एकदा, लोखंडी सुईभोवती प्राणशक्तीने जणू तिला सर्व बाजूंनी वेढले होते, अगदी एखादी राक्षसी शिंशपाच्या झाडाला मिठी मारावी किंवा सुगंधी हाराभोवती वारा गुंफावा, तशी ती सुई वेढली गेली होती. त्या वेळेपासून, हे इंद्रा, ही सुई दीर्घ तपश्चर्येला समर्पित होऊन, दुसऱ्या एका अरण्यात अनेक वर्षे राहिली. तिच्या श्रेष्ठ हेतूसाठी, योग्य कर्तव्यकौशल्याने प्रयत्न करायला हवा; कारण दीर्घकाळ साठवलेली तपशक्ती जगाला भस्म करण्यास पुरेशी असते. नारदाकडून हे ऐकून, शक्राने तीक्ष्ण निरीक्षणाने वाऱ्याला दहा दिशांकडे पाठवले. मग, त्या वाऱ्याच्या मार्गावर, तो स्वतःही वेगाने आकाशमार्गाने तिला पाहण्यासाठी निघाला. वाऱ्याचे चैतन्य, अत्यंत गतिमान आणि सर्वत्र व्यापलेले, क्षणात तिला विघ्नरहितपणे पाहू लागले, जसे परमचैतन्य सगळीकडे सहज पाहते. पृथ्वीच्या सात महासागरांच्या काठावर, विशाल मैदानावर, लोकालोक पर्वतांच्या पट्ट्याने वेढलेल्या, विविध रत्नांनी भूषित अशा जागी त्याने तिला पाहिले. गोड पाण्याच्या समुद्राचा वर्तुळ, त्यातील पर्वतरांगा, पुष्कर द्वीपाचा वर्तुळ आणि त्यात असलेला पर्वतप्रदेश त्याने पाहिला. मद्यसमुद्राचा वर्तुळ, त्यातील जलचर प्राणी, गोमेढ द्वीपाचा किनारा आणि त्याच्या मध्यभागातील प्रदेश त्याने पाहिला. साखरपाण्याच्या समुद्राचा खंदक, त्यातील अंतर्गत पर्वतरांगा, क्रौंच द्वीपाचा पूर्वीचा पठार आणि त्यातील पर्वतांची श्रेणी त्याने पाहिली. दुधाच्या समुद्राने वेढलेले, मध्यभागी अधिपती असलेले, श्वेत नावाच्या द्वीपाने वेढलेले आणि त्याच्या तत्त्वमय साथीत असलेले प्रदेश त्याने पाहिले. तुपाच्या समुद्राने वेढलेली, दिव्य निवासस्थानांनी भरलेली, कुश द्वीपाचा विस्तार असलेली, विशाल पर्वतगुहांनी युक्त अशी पृथ्वी त्याने पाहिली. दह्याच्या समुद्राने वेढलेली, हालचाल करणाऱ्या नगरी असलेली, शाक द्वीपाच्या पूर्व भागासारखी आकृती असलेली आणि अंतर्गत प्रदेश असलेली भूमी त्याने पाहिली. खारपाण्याच्या समुद्राने वेढलेली, अंतर्गत नगरे आणि पर्वतरांगा असलेली, जंबूद्वीपातील मेरू पर्वत आणि त्याच्या कुटुंब पर्वतरांगांनी गजबजलेली भूमी त्याने पाहिली. सुरुवातीला वाऱ्याच्या झोताने ती वस्तू पडते, वाऱ्याच्या प्रवाहाने टाकली जाते आणि हळूहळू शेवटपर्यंत पोहोचते. अशा प्रकारे वाऱ्याने जंबूद्वीप पाहून, तो हिमालयाच्या शिखरावर पोहोचला, जिथे सूचि नावाची तपस्विनी सुई तपश्चर्येत मग्न होती. त्या उंच, भव्य शिखरावर, दुसऱ्या आकाशात पसरलेली, जीवांच्या कृतींना न स्पर्शलेली, ती वनवासी तिथे त्याला सापडली. सूर्याच्या सान्निध्यामुळे तिथे अजून गवतही उगवले नव्हते; फक्त धुळीने व्यापलेली होती, जणू संसाराचीच रचना. ती मृगजळाच्या नदीसारखी, महासागराच्या पाण्याने भरल्यासारखी, इंद्रधनुष्याप्रमाणे दिसणारी, मृगजळाच्या प्रवाहासारखी भासत होती. तिच्या कडांवर कोणतीही सीमा नव्हती; विश्वपालकांनी जरी पाहिले, तरी ती फक्त वाऱ्याच्या हालचालीने निर्माण झालेला धुळीचा वावटळ वाटत होती. सूर्याच्या केशरी किरणांनी रंगवलेली, चंद्राच्या