त्या घनदाट जंगलात, मी तिच्या जवळ गेलो—ती काळ्या रंगाची, तिच्या डोळ्यात तीन तारे चमकत होते, आणि तिच्या अंगावर फिकट वस्त्रे होती. जणू चंद्र रात्रीच्या कुशीत शिरतो, तशी मी तिच्या दिशेने आकर्षित झालो. त्या क्षणी मी तिला विनंती केली, "हे कन्ये, या अत्यंत संकटात मला लवकर काही अन्न दे; दुःखितांचा क्लेश दूर केल्यानेच समृद्धी वाढते." माझ्या आत वाढणारी भूक काळ्या सर्पासारखी जळत होती, जणू एखाद्या जुन्या झाडाच्या कपाटात गुंडाळलेली आहे. मी तिला पुन्हा पुन्हा मागणी केली, पण तिने मला काहीच दिलं नाही; जणू संपत्ती, कितीही मागितली तरी, दुष्टांना भाग्यानेच मिळते. बराच काळ मी तिच्या मागे लागलो, तेव्हा कुठे थोडं अन्न मला मिळालं, जणू एखाद्या व्यक्तीच्या समोर त्याचा सावली पडते तसं. तेव्हा तिने मला सांगितलं, "माझा परिचय घे—मी चांडाळ स्त्री आहे, गळ्यात माळा, हातात कडे, राक्षसी स्वरूप, आणि माझ्या चेहर्यांमध्ये पुरुष, घोडे, आणि हत्तींचे मुख आहेत." "हे राजन," ती म्हणाली, "फक्त मागणीनं तुला माझ्याकडून अन्न मिळणार नाही; जसा खरा शील गावाबाहेर जन्मलेल्या व्यक्तीत सापडत नाही." असं बोलून, ती प्रत्येक पावलावर अडखळत, झाडाझुडपात हरवली, तिचे शब्द खेळकरपणे मागे राहिले. पण तिने पुढे एक अट ठेवली, "हे अन्न मी तुला देईन, जर तू माझा पती होशील; परस्पर स्नेहाशिवाय जगात लाभ मिळत नाही." तिच्या वडिलांची—पुक्कसाची—व्यवसाय होती, तो मवाळ प्राण्यांना कत्तलीसाठी घेऊन जात असे, उपाशी आणि राखेने झाकलेला, जणू स्मशानातला पिशाच्च. हे अन्न त्याला मिळतं, जेव्हा तो पती म्हणून स्थापन होतो; प्रिय पुरुषांचा सन्मान आपल्या प्राणांपेक्षा जास्त करावा. मी तिला उत्तर दिलं, "हे पुण्यवती, मी तुझा पती होईल; संकटात जात, धर्म, आणि कुटुंब यांचा भेद विचारात घेतला जातो." मग तिने मला अर्धा तांदूळ दिला, जसा माधवीच्या अमृताचा अर्धा भाग इंद्र आणि अग्नीला मिळाला होता. जांभू फळाचा रस पिऊन, मी पुक्कसाचा तांदूळ खाल्ला, आणि तिथेच भ्रमित मनाने विश्रांती घेतली. ती, काळ्या मेघासारखी, माझ्या आत शिरली, जणू तळ्यात पाणी भरले; आणि माझा हात धरून, माझं जीवन बाहेर ओढलं. नंतर ती माझ्या वडिलांना भेटली—भीषण स्वरूप, भयकारी, आणि अवीचि नरकासारखा स्थूल. माझ्या पत्नीने, जशी मधमाशी हत्तीला निःशब्दपणे चिकटते, तशी स्वतःची इच्छा त्यांना समर्पित केली. ते म्हणाले, "नक्कीच," आणि दिवस संपताच, त्यांनी आम्हाला मुक्त केलं, जणू मृत्यूच्या दोन सेवकांना दातांनी बांधून सोडलं. दिवसाच्या शेवटी, आम्ही त्या जंगलातून भूतासारखे बाहेर पडलो, जणू धुके आणि मेघ सर्वदिशांनी विखुरले जातात. क्षणभरात, संध्याकाळच्या वेळी, आम्ही गावात पोहोचलो, जणू स्मशानातील