भगवान भृगुंचा पुत्र भर्गव, तेजस्वी मुखाने तिथे बसला आणि त्याचा सौंदर्य, निर्मळ चंद्राच्या उजळपणावरही मात करत होता. देवांच्या समूहांनी त्याचा सन्मान केला, आणि तो इंद्राच्या बाजूला बसला. त्याने सर्व मानवी विचार सोडून, दीर्घकाळ अतुलनीय समाधान प्राप्त केले आणि मनःशांती अनुभवली. शचीपती इंद्राच्या शेजारी थोडा वेळ विश्रांती घेतल्यानंतर, स्वर्गातील रहिवाशांच्या प्रेरणेने भर्गव उठला आणि स्वर्गात फिरायला लागला. स्वर्गाचा तेज, आणि तिथे असलेल्या चंचल नेत्रांच्या स्त्रियांनी सजलेल्या वातावरणाला पाहून, तो स्त्रियांच्या सभेला गेला, जणू राजहंस कमळाच्या तळ्यात जातो. तिथे त्याने तिचा, हरिण नेत्रांची प्रिय, बघितली—ती बागेच्या काठावर उभी होती, जणू मधमाशी आंब्याच्या कोवळ्या फांदीजवळ. तिच्या अंगातील खेळकर आणि मोहक हालचालींमुळे भर्गवचे शरीर, चांदण्या रात्रीत चंद्रकांत दगड विरघळतो तसा, विरघळू लागले. त्याच्या सर्व अंगात विरघळणारी भावना निर्माण झाली, आणि त्याने त्या इच्छुक स्त्रीकडे पाहिले, जणू चंद्रकांत दगड आकाशातील शीतल चंद्रप्रकाशाकडे पाहतो. त्याच्या अशा नजरेने पाहिल्यावर, तीही पूर्णपणे त्याच्या प्रेमात गुंतली, जणू चक्रवाकी पक्षी रात्र संपताना आपल्या प्रिय पक्षासाठी कुजबुजते. दोघेही प्रेम आणि आनंदाने फुलत होते; त्यांच्या दरम्यानची प्रभा, सकाळच्या सूर्य आणि कमळाच्या तळ्यातील तेजासारखी होती. त्या जागेतील उत्कटतेमुळे, त्यांच्या कल्पनेतील इच्छा पूर्ण झाल्या, आणि ती स्त्री पूर्णपणे शुक्रमध्ये विलीन झाली. प्रेमाच्या असंख्य बाण तिच्या कोमल अंगांवर पडले, जणू ताज्या पावसाचे थेंब कमळाच्या पानांवर झडतात. ती प्रेमाने हलली, तिचे बांगड्या आणि केस डुलू लागले, जणू फुलांचा गुच्छ हलक्या वाऱ्याने हलतो. मदनाने तिला हलवले, ती निळ्या-करड्या डोळ्यांची आणि राजहंसासारख्या चालणारी, जणू पुरामुळे कमळाच्या तळ्यात हलचल होते. तिला अशा अवस्थेत पाहून, शुक्रमध्ये आपली इच्छा पूर्ण झाल्याची भावना निर्माण झाली, आणि त्याने जणू सृष्टीकर्ता जसा संहाराची कल्पना करतो, तसा अंधाराचा विचार केला. त्या स्वर्गातील प्रदेशात अंधार भरला, जणू जगाच्या सीमेला गाढ काळोख व्यापतो. त्या अंधाराच्या वर्तुळात, जिथे लाज आणि तीव्र सावली होती, दोघे प्रेमात गुंतलेले उभे होते. सर्व प्राणी आपापल्या दिशेने निघून गेल्यावर, ते दोघे पृथ्वीवर आले, जणू पक्षी दिवसभरानंतर आपल्या घराकडे जातात. ती, दीर्घ आणि तेजस्वी नजर असलेली, उत्कट प्रेमाने भरलेली, भृगुंच्या पुत्राजवळ आली, जणू मोरिणी पावसाच्या ढगाजवळ येते. एका शुभ्र कक्षात, सज्ज पलंगावर, भृगुंचा वंशज तिथे प्रवेशला, जणू माधव क्षीरसागरात प्रवेश करतो. ती, सुंदर मुख असलेली, त्याच्या पायांना लटकून राहिली, आणि देवाधिदेवाच्या पायाशी कमळ जसा शोभतो तशी चमकली. मग, खेळकर आणि प्रेमळ आवाजात, गोड आणि आनंदी, मोहक शब्दांनी तिने बोलायला सुरुवात केली: "हे चंद्रमुखा, पहा, कामदेव धनुष्य ताणून माझ्या मागे लागला आहे; मी असहाय्य आहे—हे अनंग, हे काय? मला रक्षण कर, मी तुझ्या आश्रयाला आलेली, असहाय्य आणि निराधार; हे श्रेष्ठ, मी सत्य आचरणाची भक्त आहे, तुझ्या शरण आलेली. हे बुद्धिमान, जे प्रेमाची नजर समजत नाहीत—फक्त मूर्खच अशा जवळीकचा अवहेलना करतात; जे त्याचा खरा अर्थ जाणतात, ते कधीच दुर्लक्ष करत नाहीत. जेव्हा दोघेही परस्पर प्रेमाने, शंका नसताना, प्रेमात गुंततात, तेव्हा त्यातून गोड प्रवाह निर्माण होतो, जणू चंद्राचा स्वाद घेतल्यासारखा, प्रिय. तीन लोकांची प्रभुत्वही, प्रेमाच्या प्रारंभिक आनंदासारखे हृदयात सुख देत नाही. तुझ्या पायांच्या स्पर्शाने, हे सन्मान देणाऱ्या, मला दिलासा मिळतो, जसा रात्री कमळाला चंद्रकिरणांचा स्पर्श दिलासा देतो. तुझ्या स्पर्शाचा अमृत पिऊन, हे सुंदर, मी जिवंत आहे—जसा चकोरी पक्षी चंद्रकिरणांचे अमृत पिऊन जगतो. माझ्या, जी तुझ्या पायाशी मधमाशीसारखी चिकटली आहे, तुझ्या कमळासारख्या हातांनी मला आलिंगन दे—तुझे हृदय अमृत आणि शुद्धतेने भरलेले आहे. असे बोलून, ती फुलासारख्या कोमल अंगांची, त्याच्या छातीवर पडली, तिचे डोळे मधमाशांच्या गुच्छासारखे फिरत होते, जसा फुलाचा गुच्छ डुलतो. तो जोडी, आनंदाने उजळलेली, जंगलातील खुल्या जागांमध्ये एकत्र भटकली, जणू दोन मद्यधुंद मधमाशा कमळाच्या तळ्यात हलक्या वाऱ्यात डुलत आहेत. कोरल झाडांनी दाटलेल्या बागांमध्ये, देवांच्या अमृताने मद्यधुंद झालेला, त्याने तिच्यासोबत आनंद घेतला, जी दुसऱ्या निर्मळ चंद्रासारखी होती. ते सोनेरी कमळांनी भरलेल्या तळ्यात, मद्यधुंद राजहंसांसोबत, आणि दिव्य नदीच्या काठावर, किन्नर आणि चारण संगीतकारांसोबत फिरले. पारिजाताच्या फांद्यांनी विणलेल्या मंडपात, त्यांनी देव आणि खेळकर सखींसोबत चंद्राचा अमृत पिऊन आनंद घेतला. चित्ररथाच्या मोहक झुला-बागांमध्ये, त्यांनी विद्या धरांच्या उत्साही समूहांसोबत दीर्घकाळ रमले. नंदनवनाच्या आनंददायक बागेत, मंदार पर्वत समुद्रासारखा, शिवाच्या गणांनी आनंदाची लाट उठवली. म्हेरु पर्वताच्या फुललेल्या कमळात, सोनेरी वेलांनी गुंफलेल्या गुहांमध्ये, ते प्रेमाने वेडे होऊन, मधमाशांसारखे भटकले. कैलासाच्या बागांमध्ये, आपल्या प्रियेसोबत, त्यांनी चंद्रासारख्या शुभ्र रात्री, समूहांच्या गाण्यांनी भरलेल्या रात्री, वेळ घालवला. ती, डोक्यापासून पायापर्यंत सोनेरी कमळांनी सजलेली, गंधमादन पर्वताच्या शिखरावर त्याच्या सोबत विश्रांती घेतली. राम, आपल्या प्रियेसोबत, लोका-लोक पर्वताच्या सीमेवरील अद्भुत, आश्चर्यकारक आणि मोहक प्रदेशात खेळला, हसला आणि रमला. अशा प्रकारे, भृगुंचा पुत्र आणि त्याची प्रिय, दिव्य प्रदेशात, प्रेम, आनंद आणि सौंदर्याने भरलेले दिवस व्यतीत करू लागले.