या दिव्य स्थळी कुंद आणि पारिजातकाच्या फुलांचा मधुर सुगंध वाऱ्यांमध्ये दरवळत होता, जणू काही चंद्राच्या किरणांसारखा तो गंध पसरला होता. नंदनवनात फुलणाऱ्या वेलींनी आणि परागाच्या धुक्याने भरलेली फुलांची गुंफणे सर्वत्र दिसत होती. त्या रम्य वातावरणात नारद आणि तुम्बुरू आपल्या वीणेच्या मधुर सुरांनी देवांगनांना मोहित करत होते; त्यांच्या गाण्यांवर आनंदाने नृत्य करणाऱ्या त्या अप्सरा सर्वत्र दिसत होत्या. तेथे पुण्यवान लोक विविध अलंकारांनी सजलेले, आकाशात उडणाऱ्या विमानांमध्ये आनंदाने निवास करत होते. स्वर्गातील स्त्रिया, गर्व आणि प्रेमाने मदमस्त झालेल्या, जणू वृक्षांना बिलगणाऱ्या वेलीसारख्या, देवाधिदेवांच्या सेवेत मग्न होत्या. इच्छित इच्छा पूर्ण करणारी झाडे चंद्रकिरणांनी विणलेली फुले, रत्नांची घोस आणि पिकलेल्या रत्नांनी भरलेल्या फांद्या घेऊन उभी होती. या सर्व सौंदर्याच्या साक्षीने, मी आदराने या सिंहासनस्थ इंद्राला वंदन करतो, जणू दुसऱ्या देवाधिदेवाला वंदन करावे तसे. असे मनात ठरवून शुक्रदेवांनी शचीपती इंद्राला वंदन केले; आणि तेथे, जणू दुसरेच भृगु, त्यांना आदराने स्वीकारण्यात आले. इंद्रानेही उभे राहून, आदराने शुक्राचा हात धरला, जवळ बोलावले आणि आपल्या शेजारी बसवले. इंद्र म्हणाले, "शुक्रा, आज तुझ्या आगमनामुळे हे स्वर्गधाम धन्य झाले आहे; कृपया येथे दीर्घकाळ राहा." भृगुपुत्र शुक्र तेजस्वी मुखाने तेथे बसले आणि त्यांच्या सौंदर्याने निर्मळ चंद्रालाही मागे टाकले. सर्व देवांनी त्यांचा सन्मान केला, आणि इंद्राच्या शेजारी बसून, सर्व मानवी विचार मागे टाकून, शुक्र अतुलनीय समाधान व शांतता अनुभवू लागले. शचीपतीच्या शेजारी थोडा वेळ विसावून, देवांच्या प्रेरणेने त्यांनी स्वर्गात फेरफटका मारण्याचा विचार केला. स्वर्गातील सौंदर्य, चंचल नेत्रांच्या स्त्रियांनी सजलेले, पाहून ते जणू हंस कमळाच्या तळ्याकडे जातो तसे, स्त्रियांच्या सभेकडे गेले. तेथे त्यांनी तिला पाहिले—मृगनयनी, नुकतीच आलेली आणि वनाच्या काठी उभी असलेली, जणू भुंगा आंब्याच्या कोवळ्या फांदीजवळ. तिच्या खेळकर, मोहक हालचालींनी सजलेल्या रूपाकडे पाहून, शुक्रांच्या देहाचा जणू चंद्रकिरणांत वितळणाऱ्या चंद्रकांतासारखा विलय होऊ लागला. सर्व अंग वितळत असताना, त्यांनी त्या कामनेने भरलेल्या स्त्रीकडे पाहिले, जणू आकाशातील खेळकर चंद्रप्रकाशाकडे चंद्रकांता पाहतो तसे. शुक्रांनी असा दृष्टीक्षेप टाकताच, तीही पूर्णपणे त्यांच्यात रंगून गेली, जणू चक्रवाकी पक्षी रात्रीच्या शेवटी आपल्या प्रियकराला हाक मारतो तसे. दोघेही परस्पर प्रेम आणि आनंदाने फुलून निघाले, आणि त्यांच्यातील तेज जणू सकाळच्या सूर्यप्रकाशात कमळाच्या तळ्याप्रमाणे दिसू लागले. त्या जागेच्या कामोत्तेजित वातावरणात, त्यांची