भूत दुसऱ्या मोठ्या स्मशानात आले. तिथे, रक्ताने माखलेल्या जमिनीवर माशींचे झुंड, आणि वाघ, घोडे, माकड, पक्षी, आणि कावळ्यांचे अवशेष विखुरलेले होते. पक्षी ओल्या आतड्यांच्या जाळ्यांवर घिरट्या घालत होते, आणि कुत्र्यांचे पाय लिंबाच्या घडांमध्ये गल्लीमध्ये अडकले होते. पक्षी सुकलेल्या चरबीच्या ढिगांवर बसले होते, त्यांच्या नजरा रक्ताने माखलेल्या, मांस आणि गळ्याने ओथंबलेल्या कातड्यांवर खिळल्या होत्या. मुलं त्यांच्या हातात कच्चा मांस घेत होती, त्यावर माशींची गुंजारव; वृद्ध चांडाळ, फाटकी कपडे आणि तिखट स्वभावाचे, रडणाऱ्या मुलांना ओरडत होते. आम्ही त्या ठिकाणी प्रवेश केला—जमिनीवर विखुरलेली कवटी आणि आतडे, भयंकर आणि दुर्गंधीने भरलेलं, जणू युगाच्या शेवटी मृत्यूचे सेवक जगात शिरले. तिथे, माझ्या सासऱ्याच्या नवीन घरात, मी चिंतेने केळीच्या पानांच्या लहान आसनावर बसलो. माझ्या सासूबाईंनी, डोळ्यात अश्रू घेऊन, मला—त्यांच्या जावेला—आदराने स्वागत केलं. मग, हरिणाच्या कातडीच्या आसनावर विश्रांती घेऊन, मी तिथे जमा झालेलं चांडाळ अन्न खाल्लं, जणू मी भरपूर पापांची भक्षण केली. तिथे बोललेली प्रेमळ शब्दसुद्धा, जरी ऐकायला मधुर वाटली, तरी ती अंतहीन दुःखाची बीज होती, आणि प्रत्यक्षात पूर्णपणे अशुभ होती. एका दिवशी, आकाश तारेने सजलेलं, विविध विधी, गडबड आणि वस्त्र-धनाच्या भेटी चालू असताना, त्या माणसाने मला आपल्या कन्येला दिलं—भीतीदायक, काळ्या रंगाची, जणू ती दुष्कृत्यांची शिक्षा होती. तिथे, चांडाळ मद्याने धुंद होऊन मोठ्याने गर्जत होते; मोठे, दुष्ट मनाचे, जणू पापांचा साक्षात रूप, ढोल वाजवून आणि उन्मादात रमले होते. काय सांगावे, त्या वेळेपासून माझ्या मनात कोणतीही आनंदाची भावना उरली नाही; मी एक दुर्दैवी, कृश, आणि चांडाळ झालो. सात दिवसांचा उत्सव संपल्यानंतर, हळूहळू आठ महिने गेले; मग ती फलदायी झाली, गर्भवती झाली, जणू मूल धारण करत उभी होती. तीने एक मुलगी जन्माला घातली—दुःख आणणारी, जणू दैवाच्या पीडेसारखी; ती मुलगी लवकर वाढली, जाड आणि मूर्ख चिंता सारखी. पुन्हा, तीन वर्षांनी, तिने एक मुलगा जन्माला घातला—अप्रिय, जणू दैवाचेच रूप, मंदबुद्धी आणि आशेच्या दोरांनी बांधलेला. पुन्हा, तिने एक मुलगी, आणि मग पुन्हा एक मूल जन्माला घातलं; अशा रीतीने मी जंगलात पती झालो, वृद्ध आणि कृश चांडाळ. तिच्यासोबत, अनेक वर्षे तिथे गेली; चिंता घेऊन, जणू ब्राह्मणहत्येच्या पापाने नरकात तडफडणारा. जंगलात थंड, वारा आणि ऊष्म्याच्या क्लेशाने, मी दीर्घ काळ तडफडत राहिलो, जणू दलदलीत अडकलेला वृद्ध कासव. पत्नीच्या चिंता आणि मनातील जळणाऱ्या वेदनेने, मी सर्व दिशांना जणू आग लागल्यासारखे पाहिले—दुःखद कृत्यांनी भरलेले.