स्वर्गातल्या अद्भुत सौंदर्याने नटलेल्या त्या रमणीय स्त्रिया, त्यांच्या निरागस हास्याने उजळलेल्या, हरणाच्या डोळ्यांसारख्या मोहक नजरा टाकत, निळ्या कमळांचा वर्षाव घडवत होत्या. त्या स्त्रियांच्या सौंदर्याला शोभा देणारे वारेही कौस्तुभ मणीच्या तेजाने झळाळत, एकमेकांमध्ये प्रतिबिंबित होत, विश्वरूपासारखे भासणारे, चकाकणारे आणि आनंदित होते. मधमाशा ज्या ऐरावताच्या सोंडेच्या सुवासाकडे दुर्लक्ष करतात, त्या मधुर गाण्यांचा गूंज सर्वत्र पसरला होता—या गीते देवांच्या समूहांनी गायलेल्या होत्या. मंदाकिनीच्या तीरावरच्या बगिच्यांत एक दिव्य कन्या विश्रांती घेत होती, ती ब्रह्माच्या हंसांसह आणि सोन्याच्या कमळांमध्ये विहरत होती. विश्वाचे रक्षक—यम, चंद्र, इंद्र, सूर्य, वायु, जल आणि अग्नी—हे सर्व तेजस्वी ज्वाळांनी झळकत होते. तिथे ऐरावत हत्ती होता, ज्याच्या चेहऱ्यावर प्रबळ देवांच्या शस्त्रांचे ओरखडे होते आणि ज्याच्या गजरांनी राक्षस राजांचा समूह भेदला होता. जे पूर्वी पृथ्वीवर वास करीत, ते आता आकाशातील ताऱ्यांमध्ये रूपांतरित झाले होते—ते सुंदर हार, पंखे आणि कुंडले घालून अलंकृत झाले होते. आकाशात विविध बगिचे आणि रत्नमंदिरे असलेल्या, सोन्याच्या छत्रांनी झळाळणाऱ्या विमानांच्या रांगा दिसत होत्या. मेरू पर्वताच्या उतारांवरून उडणाऱ्या गंगेच्या लाटा, मंदार फुलांनी भरलेल्या, त्या उडणाऱ्या देवांना विखुरून टाकत होत्या. इंद्राच्या बगिच्यातील रस्त्यांमध्ये अप्सरांच्या समूहांची झुलती छटा आणि मंदार कळ्यांचे रंग भरले होते. चंद्रकिरणांसारख्या वाटणाऱ्या, कुंद आणि पारिजात फुलांच्या परिमळाने भरलेल्या वाऱ्यांचा शीतल स्पर्श होता. नंदनवनात सर्वत्र फुलांच्या वेलींनी, परागाच्या धुक्याने आणि केसरांनी आसमंत भरून गेला होता. नारद आणि तुम्बुरु आपल्या वीणेच्या मधुर सुरांनी त्या अप्सरांना आनंदित करत होते, ज्या प्रिय गाण्यांच्या स्वरावर नाचत होत्या. पुण्यवान लोक आकाशात उड्डाण करणाऱ्या विमानांत, विविध अलंकारांनी सजलेले, आनंदाने वावरत होते. स्वर्गीय स्त्रिया, गर्व आणि कामाने मदमस्त झालेल्या, देवाधिदेवांच्या सेवेत वनवेलीसारख्या लपेटून राहिल्या होत्या. इच्छापूर्तीसाठी असलेली झाडे चंद्रकिरणांनी विणलेल्या फुलांनी, रत्नांच्या घड्यांनी आणि फळांनी भरलेली होती. शुक्रदेवाने मनात विचार केला—"आता मी या इंद्राला, जो आपल्या सिंहासनावर विराजमान आहे, आदराने वंदन करतो." अशा विचाराने शुक्राने शचीपती इंद्राला नमस्कार केला आणि तेथे, दुसऱ्या भृगुप्रमाणे, त्याचे सन्मानपूर्वक स्वागत झाले. इंद्रानेही उठून आदराने शुक्राचे स्वागत केले, त्याचा हात धरून जवळ बसवले. इंद्र म्हणाला, "शुक्रा, आज हे स्वर्ग तुझ्या आगमनाने पावन झाले; कृपया