सर्व काही अनुभवले आहे, सर्व काही केले आहे, आणि सर्व काही पाहिले आहे—आनंददायक असो वा नसो, डोळ्यांना सुखद असो वा नसो—अशा भावनेने एक तत्त्वज्ञानी सांगतो. आता जे काही जाणून घ्यायचे होते, ते सर्व जाणले आहे; जे काही पाहायचे होते, ते सर्व पाहिले आहे, आणि त्यात कुठलाही त्रास झाला नाही. दीर्घ काळाच्या श्रमांनंतर मला विश्रांती मिळाली आहे; माझ्या सर्व भ्रमांचा नाश झाला आहे. "उठ, प्रिय," तो म्हणतो, "चला, आपण मंदर पर्वतावर जाऊ आणि तिथे राहिलेल्या त्या शरीराला पाहू, जे आता वाळलेल्या वेलीसारखे कोमेजले आहे." येथे मला काहीही हवे नाही, आणि काहीही टाळायचे नाही; मी फक्त नशीबाच्या खेळाकडे पाहत भटकतो. "माझ्या मनाने एकत्वावर स्थिर राहून, सतत श्रेष्ठ आणि प्रिय गोष्टींचा पाठपुरावा का करावा? माझ्या मनात ज्या मतांचा आदर आहे, ती तशीच राहू देत; मी फक्त स्वाभाविक वर्तन करतो." त्या दोघांनी आकाशाकडे हळूहळू चढत, ढगांच्या फटीतून मार्गक्रमण केले आणि सिद्ध मार्गाने मंदर पर्वतावर पोहोचले, ज्याच्या गुहा सुवर्णासारख्या चमकत होत्या. त्या पर्वताच्या पायथ्याच्या मैदानात, भर्गवाने एक वाळलेले शरीर पाहिले, जे ओलसर पानांनी झाकलेले होते—हे शरीर पूर्वजन्मातून निर्माण झाले होते. "हे प्रिय," भर्गव म्हणतो, "हेच ते सडपातळ शरीर आहे, जे तू पूर्वी सुख-आनंदाने जपले होते." हेच ते मद्यपी शरीर आहे, ज्यासाठी मेरूच्या उद्यानात मंदार फुलांच्या ढिगांवर थंड पलंग तयार केले गेले होते. हेच ते शरीर आहे, जे पूर्वी दिव्य स्त्रियांच्या समूहांनी लाड केले होते; आता ते जमिनीवर पडले आहे, सरपटणाऱ्या प्राण्यांच्या तोंडांनी चिरडलेले. या शरीरासह मी नंदनवनात आनंदाने खेळलो; आता ते कोरड्या सांगाड्यात रूपांतर झाले आहे. दिव्य स्त्रियांच्या अंगांच्या संगतीत, मन उच्च आनंदात रमले होते; आता त्या विचारांपासून वंचित, हे शरीर येथे कोमेजले आहे. "त्या विविध आनंदात आणि वेगवेगळ्या अवस्थांमध्ये, तू अशा विचारांनी स्वतःला बांधले होते; आता, हे शरीर, तू कसे शांत आहेस?" "अरे, शरीर, तू कुठे गेलं आहेस, आता तपस्येच्या कोरडेपणात येऊन? तू सांगाडा झाला आहेस आणि, दुर्दैवी, तू मला विचार करायला भाग पाडतोस." "या शरीरासह मी पूर्वी सुखात रमलो होतो; आता सांगाडा झाल्यावर, मला त्याची भीती वाटते." "पूर्वी, माझ्या छातीवर ताऱ्यांच्या गुच्छासारखी माळ झळकत होती; आता पाहा, तिथे मुंग्या खोदत आहेत." "माझ्या शरीराची सुवर्णमय कांती पूर्वी सुंदर स्त्रियांना आकर्षित करायची; आता पाहा, ते सांगाड्यात रूपांतर झाले आहे आणि उपहासास पात्र झाले आहे." "माझे तोंड उघडे आहे, तपस्येने त्वचा कोरडी झाली आहे; जंगलातील प्राणी माझ्या सांगाड्याच्या भयानक चेहऱ्याला घाबरतात." "अत्यंत कोरडेपणामुळे, माझ्या मृत शरीराच्या पोटाची खोळी सूर्यकिरणांनी उजळल्यासारखी दिसते, जणू विवेकच आहे." "माझे शरीर, जंगलात वाळलेले आणि पाठीवर