शुक्र बालपणी अत्यंत आनंदात आणि निष्कलंक अवस्थेत होता. तो फुलांच्या गादीवर, शुभ्र कमळांवर खेळत असे, आणि प्रवाळाच्या झाडांपासून लटकवलेल्या झुल्यावर झुलत असे. त्या काळात, त्याने अजून सर्वोच्च अवस्था प्राप्त केलेली नव्हती; म्हणूनच तो ज्ञान आणि अज्ञान यामध्ये सतत हेलकावे खात होता, जणू त्रिशंकू आकाशात अडकून राहिल्यासारखा. एकदा, त्याचे वडील निर्भेद समाधीमध्ये मग्न असताना, शुक्र पूर्णपणे एकटा आणि निश्चिंत होता, जणू एखादा राजा आपले शत्रू जिंकून शांतपणे राज्य करतो. त्या वेळी, त्याने आकाशातून जात असलेल्या एका अप्सरेस पाहिले, जशी जनार्दनाने क्षीरसागरातून प्रकटलेल्या लक्ष्मीला पाहावे. ती अप्सरा मंदार फुलांच्या माळांनी सजलेली होती, तिचे केस मंद वाऱ्याने हलत होते, पैंजणांच्या निनादाने तिची चाल मोहक वाटत होती, आणि तिच्या सभोवतालचा परिसर सुगंधित झाला होता. ती सौंदर्याच्या वृक्षाच्या मुळाशी असलेल्या वेलीसारखी भासत होती, तिचे मदमस्त डोळे सतत फिरत होते, आणि तिच्या चंद्रासारख्या तेजस्वी शरीरामुळे तो परिसर अमृतमय झाला होता. त्या रम्य स्त्रीला पाहून शुक्राचा मन आनंदित आणि अस्थिर झाले, जणू पूर्ण चंद्राचे प्रतिबिंब समुद्राच्या पाण्यात पडल्यावर जसे पाणी सळसळते. प्रेमाच्या शंभर बाणांनी त्याच्या हृदयात वेदना निर्माण झाली, पण त्याने आपल्या मनावर आणि विचारांवर संयम ठेवला, आणि इतर सर्व क्रिया विरून गेल्या; तो जणू त्या दिव्य अप्सरेमध्येच विलीन झाला. त्या वेळी त्याला जाणवले—ही स्त्री आकाशात, हजार डोळ्यांच्या वासस्थानात आहे; मी आता स्वर्गात आलो आहे, जिथे रम्य दिव्य स्त्रिया आहेत. हेच तुमचे देव आहेत, ज्यांच्या केसांत मंदार फुलांचा मोहक गंध आहे, आणि ज्यांचे शरीर वितळलेल्या सोन्यासारखे चमकत आहे. या मोहक स्त्रिया, ज्यांच्या नजरेने निळ्या कमळांचा वर्षाव होतो, निरागस आणि हास्याने उजळलेली, हरणाच्या डोळ्यांसारख्या सुंदर डोळ्यांची आहेत. हेच तुमचे वारे, कौस्तुभ मण्याच्या तेजाने झगमगणारे, एकमेकांत प्रतिबिंबित होणारे, विश्वरूपासारखे दिसणारे आणि मदाने भरलेले आहेत. येथे मधमाशा, एरावतच्या सोंडेच्या सुगंधाकडे दुर्लक्ष करून, या दिव्य प्रजातींनी गायलेल्या गाण्यांचा आनंद घेत आहेत. हीच ती दिव्य कन्या, जी मंदाकिनीच्या काठीच्या बागेत विश्रांती घेत आहे, सोनेरी कमळ आणि ब्रह्माच्या हंसांमध्ये विहरत आहे. येथे यम, चंद्र, इंद्र, सूर्य, वारा, पाणी, आणि अग्नी—हे विश्वाचे रक्षक—त्यांचे शरीर तेजस्वी ज्वाळांनी झळाळते. हा आहे एरावत, ज्याच्या तोंडावर बलाढ्य देवांच्या शस्त्रांचे ओरखडे आहेत, आणि ज्याच्या गजदंतांनी राक्षसराजांचा वेढा भेदला आहे. हेच ते, जे पूर्वी पृथ्वीवर होते, आता आकाशातील ताऱ्यांमध्ये रूपांतरित झाले आहेत—दिव्य अलंकार, सुंदर माळा, पंखे आणि कुंडले घातलेले. येथे हवेत तरंगणारी राजवाड्यांची रांग आहे, विविध बगिचे आणि रत्नमंदिरे यांनी सजलेली, सुंदर सुवर्ण छत्रांनी झळाळणारी. येथे मेरू पर्वताच्या कड्यांवरून