हे खरे पुण्यवान, हेच खरे महात्मे, आणि हेच खरे पुरुष पृथ्वीवर आहेत—जे तरुणपणाच्या धोकादायक वयावर सहजपणे मात करतात, हे महात्मन्. समुद्रात कितीही बलवान माशांचे थवे असले, तरी तो सहज पार करता येतो; पण दोषांच्या लाटा उसळणाऱ्या, नष्ट झालेल्या तरुणपणाच्या समुद्राला पार करणे तितके सोपे नाही. नम्रतेने अलंकृत, सज्जनांचे आश्रयस्थान, करुणेने उजळलेले, सद्गुणांनी संपन्न—अशा उत्तम तरुणांचे या जगात अस्तित्व विरळच आहे, जणू आकाशातील अरण्यच. स्त्रीच्या शरीरात कोणते सौंदर्य आहे? तिचे शरीर मांसाचा बाहुला आहे, तिचे अवयव केवळ यंत्रासारखे चालतात, आणि तिच्या देहात स्नायू आणि हाडांचे गाठी आहेत. डोळ्यातील त्वचा, मांस, रक्त, वाफ, आणि अश्रू वेगळे केले, तर उरते काय? मग आपण व्यर्थ मोहात का पडावे? इथे केस आहेत, तिथे रक्त आहे—स्त्रीचे शरीर असेच आहे. ज्याचे मन विशाल आहे, त्याने या तुच्छ वस्तूचे काय करावे? जे अवयव पुन्हा पुन्हा वस्त्र व सुवासिकांनी सजवले जातात, ते शेवटी सर्वांच्या शरीरात मांसभक्षक प्राण्यांनी गिळले जातात. जिच्या वक्षस्थळी मोती आहेत, माळेच्या तेजाने तिला शोभा येते, आणि ती मोत्यांची लाट जणू मेरू पर्वतावरच्या गंगेच्या लाटेसारखी भासते—तीच वक्षस्थळी, काळानंतर स्मशानभूमीत किंवा टोकावर, कुत्र्यांनी फाडली जाते, जणू अंधाने लहान गोळा फाडावा तसे. जसे जंगलात वासराच्या अंगावर रक्त आणि मांस लागलेले असते, तसेच स्त्रीचेही अंग आहे; यात काय मिळवायचे आहे? स्त्रीचे जे भासमान आकर्षण आहे, ते केवळ कल्पनेत आहे; हेही येथे खरे नाही, असे मला वाटते, हे मुनी, कारण भ्रमच याचे मूळ आहे. जी स्त्री मद्यप्राशनासारखी अस्थिर असून, आधी आनंद देते, ती आणि मद्य यात काय फरक? ज्यांचे मन स्त्रियांच्या आकर्षणात गुंतले आहे, हे मुनी, ते कितीही संयम ठेवला तरी जागृतीला पोहोचू शकत नाहीत. केस आणि काजळाने सजलेली स्त्रिया नेहमीच तीक्ष्ण असतात; त्या दुष्कृत्यांच्या अग्निच्या ज्वाळांसारख्या असतात आणि पुरुषांना गवतासारखे जाळतात. जे तरुणपणाच्या संकटावर सहज मात करतात, तेच वंदनीय, तेच महात्मे, आणि तेच खरे पुरुष आहेत, हे महात्मन्. दूरवरूनही, आनंददायक भासणाऱ्या स्त्रिया—त्या दोन्ही नरकाच्या अग्नीचे इंधन आहेत—सुंदर असूनही, कठोर आणि भयानक. तिचे डोळे विखुरलेल्या केशराशीतून चमकणाऱ्या तारांसारखे, तिचा चेहरा पूर्ण चंद्रासारखा, आणि तिचे हास्य उमललेल्या कमळांच्या झुंबासारखे आहे. खेळकर पण कठोर, ती पुरुषांच्या प्रयत्नांचा विनाश करते; ती रात्रभर मोहिनी, मनाला अत्यंत आकर्षक आहे. ती फुलांसारखी गोड, आनंददायक, तिचे कोमल हात नव्या पानांसारखे, तिचे भुवया मधमाश्यांसारख्या वाकड्या, आणि तिचे स्तन फुलांच्या गुच्छासारखे आहेत. तिचे अवयव फुलांच्या केसरासारखे फिकट, पुरुषांच्या विनाशासाठी उद्दिष्ट, ही प्रियसी जणू प्राणघातक वेल आहे, जी पुरुषाला पूर्णपणे असहाय करते. तिच्या फक्त श्वासाने किंवा