शस्त्रांनी छिन्न-भिन्न झाले; आकाश शस्त्रांच्या आणि दगडांच्या धुळीने भरले, परस्पर घावांनी तुटून पडले. शस्त्रांच्या चक्रांच्या टक्करांनी मेरूच्या शेकडो शिखरे तुटली; बाणांच्या वाऱ्यांनी दैत्य, देव, असुर आणि कमळ सुद्धा वाहून गेले. आकाशात असंख्य रथांच्या चाकांची धूळ पसरली, देव-दैत्यांच्या तुडवलेल्या गवताने आणि सैन्यांच्या लाटांनी आकाश झाकले. देवता समूह शस्त्र आणि पर्वतांच्या आघातांनी तुडवले गेले, तर आकाश समुद्राच्या पाण्याच्या प्रवाहांनी भरले, जे हत्तींच्या प्रचंड ताकदीने आणले गेले. शेकडो तलवारी, भाले आणि मिसाईल्सच्या नद्या वाहू लागल्या, ज्या पर्वतशिखरांच्या पंखांनी विश्वाच्या गुमटांना तुडवून, तुटून, वाहून नेत होत्या. विश्वाच्या स्वामींच्या नगरे, दैत्यांच्या पावलांनी पुनःपुन्हा तुडवली गेली; सुवर्ण महालांमध्ये स्त्रियांचा कोलाहल घुमला. दैत्यांची सैन्ये, प्रचंड समुद्र आणि पर्वतांच्या लाटांनी फेकली गेली, जमिनीवर लोटली गेली; आकाश रक्ताच्या प्रवाहांनी धुतले गेले, आणि त्यांच्या किंकाळ्यांनी भरून गेले. जग अनेक समुद्रांच्या पाण्याने झाकले गेले, आणि श्रेष्ठांनी भरले; पुन्हा सैन्यांनी भरलेले दिसले, देव आणि दैत्यांच्या तेजाने प्रकाशित झाले. ते भयावह आणि भयानक झाले, पंख असलेल्या पर्वतांसारख्या दैत्य-पर्वतांच्या ये-जा आणि विध्वंसाच्या गडगडाटाने भरले. पृथ्वी, समुद्र आणि पर्वत सर्वत्र जखमी दैत्य-पर्वतांच्या रक्ताच्या प्रवाहांनी लाल झाली; त्यांच्या शिखरांना शस्त्र आणि दगडांनी तडाखा दिला. तुटलेल्या राज्य, नगरे, वन, गाव, पर्वतगुहांनी वेढलेले, असंख्य दैत्य, हत्ती, घोडे, मनुष्य, रथ आणि पर्वतांनी भरलेले जग. त्याच्या मार्गावर दिव्य अप्सरा आणि दैत्य फिरत होते; पर्वत ढगांच्या प्रलयासारख्या प्रवाहांनी तुटले. त्याचे हत्ती मुष्टींच्या घावांनी तुडवले गेले, पर्वतश्रेणी प्रचंड उल्कांच्या आघातांनी तुडवली गेली. दैत्य जळत्या क्रोधाच्या जाळ्यांनी भाजले गेले, आणि एक मूठभर अग्नी समुद्रासारखा उडाला. त्याचे विशाल जल चंद्राच्या शीतलतेने गोठले, आणि दगडांचे ढिगारे वनाच्या आगीच्या ज्वाळांनी वितळले. प्रलयाच्या रात्री शस्त्रांनी निर्माण केलेल्या अंधाराने भरली, आणि माया-सूर्याच्या तेजाने त्याचा हलका अंधार नष्ट झाला. मायिक आकाशातून अग्नीच्या प्रलयवृष्टी पडल्या, आणि वादळ अग्नी, वारा आणि शस्त्रांच्या टक्करांनी उठले. पर्वतांवरील पाऊस वज्रांच्या वादळांनी वाहून गेले, आणि युद्धात निद्रा, जागरण, पर्जन्य आणि ग्रह-शस्त्रांनी समृद्ध झाले. आरीचे शस्त्र, झाडे तोडण्याचे शस्त्र, जल आणि अग्नीचे शस्त्र, आणि ब्रह्माचे भयंकर शस्त्र — हे सर्व तेजाच्या शस्त्राने पराभूत झाले. आकाश संपूर्ण शस्त्रांच्या सैन्यांनी भरले, दगडांच्या वर्षावांनी सजले, आणि अग्नीवृष्टी करणाऱ्या शस्त्रांच्या तेजाने प्रकाशित झाले. ध्वज चंद्रप्रकाशाने झोळले, चक्रांच्या गर्जनेने गडगडाट झाला, आणि क्षणात रथांनी सूर्योदय आणि सूर्यास्ताच्या पर्वतांना पार केले. महान दैत्य सतत वज्रांच्या आघातांनी मरत होते; तर इतर दैत्य, शुक्र आणि देवांच्या शक्तिशाली मंत्रांनी जन्म घेत होते. अशा प्रकारे, हे युद्ध, पर्वत, नदी, आकाश, आणि विश्वाच्या प्रत्येक कोपऱ्यात, देव आणि दैत्यांच्या अप्रतिम शक्तीच्या संघर्षाने, विध्वंस आणि तेजाने भरून गेले.