उडणाऱ्या गंगेच्या लाटांनी देवांना विखुरले आहे, त्या लाटांमध्ये मंदार फुलांचा वर्षाव आहे. हे इंद्राच्या बागेतील मार्ग आहेत, जिथे अप्सरांचा समूह झुलत आहे, मंदार कळ्यांच्या गुच्छांनी रंगलेले. येथे कुंद आणि प्रवाळाच्या फुलांच्या मधुर सुवासाने भरलेले वारे आहेत, जे चंद्रकिरणांसारखे भासत आहेत. नंदनवनात फुलांच्या वेलींनी वेढलेले गंध आणि परागाच्या धुक्याने भरलेले गुच्छ आहेत. येथे नारद आणि तुम्बुरू, त्यांच्या वीणेतून मधुर स्वर काढतात, ज्यावर आनंदाने नृत्य करणाऱ्या दिव्य स्त्रिया मंत्रमुग्ध होतात. येथे पुण्यवान लोक विविध अलंकारांनी सजलेले, आकाशात उडणाऱ्या विमानांमध्ये आनंदाने निवास करत आहेत. या दिव्य स्त्रिया, अभिमान आणि मदाने भरलेल्या, देवाधिदेवानांभोवती वेलीप्रमाणे गुंतलेल्या आहेत. इच्छाशक्तीने फळ देणारी झाडे, चंद्रकिरणांनी विणलेली फुले, रत्नांचे गुच्छ आणि पिकलेली रत्नांनी भरलेली फांद्या आहेत. आता, मी आदराने या सिंहासनावर बसलेल्या इंद्राला वंदन करतो, जसा दुसरा देवाधिदेव असावा तसा. असे मनात ठरवून, शुक्राने शचीपतीला वंदन केले, आणि तिथे तो जणू दुसरा भृगुचच आदराने स्वागत करण्यात आला. नंतर, शुक्राने आदराने उठून इंद्राने त्याचा हात धरला, जवळ आणले आणि त्याला आपल्याजवळ बसवले. इंद्राने त्याला म्हणाले, "शुक्रा, आज स्वर्ग धन्य झाला आहे, तुझ्या आगमनाने तो अधिक शोभिवंत झाला आहे; कृपया येथे दीर्घकाळ राहा." मग भृगुपुत्राने तेजस्वी चेहऱ्याने तिथे बसून, निर्मळ चंद्र आणि त्याच्या तेजालाही मागे टाकले. सर्व देवगणांनी त्याचा सन्मान केला, तो इंद्राजवळ बसला, आणि दीर्घकाळ मानवी विचारांपासून मुक्त होऊन अतुलनीय समाधान आणि शांती अनुभवली. शचीपतीच्या बाजूला थोडा वेळ विसावल्यावर, दिव्य लोकांच्या प्रेरणेने शुक्राने स्वर्गात फेरफटका मारण्यासाठी उठले. स्वर्गातील तेज आणि चंचल डोळ्यांच्या स्त्रियांनी सजलेले सौंदर्य पाहत, तो स्त्रियांच्या सभेला गेला, जसा हंस कमळाच्या सरोवराकडे जातो. तिथे त्याने तिला पाहिले—ती मृगनयनी प्रियतमा, जी नुकतीच आली होती आणि बागेच्या कडेला उभी होती, जशी मधमाशी आंब्याच्या कोवळ्या कळीवर बसली असते. तिच्या खेळकर आणि आकर्षक हालचालींनी सजलेल्या रूपाला पाहून, शुक्राचे शरीर जणू चंद्रप्रकाशात वितळणाऱ्या चंद्रकांतीप्रमाणे विरघळू लागले. सर्व अंग विरघळत असताना, त्याने त्या इच्छुक स्त्रीकडे पाहिले, जसे चंद्रकांत मणी आकाशातील चंद्राच्या शीतल, खेळकर प्रकाशाकडे पाहतो. त्याने तिला अशा प्रकारे पाहिल्यावर, तीही त्याच्याविषयी पूर्णपणे समर्पित झाली, जशी चक्रवाकी पक्षी रात्रीच्या अखेरीस आपल्या प्रियकरासाठी कुजन करते. दोघेही आनंदाने आणि परस्पर प्रेमाने फुलू लागले, त्यांच्यातील तेज जणू प्राचीच्या सूर्यकिरणांनी कमळसरोवर उजळल्यासारखे झाले. त्या जागेने, कामभावनेने प्रेरित होऊन, त्यांच्या कल्पित इच्छांची पूर्ती केली, आणि ती स्त्री, प्रत्येक अंगाने शरण जाऊन, पूर्णपणे शुक्राला समर्पित झाली.