येथे दीर्घकाळ रहा." भर्गवपुत्र शुक्र तेजाने उजळून बसला आणि त्याच्या सौंदर्याने निर्मळ चंद्रालाही मागे टाकले. सर्व देवांनी त्याचा सन्मान केला आणि तो इंद्राच्या शेजारी बसला. मानवी विचार सोडून, तो दीर्घ काळ अतुल समाधान आणि शांतता अनुभवू लागला. काही काळ इंद्राच्या शेजारी विश्रांती घेतल्यानंतर, देवांच्या इच्छेने शुक्र उठला आणि स्वर्गात विहरण्यास गेला. त्याने स्वर्गाचे वैभव पाहिले—चंचल डोळ्यांच्या स्त्रियांनी सजलेले, आणि त्या स्त्रियांच्या सभेकडे तो हंस जसा कमळाच्या तळ्याकडे जातो, तसा गेला. तेथे त्याने एका हरणदृष्टी प्रेयसीला पाहिले, जी नुकतीच आली होती आणि बगिच्याच्या काठावर उभी होती, जणू काही मधमाशी आंब्याच्या कोवळ्या कोंबाजवळ थांबली आहे. तिच्या खेळकर, लयबद्ध हालचालींनी सजलेल्या रूपाकडे पाहून, शुक्राचे शरीर जणू चंद्रप्रकाशात वितळणाऱ्या चंद्रकांतीसारखे वितळू लागले. संपूर्ण शरीर शिथिल होऊन तो त्या कामनायुक्त स्त्रीकडे पाहू लागला, जणू चंद्रकांती आकाशातील शीतल चंद्रप्रकाशाकडे पाहते. त्याने तिला अशा नजरेने पाहिल्यावर, तीही पूर्णपणे त्याच्यावर अनुरक्त झाली, जणू रात्र संपता चक्रवाकी आपल्याच प्रियकरासाठी कुजन करते. दोघेही परस्पर प्रेम आणि आनंदाने फुलून गेले, त्यांच्यातील तेज सकाळच्या सूर्यप्रकाशात उमलणाऱ्या कमळतळ्यासारखे भासले. त्या जागेने, त्यांच्या मनातील इच्छांना पूर्णत्व देत, तिला संपूर्णपणे शुक्राकडे समर्पित केले. प्रेमाच्या असंख्य बाणांनी तिच्या कोमल अंगांवर मृदूपणे वर्षाव केला, जणू नव्या पावसाच्या सरी कमळाच्या पानांवर पडतात. ती प्रेमाने अस्वस्थ झाली, तिचे कंकण आणि केस हळुवार वाऱ्याने हलणाऱ्या फुलांच्या घड्यांसारखे डोलू लागले. मदनाने तिला स्पर्श केला—ती निळ्या डोळ्यांची, हंसगतीने चालणारी—जणू पूराने कमळतळे ढवळून निघावे. तिला अशा अवस्थेत पाहून, इच्छित साध्य मिळवलेल्या शुक्राने जणू सृष्टीकर्ता जसा संहाराचा विचार करतो, तसा अंधाराचा संकल्प केला. त्या स्वर्गीय प्रदेशात गडद अंधार पसरला, जणू विश्वाच्या सीमेला गहन छाया व्यापून टाकते. त्या अंधाराच्या वलयात, लाज आणि गडद छाया भरलेल्या, दोघेही प्रेमाने भारावून एकत्र उभे राहिले. तेथील सर्व प्राणी आपापल्या दिशेने निघून गेल्यावर, ते दोघे सायंकाळी परतणाऱ्या पक्ष्यांसारखे पृथ्वीतलावर आले. तिच्या लांब, तेजस्वी नजरा आणि दृढ झालेल्या कामभावनेने ती भृगुपुत्राच्या समीप गेली, जणू मयूरिणी पावसाच्या मेघाजवळ जाते. पांढऱ्या कक्षात, सजवलेल्या पलंगावर, भृगुवंशीय शुक्र तिथे प्रवेशला, जणू माधव क्षीरसागरात प्रवेश करतो. ती सुंदरमुखी स्त्री त्याच्या पायाशी लीन झाली आणि देवाधिदेवांच्या पायाशी जोडलेल्या कमळासारखी उजळून गेली.