त्या प्रसंगात, एक गिधाड लोखंडी सुई उचलून आपल्या चोचीत धरते आणि तिला अग्नीच्या चितेवर ठेवते, जसे मन आपल्या कर्माला गती देते. ही सुई घेऊन ते गिधाड, ज्या पर्वताचा तिने मनात विचार केला होता तिथे, सुईमध्ये वास करणाऱ्या सुई-राक्षसाच्या प्रेरणेने, वाऱ्याने ढगाला जशी गती मिळते तशी, झपाट्याने पोहोचते. त्या निर्जन, विस्तीर्ण अरण्यात, त्या गिधाडाने तिला एका अशा जागी ठेवले, जिथे कोणत्याही इच्छा, संकल्प नव्हत्या—जणू एखादा योगी आपले चैतन्य सर्व संकल्पांपासून मुक्त स्थितीत ठेवतो. त्या स्त्रीने, पायाच्या टोकावरील एकाच अणुमात्रात विलीन होऊन, जणू गिधाडाने तिला पर्वतशिखरावर एखाद्या देवीसारखी प्रतिष्ठित केले. त्या लोखंडी सुईच्या एका टोकाने तिने आपला पाय त्या विशाल, उंच शिखरावर घट्ट दाबला, जणू महान पर्वताच्या शिखरावर शिरोमणी ठेवली. त्या सुईला, जी गिधाडाच्या अंतर्यामध्ये स्थिरावली होती, पाहून ती स्त्री बाहेर पडण्याचा प्रयत्न करू लागली—जणू सुवासिक वास वाऱ्याच्या प्रवाहाने नाकापर्यंत पोहोचतो, तशी ती गिधाडाच्या देहातून बाहेर पडू लागली. ती सुई, गिधाडाच्या प्राणातून बाहेर पडली आणि गिधाडाने आपले ओझे उतरवले. जणू एखाद्या हमालाने आपले ओझे टाकून दिल्यावर किंवा रोगमुक्त झाल्यावर जशी अंतःशांती मिळते, तशी गिधाडाने आपले स्थान गाठले. ही लोखंडी सुई तपश्चर्येसाठी आधार म्हणून ठेवली गेली; कारण कोणत्याही महान कृतीसाठी दृढ आधार आवश्यक असतो. निराकार कर्मांना आधाराविना यश येत नाही; म्हणून ती स्त्री एका आधारावर अविचल राहून कठोर तप करीत राहिली. तिच्या प्राणशक्तीने त्या लोखंडी सुईला सर्व बाजूंनी वेढले—जणू एखादी राक्षसी शिंशपाच्या झाडाला मिठी मारते, किंवा सुवासिक हाराभोवती वारा फिरतो. त्या दिवसापासून, हे इंद्रा, ती सुई दीर्घ तपश्चर्या करीत त्या दुसऱ्या अरण्यात अनेक वर्षे राहिली. तिच्या पवित्र हेतूसाठी, कर्तव्यकुशलतेने प्रयत्न करावा; कारण दीर्घकाळ साठवलेली तपशक्ती जगाला भस्म करण्यास पुरेशी असते. नारदाकडून हे ऐकून, शक्राने, तीक्ष्ण निरीक्षणाने, वाऱ्याला दहा दिशांना धाडले. नंतर वाऱ्याच्या मार्गाने तो स्वतःही तिचे निरीक्षण करण्यासाठी, आकाशमार्गाने वेगाने गेला. वेगवान व सर्वव्यापी वायुतत्त्वाने, कोणतीही अडथळा न येता तिला पाहिले, जणू सर्वोच्च चैतन्य सर्वत्र पाहते. पृथ्वीच्या सात समुद्रांच्या काठावर, लोकालोक पर्वतांच्या कड्यांनी वेढलेल्या, विविध रत्नांनी अलंकृत अशा विस्तीर्ण मैदानावर त्याने तिला पाहिले. त्याने गोड्या पाण्याचा समुद्र, त्यातील पर्वतरांग, पुष्कर महाद्वीपाचा वर्तुळ, त्यातील पर्वतप्रदेश पाहिले. त्याने मद्याच्या समुद्राचा वर्तुळ, त्यातील जलचर, गोमेढ महाद्वीपाचा किनारा व त्यातील केंद्रस्थ प्रदेश पाहिला. त्यानंतर, साखरपाण्याच्या समुद्राची खंदक, आतील पर्वतसमूह, क्रौंच महाद्वीपाचा पूर्व भाग व त्यातील पर्वतरांग पाहिली. दूधाच्या समुद्राने वेढलेली, मध्यभागी स्वेत