चंदनासारख्या किरणांनी सजलेली, ती आकाशात जणू दिव्य कन्येसारखी तेजस्वी दिसत होती, वाऱ्याच्या शीतलतेने आकाशात गाणं गात होती. वारा, दीर्घ प्रवासाने थकलेला, सात द्वीप आणि सात समुद्रांची खूण असलेल्या पृथ्वीवर फिरून, अखेरीस त्या श्रेष्ठ पर्वताच्या शिखरावर विसावला, जणू त्याचे विशाल शरीर अनंत दिशांना व्यापून, मधमाशांच्या झुंडीप्रमाणे आकाशात स्थिरावले. त्या उंच शिखरावर, पर्वतावरील घनदाट अरण्यात, त्याने मध्यभागी एक सुईसारखा, जणू तुरा असलेला आकार वर उगवलेला पाहिला. ती एक पायावर उभी राहून, दीर्घ काळ उन्हात तपश्चर्या करत होती, नेहमी उपवास, त्वचा आणि पोट कोरड्या गाठीत बदललेले. एका मोठ्या उघड्या तोंडाने ती वारा घेत असे, मग तोच वारा पुन्हा सोडत असे, पण तो हृदयातून कधीच जाऊ देत नसे, हे ती सतत करत होती. ती कोरडी, कडक उन्हाच्या किरणांनी झिजलेली, वनातील वाऱ्याने थकलेली, आपल्या स्थानावर अचल राहणारी, चंद्रकिरणांनी स्नान करणारी होती. पूर्वी, मन जर एका कणाच्या वासनेने स्थिर झाले, आणि तृप्ती अनुभवली, तर दुसऱ्याला तिथे जागा मिळत नाही, असे तिचे मन होते. जंगलात पाणी देणारा, किंवा दीर्घकाळानंतर केस वाढलेला, किंवा श्वास डोक्यावर गुंतलेल्या जटेसारखा ठेवणारा जसा, तशी तिची स्थिती दिसत होती. ती सुई पाहून, वाऱ्याचे मन आश्चर्याने भरून गेले; त्याने नतमस्तक होऊन, भीतीने तिच्या आचरणाचे निरीक्षण केले. "हे महातपस्विनी सुई, तू हे तप कशासाठी करतेस?" असे विचारायचे त्याला सामर्थ्यच राहिले नाही, तिच्या तेजाने तो भारावून गेला होता. "वा! किती अद्भुत आहे या वंदनीय सुईचे महान तप!" असेच मनात विचार करत वारा पुन्हा आकाशात निघून गेला. तो मेघांच्या मार्गावरून उडी मारत, वाऱ्याच्या प्रवाहांपलीकडे जाऊन, सिद्धांच्या समूहांना खाली ठेवून, सूर्याच्या मार्गाकडे गेला. आपल्या भ्रमंतीतून वर चढत, तो इंद्राच्या अंतर्गत नगरीत पोहोचला; पुरंदराने त्याला सुईचे दर्शन झाल्याचा पुण्य म्हणून आलिंगन दिले. त्याच्याकडे विचारले असता, त्याने सांगायला सुरुवात केली: "मी सर्व काही पाहिले आहे," असे सहदेवाच्या अनुयायांना आणि स्वर्गाच्या अधिपती इंद्राला सांगितले. "जंबूद्वीपात हिमवत नावाचा एक महान पर्वत आहे, तो उंच आणि विशाल आहे, ज्याचा जावई तो आहे जो चंद्रकोर मस्तकी धारण करतो. त्याच्या उत्तरेकडील उच्च शिखरावर एक अत्यंत सुंदर तपस्विनी राहते, तिचे नाव सूचि आहे, ती तीव्र तपश्चर्येत मग्न आहे. अधिक काय सांगावे? वाऱ्यामुळे आणि अशा उपद्रवांमुळे झालेली भूक तिने पोटाचा पोकळी घट्ट बंद करून रोखली आहे. आकुंचन शमवण्यासाठी आणि उबेसाठी तिने तोंड उघडले आहे आणि धुळीचे कण श्वासात घेतले आहेत; त्यामुळे थंड वारा आणि भूक दोन्ही तिने अडवली आहेत. तिच्या तीव्र तपश्चर्येमुळे, तिने थंडीचा स्वभाव सोडून अग्नीचा स्वभाव धारण केला आहे, त्यामुळे तिला देवांसाठीही जवळ जाणे कठीण झाले आहे. म्हणून, आपण सर्वांनी लवकरच ब्रह्मदेवाकडे जावे; जाणून घ्या की तिची ही कठोर तपश्चर्या एखाद्या वरासाठी आहे, जी कदाचित अनिष्ट घडवू शकते.