कल्पित इच्छा पूर्ण होऊ लागली; ती स्त्री संपूर्णपणे शुक्रांना समर्पित झाली. प्रेमाच्या असंख्य बाणांनी तिच्या कोमल अंगांवर जणू कमळाच्या पानांवर कोसळणाऱ्या ताज्या पावसासारखे स्पर्श केला. प्रेमाने व्याकुळ झालेली ती, तिच्या बांगड्या आणि केस हलू लागले, जणू मंद वाऱ्याने फुलांचा घोस हलतो तसे. मदनाने तिला अस्वस्थ केले; तिच्या काळ्या निळ्या डोळ्यांमध्ये आणि हंसासारख्या चालण्यात जणू पुराच्या लाटांनी कमळाच्या तळ्याला हलवावे तशी घालमेल होती. तिचे हे रूप पाहून, इच्छित फल मिळविलेल्या शुक्राने, जणू सृष्टीकर्ता प्रलयाची कल्पना करतो तशी, अंधाराची संकल्पना केली. त्या स्वर्गातील प्रदेशात गडद अंधार पसरला, जणू जगाच्या सीमेवर गहन अंधार दाटतो. त्या अंधाराच्या वर्तुळात, लज्जा आणि गडद छायेत, दोघेही प्रेमाने परिपूर्ण उभे होते. तेव्हा, सर्व प्राणी आपापल्या दिशेने निघून गेल्यावर, ते दोघे जणू दिवसाच्या शेवटी पक्षी जसे परततात, तसे पृथ्वीवर आले. ती, दीर्घ आणि तेजस्वी कटाक्षांनी, वाढलेल्या उत्कटतेने, भृगुपुत्राच्या जवळ आली, जणू मोरिणी पावसाच्या ढगाजवळ येते. पांढऱ्या दालनात, सजवलेल्या पलंगावर, भृगुवंशज तेथे गेला, जणू माधव क्षीरसागरात प्रवेश करतो तसे. ती सुंदरमुखी स्त्री असहाय्यपणे त्याच्या पायांना बिलगली आणि देवाधिदेवांच्या पायाशी असलेल्या कमळासारखी तळपत होती. त्यानंतर, प्रेमळ आणि गोड आवाजात, तिच्या मोहक वाणीने ती म्हणाली, "हे चंद्रमुखी, पाहा, कामदेव धनुष्य टाकून माझ्या मागे लागला आहे; मी असहाय्य आहे—हे अनंग, हे काय आहे?" "रक्षण करा, हे प्रभु! मी येथे शरण आलेली, असहाय्य आणि दरिद्री; हे महात्मा, मी सदाचाराला समर्पित आहे, शांती शोधणारी आहे." "हे ज्ञानी, जे प्रेमाचा कटाक्ष समजत नाहीत—फक्त मूर्खच आपलेपणाकडे दुर्लक्ष करतात; जे त्याचा खरा अर्थ जाणतात, ते कधीच दुर्लक्ष करत नाहीत. जेव्हा दोन प्रेमींच्या मनात संशयविना आपुलकी निर्माण होते, तेव्हा तिच्या मधुर प्रवाहासारखा आनंद मिळतो, जणू चंद्राच्या स्वादाचा अनुभव येतो, प्रिये." "तीनही लोकांचा राज्यसुद्धा पहिल्या प्रेमात पडलेल्या प्रेमिकांच्या परस्पर आनंदाएवढे हृदयाला सुख देत नाही. तुझ्या पायांच्या स्पर्शाने, हे सन्मानदाते, मला जणू चंद्रकिरणांनी रात्रीच्या कमळाला जसा प्राण मिळतो, तशी शांती मिळते." "तुझ्या स्पर्शाचा अमृतरस पिऊन, हे सुंदर, मी जगते—जशी चकोरी चंद्रकिरणांचा रस पिऊन जगते. मी जशी पायाशी बिलगलेली भुंगा आहे, तसेच, तुझ्या कमळासारख्या हातांनी मला मिठीत घे, तुझे हृदय अमृत आणि शुद्धतेने भरलेले आहे." असे बोलून, फुलासारख्या कोमल अंगांची ती स्त्री त्याच्या छातीवर पडली, तिचे डोळे जणू मधमाशांच्या घोसासारखे फिरू लागले, जशी फुलाची कळी हवेच्या झुळुकीने डोलते.