उसास्याने, सर्पांना वश करणाऱ्या जणू, ती प्रियसी पुरुषाला ओढते, जसे हत्तीच्या सोंडेने सापाला बिळातून बाहेर काढावे तसे. इच्छा नावाच्या शिकाऱ्याने भोळ्यांसाठी जाळे पसरले आहे; स्त्रिया हे पुरुषांच्या अवयवांना बांधणारे जाळे आहेत, आणि पुरुष पक्ष्यांसारखे आहेत. मनाचा हत्ती, रुंद नितंब असलेल्या स्त्रीच्या आकर्षणाने मतिमंद झालेला, हे ब्रह्मन्, वासनेच्या साखळ्यांनी बांधला गेला आहे, जणू तो मुक झाला आहे. जन्माच्या तळ्यातील मास्यासारख्या पुरुषांसाठी, जे कर्माच्या पोकळीत फिरतात, स्त्री हेच गळाचे आमिष आहे, आणि वाईट सवयी हे त्याचे दोर. स्त्रिया पुरुषांसाठी जसे घोड्यांना लगाम, हत्तीला साखळी, किंवा कमळाला चिखल असतो, तसेच आहेत. हे मुनी, हे भोगांचे क्षेत्र विविध आणि अद्भुत आहे; ते येथे स्त्रियांवर अवलंबूनच सर्वोच्च स्थितीला पोहोचते. मला स्त्रियांच्या संगतीपासून कायमची मुक्ती लाभो, ज्या सर्व दोषांचे रत्न असलेले सुंदर पेटी आहेत, आणि दुःखाची सततची साखळी आहेत. स्त्रीचे वक्ष, डोळा, नितंब, किंवा भुवया—यांचा काय उपयोग, जेव्हा ते केवळ मांस आहे, आणि त्यात काहीही सार्थक नाही? येथे मांस आहे, येथे रक्त आहे, येथे हाडे आहेत; हे ब्रह्मन्, काही दिवसांतच स्त्रीचा देह नष्ट होतो. ज्या स्त्रिया एकेकाळी त्यांच्या पतींनी कापसासारख्या मऊ प्रेमाने जपल्या, हे मुनी, त्यांचे शरीर आता पितृलोकात विखुरलेले पडले आहे. ज्या चेहऱ्याला प्रियकराने ताज्या लेपांनी आणि उमलत्या ओठांच्या सौंदर्याने सजवले होते, हे ब्रह्मन्, तो चेहरा आता निर्जन स्थळी कुजतो. केस स्मशानातील झाडांवर याकच्या शेपटीसारखे होतात; हाडे ताऱ्यांसारखी चमकत पृथ्वीवर विखुरली जातात, काही दिवसांतच. धूळ रक्त शोषते, मांसभक्षक ते वेगवेगळ्या प्रकारे खातात; ज्वाळा त्वचेचा भक्षण करतात, आणि प्राणवायू आकाशात विलीन होतात. अशा प्रकारे, मी तुला शरीराचा आसन्न विनाश सांगितला आहे; मग तू भ्रमामागे का धावतोस? हे तथाकथित शरीर, पाच महाभूतांच्या संयोगाने बनलेले, केवळ स्वादाचे वाहक आहे—ते बुद्धीमान कसे मानावे? विचार, इच्छा पाठलाग करत, झाडासारखा उंच आणि दाट होतो, ज्याच्या फांद्यांवर कडू आणि आंबट फळे लागतात. कधी कधी मन धनाच्या आसक्तीने व्याकुळ होते, लोभाने आंधळे होते, आणि कळपापासून वेगळ्या पडलेल्या हरणाप्रमाणे गाढ भ्रमात पडते. जो तरुण स्त्रीसह भोगात रमतो, तो अत्यंत दयनीय होतो, जणू स्त्रीच्या मोहाने बांधलेला हत्ती, विंध्य पर्वतातील खड्ड्यात अडकला आहे. ज्याच्याकडे स्त्री आहे, त्याला भोगाची इच्छा असते; ज्याच्याकडे स्त्री नाही, त्याला भोगाचा आधारच नाही. स्त्रीचा त्याग केला, की जगाचा त्याग होतो; जगाचा त्याग केला, की खरा आनंद मिळतो. मला क्षणिक सुखात, कठीण भोगात, किंवा मधमाश्यांच्या नाजूक पंखांतही आनंद वाटत नाही; हे ब्रह्मन्, मृत्यू, रोग आणि वार्धक्याच्या भीतीने मी आनंदी असतो, आणि प्रयत्नपूर्वक वनात सर्वोच्च शांतता प्राप्त करतो.