पडलेले, त्याच्या रिक्ततेमुळे पाहणाऱ्यांना वैराग्याची प्रेरणा देते, जणू आकाशात लटकले आहे." "शब्द, रूप, स्वाद, स्पर्श, आणि गंध यांच्या लालसेपासून मुक्त होऊन, माझे शरीर पर्वतावर स्थिर समाधीत विश्रांती घेत आहे." "मनरूपी भूत शांत झाल्यावर, शरीराला असा आनंद मिळतो, जो जगाच्या राज्यानेही मिळत नाही." "पाहा, मी पूर्ण विश्रांतीत आहे; सर्व जिज्ञासा संपली आहे; शरीर कल्पनांच्या जाळ्यातून मुक्त होऊन आनंदात पडले आहे." "शरीररूपी वृक्ष, चंचल मनरूपी माकडाने हलवले, इतक्या जोराने हलतो की स्वतःच्या मुळांनाही तोडतो." "मनाच्या दुर्दैवापासून मुक्त झाल्यावर, माझ्या शरीराला हत्ती, ढग, किंवा सिंहांची गोंधळ अनुभवायला लागत नाही; ते जणू सर्वोच्च आनंदात स्थिर आहे." "मनशून्य अवस्था, जिच्या प्रकाशाने शरदसूर्याप्रमाणे तापलेल्या इच्छा आणि भ्रमाचा कुहू नष्ट होतो, त्याशिवाय मी जीवांना दुसरे काही कल्याणकारक पाहत नाही." "जे महान आणि शांतचित्त झाले आहेत, त्यांनी मनशून्यत्व प्राप्त केले आहे; त्यांनीच आनंद आणि सुखाचा सर्वोच्च मर्यादा गाठला आहे." "भाग्याने, मी हे शरीर जंगलात पाहतो—सर्व दुःखांच्या अवस्थांपासून मुक्त, पूर्ण शांत, तापरहित, मनशून्य अवस्थेत." "हे प्रभु, सर्व धर्मांचा ज्ञाता, त्या दिवसांत भर्गवाने अनेक शरीरांचा पुन्हा पुन्हा आनंद घेतला होता." "हे ऋषी, भृगुने उत्पन्न केलेल्या त्या शरीरात, त्याच्यासाठी कोणते मोठे आश्चर्य किंवा शोक घडले?" "हे राम, शुक्राचा सूक्ष्म सार, जीवनाची अवस्था प्राप्त करून, कृतीचे रूप घेत भृगुपासून भर्गव रूपात प्रकट झाला." "तो सार प्रथम सर्वोच्च अवस्थेशी एकरूप झाला, आणि मूलभूत आकाशाच्या स्थितीला गेला; वाऱ्याने प्रेरित होऊन," "प्राण आणि अपानाच्या प्रवाहातून भृगुच्या हृदयात प्रवेश केला, आणि हळूहळू सामर्थ्य मिळवून, उषणाचा (शुक्राचा) शरीर झाला." "ब्राह्मणाच्या पवित्र संस्कारांनी युक्त, ती आपल्या वडिलांच्या संततींपैकी श्रेष्ठ झाली, आणि कालांतराने, कोरड्या सांगाड्याच्या अवस्थेला पोहोचली." "जेव्हा त्या ब्राह्मणाच्या शरीराने प्रथम शरीर सोडले, तेव्हा शुक्राने तिच्यासाठी शोक व्यक्त केला." "जरी तो कामनारहित आणि इच्छारहित, शांत आणि ब्राह्मणासारखा होता, तरी शुक्राने स्वतःच्या शरीरासाठी शोक केला; कारण हेच देहधारकांचे स्वरूप आहे." "परंतु, त्या शोकाच्या प्रदर्शनाने त्याने ज्ञानींना शरीर आणि देहधारक यातील भेद स्पष्ट केला, वैराग्य स्थापन करण्यासाठी." "हेच शरीराचा प्रवास आहे, ज्ञानी असो वा अज्ञानी, जोपर्यंत जीवन टिकते; जगातही, वर्तन नेहमी सामर्थ्यानुसार किंवा असमर्थ्यानुसार चालते." "जे वस्तूंच्या स्वरूपाला समजले आहेत आणि जे अज्ञानी, प्राण्यांसारखे वागतात, दोघेही जगात व्यवहार करतात, जणू जाळ्यातील कमळासारखे." "अज्ञानी जसा वागतो, तसा ज्ञानीही वागतो; येथे फक्त प्रवृत्तीतील फरकच बंधन किंवा मुक्तीचे कारण ठरतो.