नावाचे द्वीप असलेली भूमी व तिच्या पंचमहाभूतांनी वेढलेली स्थिती त्याने पाहिली. पृथ्वी तुपाच्या समुद्राने वेढलेली, दिव्य लोकांनी युक्त, कुशद्वीपाचा विस्तार व विशाल पर्वतगुहा असलेली दिसली. दहीच्या समुद्राने वेढलेली, त्यातील फिरती नगरे, शाकद्वीपाच्या पूर्व भागासारखी आकारमान असलेली व आतील प्रदेश असलेली भूमी त्याने पाहिली. मिठाच्या समुद्राने वेढलेली, आतील नगरे व पर्वते, जंबूद्वीपाचा महान मेरू पर्वत व त्याच्या कुटुंबातील पर्वतरांग पाहिली. वाऱ्याच्या झोताने प्रथम गोष्टी उडतात, मग त्या हळूहळू त्या शक्तीनेच शेवटापर्यंत जातात. अशा प्रकारे वाऱ्याने जंबूद्वीप पाहून, तो हिमालयाच्या शिखरावर पोहोचला, जिथे सुई तपस्विनी तप करीत होती. त्या उंच, भयंकर पर्वतशिखरावर त्याने तिला सापडली—ती वनवासी, दुसऱ्या आकाशात पसरलेली, जिच्यावर कोणत्याही जीवाच्या क्रिया परिणाम करत नव्हत्या. तिथे सूर्याच्या जवळीकामुळे अजून गवत उगवले नव्हते, फक्त धुळीने व्यापलेली स्थिती होती, जणू संसाराच्या रचनेप्रमाणे. ती स्त्री, मृगजळाच्या प्रवाहासारखी स्थिती गाठून, जणू समुद्राच्या पाण्याने भरलेली, इंद्रधनुष्याप्रमाणे दिसणारी, मृगजळाच्या प्रवाहासारखी भासत होती. तिच्या कडांनी सीमा नव्हत्या—विश्वपालकांनी पाहिले तरी ती फक्त वाऱ्याच्या गतीने फिरणाऱ्या धुळीचा वावटळ वाटत होती. ती सूर्यकिरणांच्या केशराने लिप्त, चंद्राच्या चंदनप्रमाणे शीतल किरणांनी अलंकृत, वाऱ्याने आणलेल्या गारव्याने आकाशात गाणाऱ्या दिव्य कन्येसारखी तेजस्वी भासत होती. वारा, दीर्घ प्रवासाने थकून, पृथ्वीभोवती फिरला—जिथे सात द्वीपांची आणि समुद्रांची चिन्हे होती—आणि अखेरीस त्या सर्वोच्च पर्वतशिखरावर विसावला, जणू त्याचे विशाल शरीर सर्व दिशांना व्यापून आकाशात मधमाश्यांच्या झुंडीप्रमाणे स्थिरावले. त्या उंच पर्वतावर, महान अरण्यात, त्याने मध्यभागी सुईसारखा आकार वर उभा असलेला पाहिला, जणू तिला शिखा आहे. एक पायावर उभे राहून, दीर्घकाळ उन्हात सहन करून, नेहमी उपवास करत, ती अगदी कोरडी झाली होती—त्वचा व पोट एकत्र आकुंचन पावले होते. ती एका मोठ्या, उघड्या तोंडाने वारा घेत असे आणि पुन्हा सोडत असे, पण तो वारा हृदयातून कधीच बाहेर जाऊ देत नसे—हे सतत चालू असायचे. सूर्याच्या तीव्र किरणांनी कोरडी, वनातील वाऱ्याने झिजलेली, जागी स्थिर राहून, ती चंद्रकिरणांनी न्हालेली होती. पूर्वी, मन एकाच कामुक अणूवर स्थिर झाल्यावर, पूर्णत्वाचा अनुभव घेतो आणि दुसऱ्याला स्थान देत नाही—जणू कोणी वाळवंटात पाणी देतो, किंवा दीर्घकाळानंतर केस वाढतात, किंवा श्वास गुंतलेल्या जटांसारखा डोक्यावर ठेवला जातो. ती सुई पाहून वाऱ्याच्या मनात आश्चर्य दाटले, त्याने वाकून तिच्या आचारांचे निरीक्षण केले, आणि तिच्या तेजाने प्रभावित होऊन तो तिच्यासमोर जणू भीतीने उभा राहिला. "हे महातपस्विनी सुई, तू कोणत्या हेतूने हे कठोर तप करीत आहेस?"—पण तिच्या प्रखर तेजामुळे त्याला बोलताही आले नाही.